Liefste trouwe vrienden en familie,
vandaag ben ik alleen met de taxi naar Janne gegaan omdat papa Wim ziek in bed ligt. Eerst neusloop en sinds dezenacht een minder smakelijke "loop". Tijdens de taxirit had ik de wildste fantasieën omdat ik de rit naar het babyhouse niet herkende. Wat als hij me zou ontvoeren en mijn eerbaarheid zou ontnemen in de bosjes,...? Maar het bleek gewoon een alternatieve route te zijn.
Mijn fantasie is dezenacht aangewakkerd door een akelig tafereel in onze appartementsblok. In het midden van de nacht hoorden we een vrouw hysterisch schreeuwen en schelden en toen opeens een enorme knal, die meer weg had van een geweerschot dan van vuurwerk. Het geruzie stopte plots. Enkele tijd later hoorden we de lift en in mijn fantasie zag ik de vrouw, ingepakt in een perzisch tapijt over de schouder van de man hangen en ergens buiten in de sneeuw belanden. Dezemorgen heb ik de trap genomen en ben ik buiten op zoek gegaan naar een bloedspoor.
Gelukkig niks gevonden...
Vandaag is het een warme, zonnige en erg mooie winterdag. Het is slechts -10°C, een verademing voor de luchtwegen. Het water uit de kraan is weer helder zodat ik me dan toch maar heb gewassen dezemorgen. De straten zijn opmerkelijk stil en uitgestorven. Ik veronderstel dat de Kazachen nog aan het bekomen zijn van oudejaarsavond.
Janne lag dezemorgen nog lekker te slapen, met haar twee beentjes door de bedspijlen gestoken en haar paardje dicht bij haar. Het is zo'n pareltje.
Ze heeft geen oog meer voor haar speelgoed, noch voor ons. Haar constante bezigheid van de laatste dagen is zich optrekken aan onze handen en rondstappen. Voor zover dat wankele gewiebel stappen te noemen is. Het is duidelijk dat ze gelukkig is, want als we haar aanspreken, als we beginnen te zingen, te dansen, met haar 'poemelen', dan straalt ze.
Dezenamiddag nog even eten geven, lekker knuffelen, spelen, rondstappen en in bedje leggen en dan ben ik er morgen weer, samen met papa Wim.
Vandaag geen foto's, maar morgen weer destemeer.
Liefste Tant Mimi; ook voor jullie drie een dikke kus voor 2009! Zeg maar aan nonk Henri dat we zullen komen showen met onze prinses als we ermee thuiskomen. Kus
Dikke kussen van mama Stien
en zieke papa Wim
vrijdag 2 januari 2009
donderdag 1 januari 2009
2009 is gestart
Goedemiddag op de eerste dag van het nieuwe jaar!
Gisterenavond was de meest speciale oudejaarsavond van ons hele leven, en dan op alle gebied. Het idee dat Janneke binnenkort mee naar Belgie zal komen is geweldig en maakt deze nieuwjaar super. Maar de avond zelf was als het ware een fiasco. We hebben ons uitgebreid gewassen, opgekleed en warm ingeduffeld om te voet op zoek te gaan naar een fijn restaurant, volgens Marina geen probleem om te vinden op oudejaarsavond. Ware het niet dat ALLE restaurants gesloten waren.
Na een wandeling van 3km in de ijzige koude, zijn we zielig en alleen terug naar ons appartement gegaan, waar we een boterhammeke met choco hebben gegeten omdat de snacks die we gekocht hadden niet te eten waren en in de vuilbak zijn beland (foto). Nadien hebben we een filmke gezien.
Het grote lichtpunt in de avond was toen Stieneke aan telefoon vroeg of we aan Janneke wilden vragen om ook iets aan de telefoon te zeggen en Katootje vroeg in welk bedje Janneke slaapt. Basje riep luidkeels op Janne. Ze veronderstellen blijkbaar dat Janne al bij ons is. Toen Katootje zei Tante Stien, ik mis je, toen brak even mijn hart. Wat waren we gisteren graag even bij jullie allen geweest!
Het vuurwerk was spectaculaire en duurde zeker drie kwartier. Een hele belevenis!
Vandaag hebben we een mooie en lange wandeling gemaakt in de parken van Karaganda, en genoten van de heerlijk zon. Het is prachtig winterweer.
We beseffen dat dit het meest speciale jaar van ons leven zal zijn. Vooral als we gaan thuiskomen met onze prinses. We kijken er naar uit.
Na een wandeling van 3km in de ijzige koude, zijn we zielig en alleen terug naar ons appartement gegaan, waar we een boterhammeke met choco hebben gegeten omdat de snacks die we gekocht hadden niet te eten waren en in de vuilbak zijn beland (foto). Nadien hebben we een filmke gezien.
Het grote lichtpunt in de avond was toen Stieneke aan telefoon vroeg of we aan Janneke wilden vragen om ook iets aan de telefoon te zeggen en Katootje vroeg in welk bedje Janneke slaapt. Basje riep luidkeels op Janne. Ze veronderstellen blijkbaar dat Janne al bij ons is. Toen Katootje zei Tante Stien, ik mis je, toen brak even mijn hart. Wat waren we gisteren graag even bij jullie allen geweest!
Het vuurwerk was spectaculaire en duurde zeker drie kwartier. Een hele belevenis!
Vandaag hebben we een mooie en lange wandeling gemaakt in de parken van Karaganda, en genoten van de heerlijk zon. Het is prachtig winterweer.
We beseffen dat dit het meest speciale jaar van ons leven zal zijn. Vooral als we gaan thuiskomen met onze prinses. We kijken er naar uit.
Voorlopig hebben we het hier nog 100% naar onze zin. Waarschijnlijk denken jullie wel eens "Wat doen die twee daar toch de hele dag?" Om eerlijk te zijn, onze dagen zijn te kort.
Twee maal per dag gaan we naar ons Janne, en alle minuten die overblijven zitten vol. 's Middags, tussen de 2 bezoeken in, wandelen we tot het Cosmonauthotel, een kwartiertje verderop waar we als chique hotelgasten in de lounge bloggen, onze mails lezen en koffie drinken.
Rond 16u15 zijn we weer thuis en doen we de was, opruimen,... De blog wordt voorbereid, de foto's geüpload en een winkelbriefje gemaakt. We doen hier alles te voet. Het internetcafe is hier vlakbij . Ze kennen ons daar al. Vadim is onze vaste helper, waarschijnlijk omdat hij de enige is die Engels kan. We worden telkens weer vreemd bekeken als we aan het bloggen zijn en de Kazachen komen zonder gene meekijken op ons scherm. We zijn een attraktie.
Winkelen en koken duurt hier vijf keren zo lang als thuis. we doen alles te voet, om optimaal te genieten van de constant overheersende smog. Verschrikkelijk.
Je vindt hier alle soorten winkels, van chique en proper tot goedkope bazaarkes. Wij winkelen bij ons op straat in de supermarkt. Je vindt er alles, maar het is wel zoeken en uitbeelden tot je het juiste hebt. In de City Mall lijkt het alsof je in de Delhaize rondloopt.
Wat we wel missen zijn verse groenten en dan vooral verschillende soorten. Je vindt hier paprika, ui, kolen, rapen en champignons die naar aarde smaken. Maar daar stopt het dan ook mee.
Aan de bevroren varkenspoten en vissen die ze op straat verkopen, hebben we ons nog niet gewaagd.
Het contrast tussen arm en rijk is hier opvallend. De zwaarste Audi's, Lexussen, Mercedessen en Hummers staan geparkeerd naast de meest gammele Lada's en Wolga's. Aan de shoppingcentra's staat gigantische videoschermen met MTV-clips en reclame voor luxeartikelen, terwijl het maandlaan van de gemiddelde Kazach minder dan 400 EURO is. In de shoppingcentra loopt veel volk te paraderen, maar opvallend weinig mensen dragen een winkelzak.
Je kan hier spotgoedkoop en peperduur gaan uit eten. Voor ons natuurlijk telkens weer een leuke zoektocht om typische lokale restaurantjes te ontdekken.
Hiërarchie blijkt hier enorm belangrijk te zijn. Zo moet de hoofddokter in het weeshuis anders aangesproken worden dan haar collega's, en moeten we voor haar een duurdere cadeau kopen dan voor de anderen. De adoptiecoördinator staat beduidend hoger op de ladder dan de tolk, laat staan dan haar chauffeur. Deze hiërarchie is in alles zichtbaar en voelbaar.
De toeristen worden hier constant in het zak gezet. Zo duwen we de taxichauffeur al het juiste geld in zijn handen voor hij vertrekt naar de bestemming, want anders vraagt hij achteraf het vijfvoudige. Wij kennen de kneepjes van het vak al.
Vandaag mogen we niet naar Janne, en officieel de volgende 4 dagen ook niet. Maar natuurlijk gaan we onze plan trekken en er toch naartoe gaan. Morgen zullen we een beetje stinken, want we hebben besloten ons vandaag niet te wassen omdat het water uit de kraan opeens donkerbruin is (foto). Brrrr... Janne zal het ons wel vergeven hopen we.
Een fijn jaar voor jullie allen, een jaar vol plezier, levensvreugde, liefde, vriendschap en een goede gezondheid.
Dikke kussen
mama en papa
Vandaag mogen we niet naar Janne, en officieel de volgende 4 dagen ook niet. Maar natuurlijk gaan we onze plan trekken en er toch naartoe gaan. Morgen zullen we een beetje stinken, want we hebben besloten ons vandaag niet te wassen omdat het water uit de kraan opeens donkerbruin is (foto). Brrrr... Janne zal het ons wel vergeven hopen we.
Een fijn jaar voor jullie allen, een jaar vol plezier, levensvreugde, liefde, vriendschap en een goede gezondheid.
Dikke kussen
mama en papa
woensdag 31 december 2008
Gelukkig Nieuwjaar !
We wensen iedereen een prachtig 2009 met (weer) hopen goede voornemens.
Voor de jarigen Luc, Dick, Hilde en Ro een extra dikke kus van ons drie. Kuskuskus
Voor ons zal het een intiem eindejaarsmoment worden, want er zijn geen Belgen om mee te vieren. We gaan elk een nieuwjaarsspecial voorbereiden die we dan zullen opvoeren aan elkaar, een kwestie van je te amuseren met zijn 2-en.
Gaby en Peter, we wensen jullie enorm veel goed nieuws en succes in Kazachstan! Neem maar voldoende lange onderbroeken mee, want het is hier de moeite.
Vele dikke kussen aan jullie allen!
Janne, Wim en Stien
maandag 29 december 2008
Het weeshuis
Nieuws uit België
Mijn lievelingssport is skiën. Ik hou van zingen en lachen, van mijn werk en van Wim en Janneke. En ik haat voetbal. Maar voor 1 keer was ik heel erg gelukkig met voetbalnieuws uit België. Uit Limburg nog wel. Zelfs uit Genk. De enige leesbare tekst op het TV-scherm: Anderlecht-Genk 2-0. Zouden ze het hier zo’n wonderbaarlijk nieuws vinden dat Genk voor 1 keer eens verliest? Vreemd dat STVV dan nog niet vernoemd is (J ben nu heel blij dat ik duizenden kilometers ver zit).
Trouwens, er rijdt op zijn minst al 1 Volvo in Karaganda, een groene 340. Zijn de Celissen hier dan al begonnen met hun nieuw filiaal? Doen mannen, ge gaat hier poen scheppen!
Het babyhouse
Het babyhouse heet officieel ‘Botakoz‘ wat zoveel betekent als ‘De ogen van het kamelenkind’. Laten we nu net deze vertaling niet begrijpen. Eer de ogen van een kameel op die van een Kazach lijken, moet die al serieus geconstipeerd zijn.
Het babyhouse is 1 van de 2 huizen in Karaganda die kindjes tot 5 jaar opnemen. De oudere kindjes gaan naar andere huizen. Het is een overheidsinstelling, wat te merken is aan de hoeveelheid dokters die er werken; 8 waarvan 1 de hoofddokter, de directrice. De dokters komen alle dagen kijken, onderzoeken de kindjes grondig en reageren onmiddellijk bij de minste kwaal. Ze doen hun werk goed. Onze enige bedenking hierbij is dat ze geen woord Engels spreken, ondanks dat de medische literatuur hoofdzakelijk is deze taal geschreven is.
De dokters zijn de absolute baas in het weeshuis. Iedereen luistert en gehoorzaamt. Er wordt niks gedaan en beslist zonder de dokters te raadplegen.
Vandaag voor de eerste keer kwaad geweest op deze hiërarchie. We zitten als haringen in een ton in het lokaal, want er is een Frans koppel bijgekomen. Dat zijn 8 volwassenen en 13 kinderen in 1 ruimte. En nóg mogen we niet naar de speelzaal beneden, omdat het niet mag van de dokters. Dus we hebben ons parmantig in het midden van het spel op ons speellaken gezet in de hoop dat ze ons van pure miserie naar beneden sturen.
Bij het binnenkomen worden de schoenen uitgedaan, iets wat we vanaf nu thuis ook wel willen inlassen.
Er lopen veel mensen rond, sommigen in een witte schort, anderen in een blauwe tenue. Wij vermoeden dat dit het onderscheid maakt tussen geschoolden en helpers. In ieder geval zijn alle verzorgsters lief voor de kindjes. Voor zover ze er tijd voor hebben, geven ze de kindjes aandacht en af en toe een knuffel. Je ziet dat de kindjes gelukkig zijn.
De verzorgsters in Jannes groepje zijn Jamal (die overduidelijk een boontje heeft voor ons Zhanaarke), Djazira, Lida, Ella en Vada.
Er is een keukentje, een badkamer, een grote slaapkamer en een speelruimte.
Janneke heeft 12 vriendjes in haar groepje. Indien mogelijk zouden we ze alle twaalf mee naar huis nemen. Ze hebben allemaal iets wat je doet smelten.
’s Morgens krijgen ze rijstpap of Bambixpap met banaan en koek, en een flesje zoete bessendrank. Ons madam is al verwend, want ze lust geen gewoon water.
Na het eten en het verplichte ‘pipi en kaka op het potje-moment’ wordt er tot 12u gespeeld in het reuzepark, in de loopstoeltjes of onder toezicht op de mat. Er ligt veel speelgoed, vooral bijtringen, piepende plastieken figuurtjes en ballen. Knuffels en boekjes worden niet gebruikt, waarschijnlijk omdat deze moeilijk schoon te houden zijn. In ieder geval wordt het immuunsysteem hier behoorlijk versterkt. Alles is gemeenschappelijk en we hebben nog geen enkel ontsmettingsmiddel gezien of geroken. Maar het is er wel proper.
Om 12u gaan ze allen naar bed, iets wat verwonderlijk gemakkelijk gaat. Het is maar te hopen dat Janne thuis deze discipline aanhoudt. Maar met zo’n strenge ouders kan dat natuurlijk niet anders!
Om 14u krijgen ze puree met gehakt en wortelen en alweer die zoete drank. Het eten is vers en ruikt lekker, maar er wordt weinig gevarieerd. Blijkbaar is dit geen probleem, want alle kindjes zien er stevig en gezond uit.
Tot 16u mogen ze spelen, lachen, zingen, gek doen, kruipen, elkaars speelgoed afpakken, aan elkaars haren trekken, omvallen,…om dan weer te gaan slapen. Wat erna gebeurt is ons onbekend, aangezien we na 16u naar huis moeten. We veronderstellen dat er weer gegeten wordt, dat ze weer mogen spelen en dat er enkele dagen in de week collectief in bad gegaan wordt. In ieder geval ruiken ze allemaal naar baby en zijn ze proper.
’s Zomers mogen de grotere kindjes naar buiten, waar ze een geweldige speeltuin hebben, dankzij een ondernemende groep adoptie-ouders uit België. Zij hebben hier mooie en degelijke speeltuigen geïnstalleerd.
Als we er bij nadenken dat we ons Janne hier moeten achterlaten, dan breekt ons hart al. Maar eigenlijk weten we ook dat ze het hier niet slecht heeft. Ze zou gelukkiger zijn als we zouden blijven, maar ongetwijfeld zal ze niet ongelukkig zijn omdat we er een maand niet zullen zijn.
En als we dan terugkomen, dan kan het feest beginnen!!
Een dikke kus
de mama en de papa
Mijn lievelingssport is skiën. Ik hou van zingen en lachen, van mijn werk en van Wim en Janneke. En ik haat voetbal. Maar voor 1 keer was ik heel erg gelukkig met voetbalnieuws uit België. Uit Limburg nog wel. Zelfs uit Genk. De enige leesbare tekst op het TV-scherm: Anderlecht-Genk 2-0. Zouden ze het hier zo’n wonderbaarlijk nieuws vinden dat Genk voor 1 keer eens verliest? Vreemd dat STVV dan nog niet vernoemd is (J ben nu heel blij dat ik duizenden kilometers ver zit).
Trouwens, er rijdt op zijn minst al 1 Volvo in Karaganda, een groene 340. Zijn de Celissen hier dan al begonnen met hun nieuw filiaal? Doen mannen, ge gaat hier poen scheppen!
Het babyhouse
Het babyhouse heet officieel ‘Botakoz‘ wat zoveel betekent als ‘De ogen van het kamelenkind’. Laten we nu net deze vertaling niet begrijpen. Eer de ogen van een kameel op die van een Kazach lijken, moet die al serieus geconstipeerd zijn.
Het babyhouse is 1 van de 2 huizen in Karaganda die kindjes tot 5 jaar opnemen. De oudere kindjes gaan naar andere huizen. Het is een overheidsinstelling, wat te merken is aan de hoeveelheid dokters die er werken; 8 waarvan 1 de hoofddokter, de directrice. De dokters komen alle dagen kijken, onderzoeken de kindjes grondig en reageren onmiddellijk bij de minste kwaal. Ze doen hun werk goed. Onze enige bedenking hierbij is dat ze geen woord Engels spreken, ondanks dat de medische literatuur hoofdzakelijk is deze taal geschreven is.
De dokters zijn de absolute baas in het weeshuis. Iedereen luistert en gehoorzaamt. Er wordt niks gedaan en beslist zonder de dokters te raadplegen.
Vandaag voor de eerste keer kwaad geweest op deze hiërarchie. We zitten als haringen in een ton in het lokaal, want er is een Frans koppel bijgekomen. Dat zijn 8 volwassenen en 13 kinderen in 1 ruimte. En nóg mogen we niet naar de speelzaal beneden, omdat het niet mag van de dokters. Dus we hebben ons parmantig in het midden van het spel op ons speellaken gezet in de hoop dat ze ons van pure miserie naar beneden sturen.
Bij het binnenkomen worden de schoenen uitgedaan, iets wat we vanaf nu thuis ook wel willen inlassen.
Er lopen veel mensen rond, sommigen in een witte schort, anderen in een blauwe tenue. Wij vermoeden dat dit het onderscheid maakt tussen geschoolden en helpers. In ieder geval zijn alle verzorgsters lief voor de kindjes. Voor zover ze er tijd voor hebben, geven ze de kindjes aandacht en af en toe een knuffel. Je ziet dat de kindjes gelukkig zijn.
De verzorgsters in Jannes groepje zijn Jamal (die overduidelijk een boontje heeft voor ons Zhanaarke), Djazira, Lida, Ella en Vada.
Er is een keukentje, een badkamer, een grote slaapkamer en een speelruimte.
Janneke heeft 12 vriendjes in haar groepje. Indien mogelijk zouden we ze alle twaalf mee naar huis nemen. Ze hebben allemaal iets wat je doet smelten.
’s Morgens krijgen ze rijstpap of Bambixpap met banaan en koek, en een flesje zoete bessendrank. Ons madam is al verwend, want ze lust geen gewoon water.
Na het eten en het verplichte ‘pipi en kaka op het potje-moment’ wordt er tot 12u gespeeld in het reuzepark, in de loopstoeltjes of onder toezicht op de mat. Er ligt veel speelgoed, vooral bijtringen, piepende plastieken figuurtjes en ballen. Knuffels en boekjes worden niet gebruikt, waarschijnlijk omdat deze moeilijk schoon te houden zijn. In ieder geval wordt het immuunsysteem hier behoorlijk versterkt. Alles is gemeenschappelijk en we hebben nog geen enkel ontsmettingsmiddel gezien of geroken. Maar het is er wel proper.
Om 12u gaan ze allen naar bed, iets wat verwonderlijk gemakkelijk gaat. Het is maar te hopen dat Janne thuis deze discipline aanhoudt. Maar met zo’n strenge ouders kan dat natuurlijk niet anders!
Om 14u krijgen ze puree met gehakt en wortelen en alweer die zoete drank. Het eten is vers en ruikt lekker, maar er wordt weinig gevarieerd. Blijkbaar is dit geen probleem, want alle kindjes zien er stevig en gezond uit.
Tot 16u mogen ze spelen, lachen, zingen, gek doen, kruipen, elkaars speelgoed afpakken, aan elkaars haren trekken, omvallen,…om dan weer te gaan slapen. Wat erna gebeurt is ons onbekend, aangezien we na 16u naar huis moeten. We veronderstellen dat er weer gegeten wordt, dat ze weer mogen spelen en dat er enkele dagen in de week collectief in bad gegaan wordt. In ieder geval ruiken ze allemaal naar baby en zijn ze proper.
’s Zomers mogen de grotere kindjes naar buiten, waar ze een geweldige speeltuin hebben, dankzij een ondernemende groep adoptie-ouders uit België. Zij hebben hier mooie en degelijke speeltuigen geïnstalleerd.
Als we er bij nadenken dat we ons Janne hier moeten achterlaten, dan breekt ons hart al. Maar eigenlijk weten we ook dat ze het hier niet slecht heeft. Ze zou gelukkiger zijn als we zouden blijven, maar ongetwijfeld zal ze niet ongelukkig zijn omdat we er een maand niet zullen zijn.
En als we dan terugkomen, dan kan het feest beginnen!!
Een dikke kus
de mama en de papa
zondag 28 december 2008
Een weekend in Karaganda
Uit eten in Karaganda
We zijn zo langzamerhand krakken geworden in het plantrekken op zijn Russisch. Allez, dat dachten we toch tot gisterenavond op restaurant, samen met Liesbeth.
We bestellen 1 voorgerechtje met aubergine, 2x kip, 1x vlees, 3x friet en onze drank. We zijn trots op ons ondernemerschap en prijzen onszelf uitvoerig voor deze vlekkeloos uitgevoerde bestelling.
Wat krijgen we eerst? De aubergine en de 3 frieten. Blijkbaar hebben ze hier in Kazachstan een andere idee over de functie van frieten? We eten alles op en zijn benieuwd naar ons hoofdgerecht. We wachten en wachten en wachten. Eén uur later halen we ons woordenboekje boven en vinden een goede standaardvraag; “Nam priedjotse dolga zjdat?” , wat zoveel betekent als “Moeten we lang wachten?”.
We krijgen een onverstaanbaar antwoord en een vreemde non-verbale reactie waaruit we kunnen concluderen dat onze bestelling toch niet zo vlekkeloos verlopen is als gedacht. Geen kip en geen vlees. We vragen dan maar beleefd de rekening en verlaten met honger en een bulderende lach het restaurant. Wat moet die niet gedacht hebben van ons? Moeten we lang wachten als we daar al 1,5 uur zitten! Op wat?
Toch wel wat hulpeloos zonder tolk. Volgende week proberen we het nog eens, maar dan mét kip en vlees.
We zijn erin geslaagd het hart van de Kazachen te doen smelten. Als we ons woordenboekje bovenhalen en ons beste Russisch demonstreren, voelen we dat ze wel kunnen lachen en vriendelijk zijn. Op straat daarentegen geldt de wet van de sterkste. De deuren vallen tegen je neus dicht en je wordt letterlijk omver gelopen als je niet aan de kant gaat.
Vandaag, zondag, vertrekken de andere Belgen weer naar huis. We zullen ze missen en wensen ze een veilige en goede reis.
Weer een zondag zonder Janne
De hele nacht liggen denken aan Janne. Maar we mogen niet gaan. Op zo’n momenten besef je dat de taal niet kennen een echte handicap is. De Amerikanen mogen allen op zondagvoormiddag naar hun spruit, maar wij niet omdat onze tolk de regels van het babyhouse strikt volgt en geen taxi voor ons wilt bellen. We missen Janne al. Zou ze de kluts kwijt zijn omdat we vandaag niet komen? Gaat ze ons morgen nog wel kennen? J Volgende week zondag gaan we met de bus, en trekken we onze plan. Wie weet waar we dan aankomen? In Verweggistan.
Dan doen we vandaag toch gewoon iets anders? We gaan maar eens op zoek naar een rugzak, want we lijken op weg naar het babyhouse wel echte landlopers met onze plastieken zakken vol pampers, speeltjes en kleedjes. En snoetenpoetsers mogen er ook zijn, gezien ons madam een echte knoeipot is.
Vandaag is het de dag van de onnozele kinderen. Een dikke proficiat aan allen die zich aangesproken voelen.
Eergisteren is een waterleiding gesprongen en letterlijk de hele straat stond onder water. De grove middelen werden ingezet, de straat werd opgebroken (foto) en enkele uren later was alles weer als voorheen. Met temperaturen als
Er wordt ons een slapeloze nacht voorspeld op 31 december. Overal op straat is vuurwerk te koop en Marina heeft ons al verzekerd dat we nooit in ons leven nog zoveel vuurwerk zullen zien als komende woensdag. Dat belooft. We gaan eens informeren bij de Amerikanen of zij al wat te doen hebben, zodat we niet moederziel alleen verloren lopen tussen al die feestende Kazachen.
Janneke is deze week heel erg veranderd. Ze lacht veel naar ons en het is duidelijk dat ze zich op haar gemak voelt bij ons. Ze heeft de heerlijkste wangetjes om te kussen en ondergaat de massagesessies van haar beentjes met genot. We vinden alles geweldig aan haar, zelfs haar snottebellekes en kakapoep. We worden een superteam; Zhanaarke en haar mama en papa. Wij zijn verliefd.
Een dikke kus
de mama en de papa
