Rechtbank!

Bloglezers, de ongepaste grap die gisterenavond gepubliceerd werd op onze blog kwam niet van ons, en is inmiddels verwijderd. Het is onze bedoeling deze blog mooi te houden, een goed gevoel over te brengen als aandenken voor Janne, onze prinses uit Karaganda.

Ja, het is zover: dinsdag om 15u mogen we voor het eerste gesprek naar de rechtbank. Pre-court noemen ze dat: de documenten worden gecontroleerd en we moeten onze vraag formuleren.

"Wij vragen de rechtbank de adoptie van Janne Zhanar Celis goed te keuren,.... "

Het kostuum is geleend (waarvoor dank aan Erik!), het hemd en de das zijn gekocht. Stien heeft een nieuwe rok gekocht o.w.v. een kapotte rits in de vorige, een nieuwe ketting ligt klaar en de schoenen zijn geblonken. We zullen die rechter eens een poepje laten ruiken!

We zijn opgelucht over deze informatie, vooral omdat we dinsdag een datum voor de tweede zitting zullen krijgen en ongeveer kunnen schatten wanneer we dan de uitspraak zullen krijgen. Dus onze vlucht naar huis kunnen herregelen.

Hoe sneller we weg zijn, hoe sneller we ook weer terug zijn. Het gaat geweldig zijn als ze thuiskomt.

Vandaag lag Janneke nog lekker te slapen toen we aankwamen. We hebben ons op de grond langs haar bedje gezet en heerlijk genoten van haar, van haar ademhaling, haar snoezig gezichtje, van haar alles. Ze maakt ons zo ongelooflijk gelukkig! We lopen over van liefde.

Botakoz vangt kindjes op tot de leeftijd van 5 jaar. Erna gaan ze naar een ander weeshuis, om hopelijk ooit een goede thuis te vinden. Graag zouden we meerdere kindjes willen meenemen, ze zijn allemaal zo vertederend. Maar jammer genoeg zijn ze niet allen adopteerbaar.

De moeder moet een afstandsbrief geschreven hebben, of ze moet door de overheid uit de ouderlijke macht gezet zijn. En dit is niet voor ze allen het geval. Bijvoorbeeld; één van de kindjes uit Jannes groep krijgt enkele keren per maand bezoek van de moeder. Zijzelf is ook opgevoed in een weeshuis en heeft niet de mogelijkheden om haar kindje te geven wat het nodig heeft.

Om geadopteerd te kunnen worden moeten de kindjes minstens 6 maanden ingeschreven zijn in het weeshuis en niet voor binnenlandse adoptie in aanmerking gekomen zijn.

Het klinkt allemaal schrijnend en langs de ene kant is het dat ook. Als je stilstaat bij de functie van het weeshuis en de verhalen achter de aanwezigheid van zoveel kindjes, beklemt dit ons soms. Maar we zien hier van dichtbij dat de verzorgers en dokters echt fantastisch werk leveren. Ze zijn bekommerd om de kindjes, ze maken in de mate van het mogelijke veel goed wat de biologische ouders niet kunnen waarmaken. Het eten is goed en vers, ieder heeft zijn eigen bedje, het is er warm, de dokters komen elke dag langs, er wordt geknuffeld met de kindjes,.... Ons Janne is lief en vrolijk en ziet er meer dan goed uit. We zijn de mensen die Janne gevormd hebben tot wie ze nu is heel erg dankbaar voor hun fantastisch werk. Janne is meer dan we gehoopt hadden.

Dikke kussen

mama en papa

Oproep aan Rudi!

Een backup-systeem kennen ze hier niet.
Is de dokter ziek? Niemand in reserve om de documenten te tekenen.
Gewoon wachten tot ze terug is.

Is de rechter ziek? Niemand in reserve om de zittingen over te nemen.
Gewoon wachten tot de pneumonie verdwenen is en de lieve man zijn taak hervat.
De zittingen zijn allemaal voor onbepaalde tijd uitgesteld en niemand weet wanneer ze weer starten.
We genieten ondertussen van Janne, die alleen nog maar oog heeft voor ons, maar krijgen het wel degelijk op onze zenuwen van het getaffel met de wet. De vlucht van woensdag zal weer verplaatst moeten worden, naar een onbepaald moment. We zijn hier nu precies 5 weken. Nog 2 of 3 te gaan? Hopelijk weten we maandag meer.

Beste Rudi, advokaat en vriend,
kom ons hier eens helpen aub!

dikke kussen
de mama en de papa

Bericht van de rechtbank!

We hebben bericht van de rechtbank:
de rechter is ziek!
Dus eigenlijk hebben we weer geen bericht van de rechtbank.

We wachten geduldig en knuffelen gezellig verder met onze mooie meid.
Dezenamiddag was ze weer als vanouds: lachen, lopen en zeveren.
We zijn verliefd, op elkaar en op Janne.

dikke kussen
de mama en de papa

Grommelen, rommelen en indommelen

Er is een nieuwe lading Belgen gearriveerd; Ann en Michel, en Els. We zijn op dit moment dus met 7 Belgen in Karaganda. Vanavond gaan we allen samen eten. Michel en Ann krijgen een beeld van een meisje, van 6 maanden oud. Over Els weten we nog niks, want zij komt vandaag om 14u naar het babyhouse. Wat een spannende tijd start er ook voor hen!

Vandaag hebben we van ons neus gemaakt dat we nog steeds geen datum voor de rechtbank hebben. Er zijn koppels die 2 weken na ons zijn aangekomen en al voor de eerste sessie naar de rechter geweest zijn. We zijn hier nu 5 weken en de bindingsperiode is maar 2 weken, dus het wordt stilaan tijd dat we mogen gaan. Tot daar de gemakkelijke Wim en Stien die nooit grommelen. Onze coördinator zal het geweten hebben!

We hebben weer een nachtelijk avontuur achter de rug.
Om 23u30 hoorden we gerommel, lawaai in onze gang. We dachten dat de buren thuiskwamen. Tot er opeens gerommeld werd aan onze voordeur en we een sleutel in ons sleutelgat hoorden steken! Het was duidelijk dat er iemand binnen wilde komen. We veerden recht en zochten wat we nodig hadden. Maar wat heb je nodig in zo'n geval? Met wat kunnen we slaan? Een pitslamp, de wekker en een broek zullen ons niet redden. Ons hart klopte in onze keel. Tot Wim, de stoere papa 'Hallo' riep. We hoorden wat gebabbel aan de andere kant van de deur, en toen gingen ze weg. Stel dat ze binnen waren geraakt! Dat zou een mooi zicht geweest zijn: zij met de dikke jas, muts, sjaal en handschoenen aan, wij in ons onderbroek. We zijn blij dat ze rechtsomkeer gemaakt hebben.

Gisteren heeft mama een spontane en echte kus van haar Janneke gekregen (zie foto).

Een ontroerend warm gevoel!!

Janne heeft volgens ons de nacht doorgefeest met James, haar bedbuurjongetje. Beiden zijn ze vandaag niet de vrolijke, goedlachse kindjes die we gewoon zijn. Er kon dezevoormiddag niet 1 lachje vanaf en spelen zat er ook niet in. Alleen maar gapen en in mama's en papa's armen indommelen, met het roze tutje in de mond. Niet erg, want er is niks zo heerlijk als knuffelen met mama en papa. Wie zou daar het meeste van genieten?

We kijken uit naar een wakkere Janne om mee te ravotten en mamake en papake te spelen.

Dikke kussen

de mama en de papa

Circus, bier, kleedjes en speeltjes

Zondag was het circusdag. De inkomkaarten werden zorgvuldig met een liniaaltje afgescheurd uit een boek vol coupons. Erg modern.
Vanaf de eerste minuut was ons hart gestolen door een schattig klein meisje, dat blijkbaar toevallig ook nog langs ons zat. Ze kwam ons een handje geven, om gedurende 5 minuten niet los te laten. Dus daar zaten Stien en haar nieuw Kazachs vriendinneke hand in hand naar de clowns te kijken. Zou Janneke er zo gaan uitzien als ze ouder is?
Er waren katten, duiven, zebra’s, apen, beren, kamelen, een joekel van een slang, een kangoeroe en een lama. Er werd gegoocheld, gedanst, gevlogen, gekke toeren uitgehaald en toneel gespeeld. We hebben heel wat afgelachen in de circustent, waar wij de enigen waren zonder kinderen en geen jota verstonden van wat er gezegd werd. Humor is internationaal en heeft geen woorden nodig. Het was een fijne namiddag.

Vandaag hebben we een winterpak voor onze prinses gekocht, om haar lekker warm in te pakken als ze de eerste keer buiten komt: een blauw skipakje met een wollen binnenbekleding, voorzien van handschoenen en voetschoenen (of hoe noem je die dingen?). Muts en sjaal en warme kleren voor eronder zijn verplicht geworden door de dokters. Het is niet te snappen, maar de kindjes moeten in het weeshuis 3 paar broeken over elkaar aandoen en meerdere lagen bloesjes. Wij zouden in die outfit al lang gesmolten zijn!

De zalf voor Jannes poep is gebruikt voor alle oneffenheden die er op de lichamen van haar vriendjes te vinden waren, behalve die op haar poep, zodat de tube nu al helemaal leeg is en de uitslag teruggekeerd is. We hebben ons kwaad gemaakt, erop gewezen dat onnodig zalf smeren niet gezond is en zijn een nieuwe tube gaan halen in een van de vele apotheken in de straat. Alweer een grappig detail ontdekt. In de Kazachse apotheek vind je niet alleen medicatie en babyspullen, maar ook slaapkamerspeelgoed zoals ‘Teasing Tarzan’, ‘Swing King’, ‘Pleasure Measure’ en hotcreams in alle kleuren van de regenboog. Misschien een gat in de markt voor de Farmaline?

Nog een vreemde gewoonte. De mannen krijgen bier in grote glazen, drinken dit stoer op en zijn op en top man. De vrouwen krijgen hetzelfde glas, maar dan met een rietje. Hoe kan je anders elegant en vrouwelijk bier drinken? Dus aan alle bierkoninginnen; steek een doos rietjes in uw sakosj als ge elegant zat wilt worden.
Over zat zijn gesproken: we hebben laatst een stomdronken, gevallen Kazach van de straat opgeraapt, zijn bontmuts rechtgezet en hem al zwalpend zijn kruiproute laten voortzetten. Zijn woorden van dank waren ‘Liebe Liebe’. Eindelijk iemand die Duits kan!

De band met Janne wordt elke dag sterker. Haar tweede snijtandje in uitgekomen en ze kraait en brabbelt de hele dag. Ze leert zienderogen bij. Ze trekt zichzelf recht in bed, zet dan enkele stapjes richting deur zodat ze ons kan uitwuiven als we weggaan. Zonder dat ze het zelf doorhad, heeft ze de eerste twee echte kruippasjes gezet. Ze knuffelt met ons; legt haar hoofdje tegen ons aan en wrijft over onze wang. Ze glimlacht naar ons als we haar eten geven, en ze lacht hardop als we met haar spelen.
Fantastische dochter!

Dikke kussen
Mama en papa