vrijdag 6 februari 2009

Ze mist ons niet....




We zijn nog niet thuis geweest!
Zo blij om iedereen te zien en te horen. Geen tijd om verjaarden te gaan vieren. Nog niet iedereen kunnen bellen die we zo graag willen horen.

De reiskoffer is dan toch eindelijk uitgepakt, de logeerkamer is geverfd en verhuisd, de living is gereorganiseerd om plaats te maken voor Janne, het lijstje met wat we nog nodig hebben is klaar (dankzij de deskundige ondersteuning van Elke - waarvoor dank!),....

Morgen beginnen we aan de kinderkamer. Heerlijk, na 8 jaren uitstel.

Janne mist ons niet en heeft het goed, ook zonder ons.
Tenminste,... het is onze optimistische vertaling van volgend bericht dat we van Marina, onze tolk kregen:
"Your girl is ok, she doesn't care about you and she is fine and in good mood!"
We hebben er eens goed mee gelachen.
We denken alle minuten van de dag aan haar!

Dikke kussen
de mama en de papa

donderdag 5 februari 2009

Janne in Karaganda





Gelukkig worden we af en toe verrast met foto's van onze prinses.
In gedachten zijn we elke minuut van de dag bij haar.
De foto's brengen haar even dichterbij !

Dikke kussen
de mama en de papa

dinsdag 3 februari 2009

Cultuurshock

Thuiskomen is confronterend!
Zo proper, zoveel ruimte, een douche en een bad. Drinkbaar, helder water. Een kast vol schoenen, een volle frigo, lekker brood, veel groenten. Een afwasmachine. Een wasmachine die je niet hoort zwieren. Een droogkast. Hebben we dit alles nodig?
We stellen ons de vraag of we deze cultuurshock niet groter vinden dan die van 7 weken geleden.

Maar wat vergeet je vlug!
Welke knop dient voor welk licht? Aan welke kant moet de kraan voor warm water? Welke nummer hoort bij welke radiozender? Waar liggen de handdoeken ook alweer?
O, het huis waar zolang aan gebouwd is, is plots bewoond. Radio Donna heet plots MNM. Wat is Basje gegroeid!

Thuiskomen is fijn. De familie beknuffelen. De vrienden horen. De buren weer zien. De collega's briefen. Het onthaal is hartverwarmend en oprecht blij.
Katootje stelt zich de vraag of Janne haar wel gaat kennen. "Maar dat is niet zo erg, tante Stien. Dan zeggen we gewoon dikwijls onze naam, en dan kent ze ons wel." Ze zoekt tussen haar speelgoed naar iets waar Janneke misschien blij mee gaat zijn. Het wordt een koetje dat rammelt.
Stieneke schaterlacht bij het zien van Jannekes blote billekes (de mooiste van Kazachstan) op de videobeelden.
Basje roept luidkeels "Janne" en wilt 'de baby' op TV nog eens zien.
Louis wordt emotioneel bij het besef dat Janne nog in Kazachstan is, en dus niet bij haar mama en papa.
Jonas is trots dat Janne met zijn beertje slaapt.
Moana en Enrique vragen zich af wat we met Janneke deden.

Wij vertellen honderduit en hebben voor de eerste keer in 8 maanden keelpijn. Is dit van de Belgische bacteriƫn of van het gebabbel?

De week zit alweer vol. Werken, op bezoek gaan en bezoek ontvangen. Mama doet de was. Wij ruimen de overblijvende kofferresten op.
En terwijl we dit alles doen, denken we aan Janne en bekijken de 10.000 foto's die we gemaakt hebben nog maar eens opnieuw.

We herhalen steeds weer hoe gelukkig we zijn.
Nog even wachten, en dan kunnen we ze weer vastpakken; het schattigste meisje van Kazachstan!

dikke kussen
de mama en de papa

zondag 1 februari 2009

We zijn weer thuis!





De laatste minuten met Janne waren emotioneel.
"We zien je graag, we zien je graag. We komen je binnenkort weer halen en dan blijf je voor altijd bij ons, we zien je doodgraag,.... Nog een kuske, en nog een, en nog een."
En dan hebben we haar in haar bedje gelegd, wij vol tranen, zij zoals altijd lachend.
We weenden allemaal, de mama en de papa en de verzorgsters. We hebben elkaar nog eens vastgepakt en bedankt. Tijdens zo'n knuffels heb je geen taal nodig.

En dan naar het appartement, valiezen sluiten, poetsen (want Ann en Michel namen ons stulpje over) en gaan eten. Ons laatste avondmaal in Karaganda. Nooit tevoren hebben we zo bewust elke minuut van de dag beleefd.
Nog een knuffel voor Ann en Michel. Fijn dat we hen hebben leren kennen! Geweldige mensen, veel gelachen.
En dan naar Astana, een akelige rit van net geen 3 uren door de pikdonkere steppe, ons een weg banend door het ijs, in de Lada van Vladimir. Steeds weer hetzelfde casetteke. We kennen het ondertussen vanbuiten. Zelfs daar hebben we van genoten.

Om 23u afscheid genomen van Vladimir, om 5 minuten later te horen dat de vlucht van 7u45 verplaatst is naar 17u10!!!!!!! Daar sta je dan. Plan getrokken. Hotel in het luchthavengebouw genomen, met uitzicht op de vliegtuigen die letterlijk 5 meter van ons raam 'geparkeerd' stonden. Goed geslapen, ontbeten in de luchthaven, rondgekuierd, wat op de laptop gewerkt, in de luchthaven gegeten, filmke op de laptop bekeken, ingechecked en om 17u10 vertrokken naar Vienna. Daaag Karaganda, dag lief Janneke!

In Wenen vlotte aansluiting gehad, en daar samen met prinses Astrid en haar man in het vliegtuig gezeten. Gewone mensen die ook maar economyclass reizen, die net als ons zich moeten ontkleden aan de douane en die ook maar gewoon thee drinken en de krant lezen. WIe zou het gelukkigst zijn: de prinses en prins of de mama en de papa van de prinses van Karaganda?

Om 21u45 in Brussel geland, heeeeeel gelukkig mama, papa, Ann, Wouter en Miet weer te zien. Zwangere Miet!!! Champagne in de auto, en honderduit vertellen.
Een proper huis, zuiver water, een heerlijk bed, een volle frigo, bloemen en honderden foto's van Janneke in huis. Zalig!!

En nu naar de familie.
Wij zijn gelukkig!

dikke kussen
de mama en de papa