Gelukkig Nieuwjaar !

We wensen iedereen een prachtig 2009 met (weer) hopen goede voornemens.

Voor de jarigen Luc, Dick, Hilde en Ro een extra dikke kus van ons drie. Kuskuskus

Voor ons zal het een intiem eindejaarsmoment worden, want er zijn geen Belgen om mee te vieren. We gaan elk een nieuwjaarsspecial voorbereiden die we dan zullen opvoeren aan elkaar, een kwestie van je te amuseren met zijn 2-en.

Gaby en Peter, we wensen jullie enorm veel goed nieuws en succes in Kazachstan! Neem maar voldoende lange onderbroeken mee, want het is hier de moeite.

Vele dikke kussen aan jullie allen!
Janne, Wim en Stien

Het weeshuis

Nieuws uit België

Mijn lievelingssport is skiën. Ik hou van zingen en lachen, van mijn werk en van Wim en Janneke. En ik haat voetbal. Maar voor 1 keer was ik heel erg gelukkig met voetbalnieuws uit België. Uit Limburg nog wel. Zelfs uit Genk. De enige leesbare tekst op het TV-scherm: Anderlecht-Genk 2-0. Zouden ze het hier zo’n wonderbaarlijk nieuws vinden dat Genk voor 1 keer eens verliest? Vreemd dat STVV dan nog niet vernoemd is (J ben nu heel blij dat ik duizenden kilometers ver zit).

Trouwens, er rijdt op zijn minst al 1 Volvo in Karaganda, een groene 340. Zijn de Celissen hier dan al begonnen met hun nieuw filiaal? Doen mannen, ge gaat hier poen scheppen!

Het babyhouse

Het babyhouse heet officieel ‘Botakoz‘ wat zoveel betekent als ‘De ogen van het kamelenkind’. Laten we nu net deze vertaling niet begrijpen. Eer de ogen van een kameel op die van een Kazach lijken, moet die al serieus geconstipeerd zijn.

Het babyhouse is 1 van de 2 huizen in Karaganda die kindjes tot 5 jaar opnemen. De oudere kindjes gaan naar andere huizen. Het is een overheidsinstelling, wat te merken is aan de hoeveelheid dokters die er werken; 8 waarvan 1 de hoofddokter, de directrice. De dokters komen alle dagen kijken, onderzoeken de kindjes grondig en reageren onmiddellijk bij de minste kwaal. Ze doen hun werk goed. Onze enige bedenking hierbij is dat ze geen woord Engels spreken, ondanks dat de medische literatuur hoofdzakelijk is deze taal geschreven is.

De dokters zijn de absolute baas in het weeshuis. Iedereen luistert en gehoorzaamt. Er wordt niks gedaan en beslist zonder de dokters te raadplegen.
Vandaag voor de eerste keer kwaad geweest op deze hiërarchie. We zitten als haringen in een ton in het lokaal, want er is een Frans koppel bijgekomen. Dat zijn 8 volwassenen en 13 kinderen in 1 ruimte. En nóg mogen we niet naar de speelzaal beneden, omdat het niet mag van de dokters. Dus we hebben ons parmantig in het midden van het spel op ons speellaken gezet in de hoop dat ze ons van pure miserie naar beneden sturen.

Bij het binnenkomen worden de schoenen uitgedaan, iets wat we vanaf nu thuis ook wel willen inlassen.
Er lopen veel mensen rond, sommigen in een witte schort, anderen in een blauwe tenue. Wij vermoeden dat dit het onderscheid maakt tussen geschoolden en helpers. In ieder geval zijn alle verzorgsters lief voor de kindjes. Voor zover ze er tijd voor hebben, geven ze de kindjes aandacht en af en toe een knuffel. Je ziet dat de kindjes gelukkig zijn.
De verzorgsters in Jannes groepje zijn Jamal (die overduidelijk een boontje heeft voor ons Zhanaarke), Djazira, Lida, Ella en Vada.
Er is een keukentje, een badkamer, een grote slaapkamer en een speelruimte.

Janneke heeft 12 vriendjes in haar groepje. Indien mogelijk zouden we ze alle twaalf mee naar huis nemen. Ze hebben allemaal iets wat je doet smelten.

’s Morgens krijgen ze rijstpap of Bambixpap met banaan en koek, en een flesje zoete bessendrank. Ons madam is al verwend, want ze lust geen gewoon water.
Na het eten en het verplichte ‘pipi en kaka op het potje-moment’ wordt er tot 12u gespeeld in het reuzepark, in de loopstoeltjes of onder toezicht op de mat. Er ligt veel speelgoed, vooral bijtringen, piepende plastieken figuurtjes en ballen. Knuffels en boekjes worden niet gebruikt, waarschijnlijk omdat deze moeilijk schoon te houden zijn. In ieder geval wordt het immuunsysteem hier behoorlijk versterkt. Alles is gemeenschappelijk en we hebben nog geen enkel ontsmettingsmiddel gezien of geroken. Maar het is er wel proper.
Om 12u gaan ze allen naar bed, iets wat verwonderlijk gemakkelijk gaat. Het is maar te hopen dat Janne thuis deze discipline aanhoudt. Maar met zo’n strenge ouders kan dat natuurlijk niet anders!
Om 14u krijgen ze puree met gehakt en wortelen en alweer die zoete drank. Het eten is vers en ruikt lekker, maar er wordt weinig gevarieerd. Blijkbaar is dit geen probleem, want alle kindjes zien er stevig en gezond uit.
Tot 16u mogen ze spelen, lachen, zingen, gek doen, kruipen, elkaars speelgoed afpakken, aan elkaars haren trekken, omvallen,…om dan weer te gaan slapen. Wat erna gebeurt is ons onbekend, aangezien we na 16u naar huis moeten. We veronderstellen dat er weer gegeten wordt, dat ze weer mogen spelen en dat er enkele dagen in de week collectief in bad gegaan wordt. In ieder geval ruiken ze allemaal naar baby en zijn ze proper.

’s Zomers mogen de grotere kindjes naar buiten, waar ze een geweldige speeltuin hebben, dankzij een ondernemende groep adoptie-ouders uit België. Zij hebben hier mooie en degelijke speeltuigen geïnstalleerd.

Als we er bij nadenken dat we ons Janne hier moeten achterlaten, dan breekt ons hart al. Maar eigenlijk weten we ook dat ze het hier niet slecht heeft. Ze zou gelukkiger zijn als we zouden blijven, maar ongetwijfeld zal ze niet ongelukkig zijn omdat we er een maand niet zullen zijn.

En als we dan terugkomen, dan kan het feest beginnen!!

Een dikke kus
de mama en de papa

Een weekend in Karaganda

Uit eten in Karaganda

We zijn zo langzamerhand krakken geworden in het plantrekken op zijn Russisch. Allez, dat dachten we toch tot gisterenavond op restaurant, samen met Liesbeth.

We bestellen 1 voorgerechtje met aubergine, 2x kip, 1x vlees, 3x friet en onze drank. We zijn trots op ons ondernemerschap en prijzen onszelf uitvoerig voor deze vlekkeloos uitgevoerde bestelling.

Wat krijgen we eerst? De aubergine en de 3 frieten. Blijkbaar hebben ze hier in Kazachstan een andere idee over de functie van frieten? We eten alles op en zijn benieuwd naar ons hoofdgerecht. We wachten en wachten en wachten. Eén uur later halen we ons woordenboekje boven en vinden een goede standaardvraag; “Nam priedjotse dolga zjdat?” , wat zoveel betekent als “Moeten we lang wachten?”.

We krijgen een onverstaanbaar antwoord en een vreemde non-verbale reactie waaruit we kunnen concluderen dat onze bestelling toch niet zo vlekkeloos verlopen is als gedacht. Geen kip en geen vlees. We vragen dan maar beleefd de rekening en verlaten met honger en een bulderende lach het restaurant. Wat moet die niet gedacht hebben van ons? Moeten we lang wachten als we daar al 1,5 uur zitten! Op wat?

Toch wel wat hulpeloos zonder tolk. Volgende week proberen we het nog eens, maar dan mét kip en vlees.

We zijn erin geslaagd het hart van de Kazachen te doen smelten. Als we ons woordenboekje bovenhalen en ons beste Russisch demonstreren, voelen we dat ze wel kunnen lachen en vriendelijk zijn. Op straat daarentegen geldt de wet van de sterkste. De deuren vallen tegen je neus dicht en je wordt letterlijk omver gelopen als je niet aan de kant gaat.

Vandaag, zondag, vertrekken de andere Belgen weer naar huis. We zullen ze missen en wensen ze een veilige en goede reis.

Weer een zondag zonder Janne

De hele nacht liggen denken aan Janne. Maar we mogen niet gaan. Op zo’n momenten besef je dat de taal niet kennen een echte handicap is. De Amerikanen mogen allen op zondagvoormiddag naar hun spruit, maar wij niet omdat onze tolk de regels van het babyhouse strikt volgt en geen taxi voor ons wilt bellen. We missen Janne al. Zou ze de kluts kwijt zijn omdat we vandaag niet komen? Gaat ze ons morgen nog wel kennen? J Volgende week zondag gaan we met de bus, en trekken we onze plan. Wie weet waar we dan aankomen? In Verweggistan.

Dan doen we vandaag toch gewoon iets anders? We gaan maar eens op zoek naar een rugzak, want we lijken op weg naar het babyhouse wel echte landlopers met onze plastieken zakken vol pampers, speeltjes en kleedjes. En snoetenpoetsers mogen er ook zijn, gezien ons madam een echte knoeipot is.

Vandaag is het de dag van de onnozele kinderen. Een dikke proficiat aan allen die zich aangesproken voelen. Wim krijgt een extra dikke kus vandaag.

Eergisteren is een waterleiding gesprongen en letterlijk de hele straat stond onder water. De grove middelen werden ingezet, de straat werd opgebroken (foto) en enkele uren later was alles weer als voorheen. Met temperaturen als -33°C kan je je voorstellen wat er met de warme, stomende massa water gebeurt. Onze straat is nu de ideale schaatsbaan. En nóg lopen de madammen daar over met hun naaldhakken, zonder ook maar één keer hun evenwicht te verliezen. Wij daarentegen lijken wel dansende zatlappen.

Er wordt ons een slapeloze nacht voorspeld op 31 december. Overal op straat is vuurwerk te koop en Marina heeft ons al verzekerd dat we nooit in ons leven nog zoveel vuurwerk zullen zien als komende woensdag. Dat belooft. We gaan eens informeren bij de Amerikanen of zij al wat te doen hebben, zodat we niet moederziel alleen verloren lopen tussen al die feestende Kazachen.

Janneke is deze week heel erg veranderd. Ze lacht veel naar ons en het is duidelijk dat ze zich op haar gemak voelt bij ons. Ze heeft de heerlijkste wangetjes om te kussen en ondergaat de massagesessies van haar beentjes met genot. We vinden alles geweldig aan haar, zelfs haar snottebellekes en kakapoep. We worden een superteam; Zhanaarke en haar mama en papa. Wij zijn verliefd.

Een dikke kus

de mama en de papa

België meets Kazachstan on Christmas

Dit bericht is gemaakt om gisteren, 26 december te plaatsen, maar aangezien er in het internetcafe geen internet was, doen we dit nu.

Wat maak je met Kerst in Kazachstan in een keuken met 1 kasserol, 1 wok en 1 pan, zonder oven, maar wel met microgolfoven, met slechts 1 kom die in de microgolfoven kan en zonder tafellaken? Gezien deze beperkte culinaire infrastructuur hebben we gisterenavond ons best gedaan en volgende menu geserveerd:

Aperitief:
Toastje met tonijn-perzikensla
Gerookte zalm op een kaastoastje met kaviaar (gezien ons Russisch niet zo goed is kunnen het ook wel lompviseitjes geweest zijn)
Croque-monsieurke

Hoofdgerecht:
Wortelpuree
Gepaneerde kip
Roomsaus met ui, champignons en paprika

Dessert
Dame blanche met slagroom
Chocoladetaart met noten

Om dit op tijd klaar te krijgen zijn we om 7u30 opgestaan en hebben we het eten voorbereid. We voelden ons even helemaal in België, ware het niet dat we dit met een houten kop en rommelende darmen hebben gedaan. We hebben gezworen dat we nooit van ons leven nog 3 wodka’s gaan drinken op kerstavond in een restaurant in Kazachstan. Vergif!

We waren met 7 personen: wij, Liesbeth, Marina en haar vriendin Katja en Erik en Petra, 2 Belgen die hier hun laatste dagen zijn voor de adoptie van hun schattig dochtertje Marlies. Wat doe je dan als je maar 5 stoelen hebt? Dan laat je je tolk een briefje schrijven dat je afgeeft aan je buurvrouw. Deze probeert je iets duidelijk te maken, waaruit je kan concluderen dat je geen stoelen krijgt van haar. Uiteindelijk neem je dan een kastje uit de gang en gooit hier een laken over om te verbergen hoe smerig en vettig het is.
Als tafellaken hebben we een bedlaken gebruikt en we hebben ons mooiste servies bovengehaald. Het thema van de avond was ‘eten op zijn lesbisch’ (om misverstanden te voorkomen, dit slaat op het servies, zie foto).
En wat had je gedacht? Ook nu weer is de stroom enkele uren uitgevallen, wat voor extra sfeer zorgde. Kerst met kaarslicht in Kazachstan. Het had iets, het was net alsof we weer student waren.

Het was een heel gezellige Kerst, een mengelmoes van Flamanski, Zeppers, Engels en Russisch met erg lange haren op. Maar de belangrijkste dingen kennen we: Zaa zdarowje! Proost!
We zullen de Belgen missen als ze maandagochtend vertrekken, maar kijken uit naar de volgende lading. Er worden namelijk binnenkort 2 koppels verwacht. Dan begint voor hen de meest emotionele periode uit hun leven.

Op de foto zie je Wim met zijn twee Russische vriendinnen; Marina en Katja. Wim heeft alle moeite van de wereld gedaan om Marina's ziepoesnetnie te fotograferen die parmantig boven haar jeansbroekje uitstak, maar helaas...

Het meest hartverwarmende gevoel, het echte kerstgevoel was er toen we het enthousiasme van de familie hoorden via de telefoon. Er werd voor Janne gezongen en iedereen kwam één voor één aan de telefoon om zijn kerstboodschap te geven.
Het is heel ontroerend om te voelen dat niet alleen wij zo in de wolken zijn met Janne, maar dat ze blijkbaar iedereen gelukkig maakt. Een dikke kus voor de hele familie!

Wij hebben Janne vandaag voor de 8ste keer gezien. Nog 6 dagen te gaan, en dan zit onze kennismakingsperiode van 14 dagen erop. Op 5 januari worden de documenten naar de rechter verstuurd, die op zijn beurt dan een datum doorgeeft wanneer we daar moeten verschijnen. We moeten een fotoalbum en een speech voorbereiden waaruit blijkt dat we een goede band hebben met Janne.
Dan moeten we zijn uitspraak afwachten, wat soms enkele dagen kan duren. Na de uitspraak gaan we naar huis, zonder Janne.
Er is ongeveer 4 weken nodig om papieren in orde te maken, waarna we terugkomen en samen met haar naar Almaty gaan voor een visum om dan eindelijk naar huis te komen met onze prinses uit Karaganda. Dus ongeveer begin maart zullen we naar België komen met Janne!!!

Vandaag was Janne fantastisch. Ze is ondertussen meer in ons geïnteresseerd dan in haar verzorgsters en beloont ons geregeld met een vertederende glimlach. Het eten blijft een hele onderneming, waarna alles volhangt met puree, niet alleen haar gezicht, maar vooral mama en papa’s kleren. Ze kent het ritueel voor het slapengaan al; lekker knuffelen in de armen van mama of papa om dan helemaal tot rust te komen. Ze heeft enkele wonderbaarlijke producten afgeleverd in haar pamper en kan boeren als de beste. Dat heeft ze van haar papa!

Wij zijn nog steeds in de wolken, al zijn het erg koude wolken!

Een dikke kus
De mama en de papa

VROLIJK KERSTFEEST !!

Liefste bloggers, terwijl jullie liggen te bekomen van een indigestie, hebben wij er al een bezoekje van 2uren opzitten aan onze prinses.

Het is nu officieel, het is onze koudste kerst ooit. Om 23u30 was het hier -33°C! Dit is zo koud dat zelfs ademen pijn doet. De vensters zijn aan de binnenkant bevroren, en aoutodeuren worden met schroevendraaiers opengewrikt. De Kazachse bevolking is extra vrijgevig voor de vele bedelaars. Wij hebben het gevoel afgestorven ledematen te hebben na 10 minuten buiten te zijn. Wat moet dat voor hen dan niet zijn?

Nik en Youssef, heb je de schoentjes herkend? Ze staan al 8 jaren in onze kast te wachten en hebben nu eindelijk een eigenaar gevonden.

Vandaag heeft Janne de perfecte rollende boer gelaten die niet onopgemerkt bleef bij iedereen in de ruimte. Zelfs de kindjes keken op. Wim heb ik letterlijk moeten buitensturen omdat hij bleef lachen en ik stillekes beschaamd werd. Wim is trots op zijn dochter.

Straks, na ons tweede bezoekje van vandaag zullen we een uitgebreider bericht sturen ivm ons geimproviseerd kerstfeest met Belgen en Kazachen.

Tot straks,

de mama en de papa

Enkele uren voor kerstavond.

Onze eerste Kerst samen, en dan nog wel een witte! Hier is letterlijk alles wit. De straten liggen bedekt met een dikke laag verse sneeuw, waarop de auto's even hard blijven doorrazen, met gevaarlijke glijbewegingen tot gevolg. Sneeuwkettingen zijn hier blijkbaar niet nodig.

De winter is definitief geaariveerd in Karaganda. We hebben de kaap van -20°C bereikt. En we zullen het geweten hebben. Kerstnacht wordt er een waarbij we dicht tegen elkaar aan gaan kruipen. Volgens de voorspellingen zal het alleen nog maar kouder worden.

Vanavond gaan we uit eten met een groep adoptieouders uit Belgie en Amerika. En morgen hebben we ons fameus kerstfeestje bij ons op het appartement. De boodschappen zijn gedaan, de kerstboom is al klaar, de tafel gedekt en het dessert is klaar. Nu nog 2 extra stoelen bemachtigen en dan kunnen we alle 7 zitten. Als we er geen vinden, zullen we stoelendans houden.

In de trappenhal van onze appartementsblok heeft iemand zich getrakteerd op een kerstspuitje heroine. Een veilige, kindvriendelijke omgeving is dat hier.

Beloofd, na het kerstfeestje komen de foto's van Marina. Het feit is dat ze sinds de eerste ontmoeting geen open decolleté meer gehad heeft en echt fotogeniek is ze niet. Vandaar dat het accent van de foto op dit lichaamsonderdeel moet liggen.

Gisteren waren we later in het babyhouse, na een half uur verkleumd van de koude voor de deur te staan wachten op Vladimir. Janne was intussen meegenomen in de dagelijkse weeshuisroutine: alle kindjes worden uit bed genomen en onder licht dwang met zijn dertienen in het reuzepark op het potje gezet. De verzorgsters knopen met een doek de kindjes vast aan de spijlen van het park. Dit klinkt erger dan dat het in werkelijkheid is.

Een van de volgende dagen zullen we een rapportage doorsturen, genaamd 'Het leven zoals het is; het babyhouse'.

Vandaag heeft Janne weer veel gelachen en met ons voeten gespeeld tijdens het eten (wat we voorlopig ook nog plezant vinden). Ze is heerlijk!

Voor jullie allemaal een heerlijke kerstavond met mooie familie- en vriendenmomenten. Goed eten, veel drinken en de juiste kadootjes. Maar vooral veel vriendschap en liefde.

Wij denken aan jullie!

Kussen van de mama en de papa

Ps. We weten niet altijd wie de reagerenden zijn omdat we meerdere Katrienen, Veerles,... kennen. Een achternaam of initiaal is handig.

Pss. Jan en Vera; geef je het blogadres door aan Pro Cantione?

Psss. Stan en Goele, goed idee; met Pasen reserveren wij een avondje samen.