Janne maakt kennis met haar nieuwe thuis

Zaterdag, 4 april. Jannes eerste kennismaking met haar thuis.

Thuisgekomen vinden we enthousiaste en emotionele buren die niet verder durven komen dat hun terras, om toch maar niet te storen. Maar Janne vindt het prima en kijkt haar ogen uit.

Aan de deur staan krokussen van haar peter, een boompje van vrienden. Op de tafel in huis staan bloemen van tante Ann, van oma, van vrienden en mooie tekeningen van de buren en de kindjes van vrienden, een kroon voor Janne en vele mooie kaartjes van vele fijne vrienden. Alles wordt bijgehouden voor in Jannes ‘Kazachstan-doos’. Hartverwarmende herinneringen voor later.

Na jaren en maanden voorbereiden en fantaseren, zit ze opeens op de mat in de living. Onze eigen dochter, honderden keren heerlijker dan verwacht, zaliger dan gedroomd.
En zo echt, zo levensecht.
We laten haar kennismaken met haar nieuwe huis, langzaam genietend. Mama en papa stoppen niet met wenen, Janne niet met rondkijken.

Het allereerste groentenpapje op Belgische bodem wordt naar binnen gespeeld alsof ze dit altijd al gegeten heeft. Een dikke bedankt aan onze geweldige buren, voor de lasagna, de groentenpapjes en vooral voor hun enthousiasme. Fijn om thuis te komen.

’s Namiddags in bed is Janne overstuur. Het wenen is niet te stoppen.
Mama en papa voelen zich schuldig. “Wat hebben we gedaan? Haar zomaar weghalen uit haar omgeving?”
Totdat drie dikke, welriekende winden de verlossing brengen. Vanaf dan is het alleen maar lachen en spelen. Maar altijd bij mama of papa.

Na onze goedkeuring mogen oma, opa, oma en bopa even langskomen. Meter Ingrid doet een blitsbezoek met de kindjes. Janne is de vrolijkheid zelve. Ze is gelukkig, wij nog gelukkiger.

Op zondag komen Moira en Inara, haar nieuwe vriendinnetjes kennismaken. Tante Ann komt haar knuffelen en geniet. Oma en bopa komen nog eens langs en jarige Juul en Chris komen even binnenwippen.

Maandag zijn oma, opa, tante Els en Jonas, peter Wouter en Louis er ook. Janne geniet en laat alles gebeuren. Janne onderzoekt wie die nieuwe mensen zijn. Mama en papa zijn duidelijk de belangrijkste mensen van het gezelschap.
Wij genieten van elke minuut.

Het eten gaat prima; wortelenpuree, broccolipuree, zalm, kabeljauw, fruitpap, melk,…. Het liefst eet ze zelf, met een hoop geknoei tot gevolg.
Ze slaapt 2 keren overdag en ’s morgens slaapt ze tot 7u (als we geluk hebben). Janne vindt het nodig voor elke slaapbeurt elk kastje 'slaap lekker' te aaien, iets dat we nu nog fijn vinden.

Het gemiddelde van 7 luiers per dag wordt ver overschreden, de darmfunctie is op peil.
We kennen haar kuren en ondeugd al. Ze weet wat ze wilt en zal haar doel bereiken.

De gsm is al gekend. Ze houdt deze tegen haar oor en knikt ja en nee.
Ze zegt mamamamama en papapapapa. Is dit toeval?
Ze zegt dadada en zwaait met haar handje.
Haar hevigste uurtje is net voor het slapengaan, dan is ze niet te houden van enthousiasme.
De schommel is een megasucces. Ze wilt er niet meer uit. Mama heeft al een tik van de schommel tegen haar neus gehad, met een spoedgevallenbezoek tot gevolg.
De salontafel, die bij haar tot op borsthoogte komt is erg interessant, vooral om op te klauteren.

Alleen spelen lukt ondertussen toch al iets beter. Maar steeds opnieuw moet ze weten of mama of papa er nog zijn. En dan speelt ze verder.

Ze is al naar de kapper geweest, heeft haar eerste paar schoentjes gekregen en een nieuw mutsje. Haar eerste shopnamiddag met mama, oma en tante Ann in Genk zit erop. Wat doet ze het goed!

We krijgen knuffels, heerlijke lachjes, ondeugende blikken.

Het is heerlijk een nieuw mensje in huis te hebben! Het lijkt alsof ze er altijd is geweest. Ze maakt ons gelukkig. De gelukkigste mama en papa ter wereld.

Dikke kussen
De mama en de papa
en hun heerlijke Janne

Janne is thuisgekomen !

Het is fantastisch ! Alles aan Janne is geweldig.

Vrijdag, 3 april. Na een erg korte laatste nacht in Kazachstan halen we Janne om 1u uit haar bedje. Ze slaapt rustig verder tot in de luchthaven. Om 3u15 vertrekken we uit Kazachstan, richting thuis.
Wat een emotioneel moment, het vertrek uit haar thuisland, haar herkomstland. Het besef dat dit voor haar de laatste keer is dat ze voet op Kazachse bodem zet als Kazachse burger. Mama en papa zijn onderweg naar hun bekend terrein, Janne naar de grote, nieuwe wereld.

Na 2 uren slapen in het bedje in het vliegtuig, houdt Janne haar mama en papa bezig. Wandelen, spelen, drinken, eten, lachen, weer eens op verkenning,…. Maar ze is braaf en stil, zodat alle andere passagiers kunnen slapen, behalve mama en papa.
De service op het vliegtuig is fantastisch. Lufthansa krijgt een dikke pluim van ons!

We verwachten dat ze gaat jammeren, wenen, klagen, onder de indruk zijn van alle nieuwe dingen rond haar, maar niets is minder waar. Zolang mama en papa in de buurt zijn, is alles prima. Ze steelt maar weer eens de harten van onze medepassagiers. “She is adorable”.

Tijdens de korte vlucht van Frankfurt naar Zaventem slaapt ze, tot 5 minuten voor de landing. En dan…………zijn we na een reis van 12 uren in België. Alweer een emotioneel moment.
Wat een vreemd gevoel daar te lopen met ons eigen meisje op de arm, onze flinke dochter. Nog even een nieuwe pamper, wat opfrissen en dan wachten op onze koffers. Erg lang wachten.
We zijn nerveus want we weten dat 10 meter verder onze geweldige familie en vrienden zenuwachtig staan te wachten op ons, maar vooral op Janne.

Nog een kusje voordat we door de schuifdeur gaan, een kneep in de arm om te kijken of het wel allemaal echt is, en dan…… DAAR ZIJN ZE !!!!!

Eerst hevig geklap en gejuich.
Dan stilte.
…
Verwondering over Janne?
Wat een overweldigend gevoel.
Wat een massa vrienden en familie.

Daar staan we dan, Janne bij papa op de arm met een koekje in de hand om haar wat af te leiden. Papa staat te stralen, mama te wenen. Janne is flink, helemaal zichzelf. Nieuwsgierig rondkijken en over zich heen laten gaan. Bij papa op de arm is het veilig.

Meter Ingrid komt aangesprongen. Veel tranen. En dan met zijn allen kussen en omhelzen. “O, ben jij er ook?!” Steeds weer nieuwe gezichten. Teveel om allemaal aandacht te geven. Maar o zo heerlijk om dit moment te delen met alle aanwezigen. Vrienden, familie, collega’s, collega-adoptieouders met Jannes Kazachs vriendinnetje. Echte vrienden die hun skivakantie uitstellen om dit niet te missen. Fantastisch!

Er zijn spandoeken, vlagjes, veel camerageflits en heel veel wenende gezichten.
Er wordt champagne gedronken, geklonken op het geluk van Janne.
Zoveel mensen, zoveel enthousiasme, zoveel tranen van geluk, en dat allemaal voor ons Janneke. Wat een mooie start van haar nieuwe leven!
Het is onbeschrijflijk wat dit voor ons betekent. Een dikke bedankt aan jullie allen!

Wat is ze mooi.
Maar vooral wat is ze flink.
Mama en papa zijn apetrots op hun heel erg flinke dochter. Ze deelt haar koekje met oma, ze speelt met Basje, Stiene en Kato, ze lacht als mama en papa haar willen vangen, ze vecht met Thieu om het tutje, ze is hemels.

En dan gaan mama en papa samen met Janne naar huis, in hun eigen auto. Hun eerste tripje samen als gezin. Voor het eerst thuiskomen met zijn drieën.
Dit is de meest emotionele dag van ze allemaal!

Om dit te laten nazinderen, volgen het verhaal van de thuiskomst en haar nieuwe thuis morgen.

Dikke kussen
De mama en de papa
en hun Janneke

ps. Aan Sarah die nu in Almaty zit. Wij kunnen je geen mail sturen, want je hebt een blog met paswoord. Vraag ons mailadres en gsm-nr maar aan Jeroen, want dat zetten we liever niet op deze open blog. Veel succes daar!!