België meets Kazachstan on Christmas

Dit bericht is gemaakt om gisteren, 26 december te plaatsen, maar aangezien er in het internetcafe geen internet was, doen we dit nu.

Wat maak je met Kerst in Kazachstan in een keuken met 1 kasserol, 1 wok en 1 pan, zonder oven, maar wel met microgolfoven, met slechts 1 kom die in de microgolfoven kan en zonder tafellaken? Gezien deze beperkte culinaire infrastructuur hebben we gisterenavond ons best gedaan en volgende menu geserveerd:

Aperitief:
Toastje met tonijn-perzikensla
Gerookte zalm op een kaastoastje met kaviaar (gezien ons Russisch niet zo goed is kunnen het ook wel lompviseitjes geweest zijn)
Croque-monsieurke

Hoofdgerecht:
Wortelpuree
Gepaneerde kip
Roomsaus met ui, champignons en paprika

Dessert
Dame blanche met slagroom
Chocoladetaart met noten

Om dit op tijd klaar te krijgen zijn we om 7u30 opgestaan en hebben we het eten voorbereid. We voelden ons even helemaal in België, ware het niet dat we dit met een houten kop en rommelende darmen hebben gedaan. We hebben gezworen dat we nooit van ons leven nog 3 wodka’s gaan drinken op kerstavond in een restaurant in Kazachstan. Vergif!

We waren met 7 personen: wij, Liesbeth, Marina en haar vriendin Katja en Erik en Petra, 2 Belgen die hier hun laatste dagen zijn voor de adoptie van hun schattig dochtertje Marlies. Wat doe je dan als je maar 5 stoelen hebt? Dan laat je je tolk een briefje schrijven dat je afgeeft aan je buurvrouw. Deze probeert je iets duidelijk te maken, waaruit je kan concluderen dat je geen stoelen krijgt van haar. Uiteindelijk neem je dan een kastje uit de gang en gooit hier een laken over om te verbergen hoe smerig en vettig het is.
Als tafellaken hebben we een bedlaken gebruikt en we hebben ons mooiste servies bovengehaald. Het thema van de avond was ‘eten op zijn lesbisch’ (om misverstanden te voorkomen, dit slaat op het servies, zie foto).
En wat had je gedacht? Ook nu weer is de stroom enkele uren uitgevallen, wat voor extra sfeer zorgde. Kerst met kaarslicht in Kazachstan. Het had iets, het was net alsof we weer student waren.

Het was een heel gezellige Kerst, een mengelmoes van Flamanski, Zeppers, Engels en Russisch met erg lange haren op. Maar de belangrijkste dingen kennen we: Zaa zdarowje! Proost!
We zullen de Belgen missen als ze maandagochtend vertrekken, maar kijken uit naar de volgende lading. Er worden namelijk binnenkort 2 koppels verwacht. Dan begint voor hen de meest emotionele periode uit hun leven.

Op de foto zie je Wim met zijn twee Russische vriendinnen; Marina en Katja. Wim heeft alle moeite van de wereld gedaan om Marina's ziepoesnetnie te fotograferen die parmantig boven haar jeansbroekje uitstak, maar helaas...

Het meest hartverwarmende gevoel, het echte kerstgevoel was er toen we het enthousiasme van de familie hoorden via de telefoon. Er werd voor Janne gezongen en iedereen kwam één voor één aan de telefoon om zijn kerstboodschap te geven.
Het is heel ontroerend om te voelen dat niet alleen wij zo in de wolken zijn met Janne, maar dat ze blijkbaar iedereen gelukkig maakt. Een dikke kus voor de hele familie!

Wij hebben Janne vandaag voor de 8ste keer gezien. Nog 6 dagen te gaan, en dan zit onze kennismakingsperiode van 14 dagen erop. Op 5 januari worden de documenten naar de rechter verstuurd, die op zijn beurt dan een datum doorgeeft wanneer we daar moeten verschijnen. We moeten een fotoalbum en een speech voorbereiden waaruit blijkt dat we een goede band hebben met Janne.
Dan moeten we zijn uitspraak afwachten, wat soms enkele dagen kan duren. Na de uitspraak gaan we naar huis, zonder Janne.
Er is ongeveer 4 weken nodig om papieren in orde te maken, waarna we terugkomen en samen met haar naar Almaty gaan voor een visum om dan eindelijk naar huis te komen met onze prinses uit Karaganda. Dus ongeveer begin maart zullen we naar België komen met Janne!!!

Vandaag was Janne fantastisch. Ze is ondertussen meer in ons geïnteresseerd dan in haar verzorgsters en beloont ons geregeld met een vertederende glimlach. Het eten blijft een hele onderneming, waarna alles volhangt met puree, niet alleen haar gezicht, maar vooral mama en papa’s kleren. Ze kent het ritueel voor het slapengaan al; lekker knuffelen in de armen van mama of papa om dan helemaal tot rust te komen. Ze heeft enkele wonderbaarlijke producten afgeleverd in haar pamper en kan boeren als de beste. Dat heeft ze van haar papa!

Wij zijn nog steeds in de wolken, al zijn het erg koude wolken!

Een dikke kus
De mama en de papa

VROLIJK KERSTFEEST !!

Liefste bloggers, terwijl jullie liggen te bekomen van een indigestie, hebben wij er al een bezoekje van 2uren opzitten aan onze prinses.

Het is nu officieel, het is onze koudste kerst ooit. Om 23u30 was het hier -33°C! Dit is zo koud dat zelfs ademen pijn doet. De vensters zijn aan de binnenkant bevroren, en aoutodeuren worden met schroevendraaiers opengewrikt. De Kazachse bevolking is extra vrijgevig voor de vele bedelaars. Wij hebben het gevoel afgestorven ledematen te hebben na 10 minuten buiten te zijn. Wat moet dat voor hen dan niet zijn?

Nik en Youssef, heb je de schoentjes herkend? Ze staan al 8 jaren in onze kast te wachten en hebben nu eindelijk een eigenaar gevonden.

Vandaag heeft Janne de perfecte rollende boer gelaten die niet onopgemerkt bleef bij iedereen in de ruimte. Zelfs de kindjes keken op. Wim heb ik letterlijk moeten buitensturen omdat hij bleef lachen en ik stillekes beschaamd werd. Wim is trots op zijn dochter.

Straks, na ons tweede bezoekje van vandaag zullen we een uitgebreider bericht sturen ivm ons geimproviseerd kerstfeest met Belgen en Kazachen.

Tot straks,

de mama en de papa

Enkele uren voor kerstavond.

Onze eerste Kerst samen, en dan nog wel een witte! Hier is letterlijk alles wit. De straten liggen bedekt met een dikke laag verse sneeuw, waarop de auto's even hard blijven doorrazen, met gevaarlijke glijbewegingen tot gevolg. Sneeuwkettingen zijn hier blijkbaar niet nodig.

De winter is definitief geaariveerd in Karaganda. We hebben de kaap van -20°C bereikt. En we zullen het geweten hebben. Kerstnacht wordt er een waarbij we dicht tegen elkaar aan gaan kruipen. Volgens de voorspellingen zal het alleen nog maar kouder worden.

Vanavond gaan we uit eten met een groep adoptieouders uit Belgie en Amerika. En morgen hebben we ons fameus kerstfeestje bij ons op het appartement. De boodschappen zijn gedaan, de kerstboom is al klaar, de tafel gedekt en het dessert is klaar. Nu nog 2 extra stoelen bemachtigen en dan kunnen we alle 7 zitten. Als we er geen vinden, zullen we stoelendans houden.

In de trappenhal van onze appartementsblok heeft iemand zich getrakteerd op een kerstspuitje heroine. Een veilige, kindvriendelijke omgeving is dat hier.

Beloofd, na het kerstfeestje komen de foto's van Marina. Het feit is dat ze sinds de eerste ontmoeting geen open decolleté meer gehad heeft en echt fotogeniek is ze niet. Vandaar dat het accent van de foto op dit lichaamsonderdeel moet liggen.

Gisteren waren we later in het babyhouse, na een half uur verkleumd van de koude voor de deur te staan wachten op Vladimir. Janne was intussen meegenomen in de dagelijkse weeshuisroutine: alle kindjes worden uit bed genomen en onder licht dwang met zijn dertienen in het reuzepark op het potje gezet. De verzorgsters knopen met een doek de kindjes vast aan de spijlen van het park. Dit klinkt erger dan dat het in werkelijkheid is.

Een van de volgende dagen zullen we een rapportage doorsturen, genaamd 'Het leven zoals het is; het babyhouse'.

Vandaag heeft Janne weer veel gelachen en met ons voeten gespeeld tijdens het eten (wat we voorlopig ook nog plezant vinden). Ze is heerlijk!

Voor jullie allemaal een heerlijke kerstavond met mooie familie- en vriendenmomenten. Goed eten, veel drinken en de juiste kadootjes. Maar vooral veel vriendschap en liefde.

Wij denken aan jullie!

Kussen van de mama en de papa

Ps. We weten niet altijd wie de reagerenden zijn omdat we meerdere Katrienen, Veerles,... kennen. Een achternaam of initiaal is handig.

Pss. Jan en Vera; geef je het blogadres door aan Pro Cantione?

Psss. Stan en Goele, goed idee; met Pasen reserveren wij een avondje samen.

Witte Kerst in Karaganda

Laten we gezamenlijk heel hard en uitbundig 70 keren HAPPY BIRTHDAY zingen voor Willy Hermans!! Een dikke proficiat vanuit Kazachstan!

Vanaf nu zwijgen we over schappelijke temperaturen en weersomstandigheden; sneeuw, sneeuw, sneeuw. Het is hier berekoud geworden. Diegene die beweert dat dit een ‘andere’ koude is dan bij ons, die steekt hier zijn neus maar eens door het venster….
Kerstmis wordt hier niet zo intens als bij ons gevierd maar Nieuwjaar duurt dan weer extra lang. Kerstbomen heten hier Nieuwjaarsbomen en de versieringen zijn nog kitscheriger dan kitscherig. Morgen gaan we ons appartement opsmukken met blauwe, roze en gele slingers en gaat Wim een ‘kerstboom’ maken. Donderdag gaan we dan een minikerstfeestje houden; Wim en zijn 4 vrouwen; Stien, Liesbeth, Marina en haar vriendin. We zullen onze bezoekers ne ferme wodka geven zodat we eindelijk DE foto vinden om door te sturen.

Zondagavond dachten we dat het einde nabij was. Een enorme knal, iets later 1x telefoongerinkel en toen…weer uren geen stroom. Ik zit hier gezellig in mijn pyjama met de pitslamp te lezen en opeens staat Wim daar met jas, muts en handschoenen aan. Hij bereidt zich voor op het ergste….

Heel blij om ons Janne weer te zien! We krijgen het gevoel dat ze al met mama’s en papa’s voeten begint te spelen. Tijdens het eten is alles interessanter dan het eten zelf en madam heeft complimenten over wat ze te drinken krijgt. Onze goedbedoelde poging om haar extra water te geven, eindigde in een kokhalzende spuwbeurt op papa’s schoot. Water is ook maar water (Machiels, had jij dit vroeger ook niet?). Als we haar neerleggen begint ze te jammeren om opgepakt te worden en stilliggen tijdens het verversen is er ook niet meer bij. Maar dat vinden we allemaal natuurlijk schattig en lief (nu nog wel).
Ondertussen kijkt ze al meer naar ons dan naar haar verzorgsters. Als we in onze handen klappen steekt ze haar armpjes uit om gepakt te worden en als Stien zingt, dan lacht ze hardop. Smeltmomenten!

Maandag is er een nieuwe lading ouders aangekomen; Amerikanen. We merken opeens dat we al zoveel verder staan. Wij hebben toch het mooiste en schattigste meisje!

De taal blijft toch nog altijd een moeilijk iets. Meestal redden we het wel met acteren en geluiden maken. Als we bijvoorbeeld ‘kipfilet’ willen, zeggen we ‘tok-tok-tok’ en wijzen we op onze borstkas. We hebben besloten Wim niet alleen naar de winkel te sturen voor vlees, want als je met dit systeem anatomisch verkeerd zit, kun je de onsmakelijkste dingen voorgeschoteld krijgen. Dit uitbeeld- en geluidensysteem maakt het dan weer uiterst eenvoudig om bijvoorbeeld varkensworst te bestellen.

Wij genieten alle dagen van alles en iedereen, maar vooral van Janne.

Een dikke kus
De mama en de papa

Oei oei, vandaag geen foto's! We zitten in een hotel in de buurt en de foto's staan niet op Stiens PC. Sorry, maar morgen dan extra veel foto's.

Een zondag zonder Janne

We beginnen stilaan uit onze jetlag te raken. Dit betekent dat Wim alweer begint te draaien en zuchten om 6u ’s morgens en Stien onbeweeglijk stil blijft liggen om duidelijk te maken dat het nog midden in de nacht is. De Coronas-infectie was van korte duur.

Vandaag wordt Janne 8 maanden en mogen we niet op bezoek. We zien het als een uitgelezen kans om te poetsen en de was te doen.

We zijn nog nooit zo fier geweest op dit wassen. De eerste Jannekeskleren in onze machine (zie foto). Waar ne mens al niet content mee is.

Gisterenavond was een speciale avond, om niet te zeggen een donkere. Liesbeth was op bezoek en we zaten net te aperitieven toen om 18u plots de stroom uitviel. Stroompanne in het hele gebouw. Maar goed dat we niet in de gammele lift zaten. De pitslamp kwam goed van pas, ware het niet dat de batterijen plat waren. Maar McGyver Wim is op alles voorzien en haalt reservebatterijen tevoorschijn. Misschien waren de emergency flares van Oostenrijk ook nuttig geweest?

De restjes van de chili con carne à la Wim – die we in het donker hebben opgegeten - hebben we buitengezet omdat het daar kouder is dan in de diepvries; het grote voordeel van Kazchstan (zie foto).

Aangezien de elektronische buitendeur niet meer openging en we dus niet buiten raakte, hebben we onze eerste logee gehad. Zelfs hier waren we op alles voorzien. Reservelakens en -dekens in de zetel, een onderbroek, thermische broek en een slaapliedje deden Liesbeth dromenland bereiken (zie foto).

Om 4u ’s nachts lagen we opeens in ‘t groot licht. Alles weer in de sakosj. En dezemorgen heb ik een uitgebreide Russische conversatie aan de telefoon gehad. Het enige dat we verstonden was iets van eliktrietsjistva waarop ik dan maar antwoordde ‘Njet Ruska, elektricita OK’. Volgens mij verstonden ze me.

Het dunste boek van de wereld zou De charme van de Kazachen als titel kunnen hebben, hoewel Veilig verkeer in Kazachstan ook naar dat record zou kunnen dingen. Soms vraag je je af of je hier nu officieel links of rechts moet rijden. Als je op straat vriendelijk naar een voorbijganger glimlacht word je nors aangekeken. Volgens Marina, de tolk is dit nog een overblijfsel van de Sovjet-Unie-tijd en zal het nog lang duren eer de stroefheid uit de bevolking is. Wij houden vol en geven het beste en warmste van onszelf.

We hebben uit de vele reacties op de blog vernomen dat onze regering is gevallen. Hier weten we van niks en zijn benieuwd naar meer nieuws en roddels. Zijn Filip en Mathilde nog samen? Is het 4^de seizoen van Grey’s Anatomy al uit op DVD? Zijn er nieuwe romances begonnen die het waard zijn om ons over in te lichten? Is er iemand zwanger? Zijn er sappige showbizznieuwtjes? Hebben we iets gemist?

Blijkbaar hebben de Route33-ers het zo geweldig goed gedaan op hun praktijkexamen? Het is hartverwarmend nieuws om te vernemen en ik (Stien) ben dan ook reuzetrots op jullie! Hoe zit het met mijn andere pupillen? Ik denk veel aan jullie. Ook hoorde ik dat ‘mijn groepen’ goed vertegenwoordigd waren op het kerstfeestje. Goed gedaan mannen!

Wim kan het werken niet laten en heeft gisteren een lichtbak opengefrutseld. Voor diegene die hier mogelijk wat aan heeft, het waren geen Aura Signette – lampen, maar gewone Osram TL’s en conventionele balasten. Verder waren we getuige van het vervangen van lichtbakken op zijn Kazachs. (Zie foto; met een schop! Zou Frans Kazachse roots hebben?)

Wij gaan verder zondagvieren!

Dikke kus van de mama en de papa.

Een zaterdag in Karaganda

Wij zijn 100% gelukkig! Onze dagen zijn te kort om alles te doen en te zien wat we zouden willen.

Het hoogtepunt van onze dagen is natuurlijk de bezoeken aan ons Janne. Als we niet bij haar zijn, vragen we ons af wat ze aan het doen is. Als we wel bij haar zijn, genieten we met volle teugen.

We hebben de indruk dat ook zij geniet van onze aanwezigheid. Ze lacht veel, kraait, slaat met haar armpjes en beentjes, ze ziet er gelukkig uit. Ondanks het feit dat ze geniet als we met haar poemelen, zijn we nog niet belangrijk voor haar. Ze is niet onder de indruk als we weggaan, maar lacht ondertussen wel al als ze ons terugziet. Iedere keer als we haar weer zien, zien we haar reactie op ons veranderen. Het is duidelijk een groeiproces, maar het verbaast ons hoe snel dat gaat bij kindjes.

Ze is hemels.

Ella, een van haar verzorgsters is de stiptste tot nu toe. De handen moeten gewassen worden bij aankomst, en zij draagt een mondmasker om de kindjes niet te besmetten. Ze heeft gelijk; zou ze ook verpleegkundige zijn? Ze zegt ons dat ze vindt dat Janne al erg snel op haar gemak is bij ons. Het zal niet lang meer duren of ze heeft geen oog meer voor de verzorgsters. Ze heeft al vele adoptieouders zien passeren en ziet dat het goed komt. We zijn zo fier als een gieter.

We vinden haar het mooiste en liefste meisje van het hele babyhouse.

Vandaag zijn we haar eerste kleedjes gaan kopen. Het is niet simpel om iets fatsoenlijk te vinden tussen de hoop kitscherige fringelfrangelkleedjes. Ze is prachtig in haar nieuwe outfit. Het golfje dat ze aanhad toen we haar leerde kennen krijgen we mee naar huis. Een fijn aandenken voor haar.

We hebben een bijtring gekocht.

Haar rechterwang ziet wat rood en ze stopt alles in de mond. We mogen ons gelukkig prijzen, want we maken haar eerste tandje mee. Vanonder aan de rechterkant. Een mijlpaal.

Voor de rest gaat het gewone leven verder. We gaan naar het internetcafé, waar we ferm moeten voortmaken om alles te lezen en onze blog aan te passen. Dan kiezen we in het warenhuis wat we gaan eten. We proberen met gebaren uit te leggen dat we poepekeszalf nodig hebben voor Janne. Er wordt wat gelachen, maar we begrijpen elkaar.

De poepekeszalf komt al van pas, want er is plots een stevige vooruitgang van de achteruitgang bij Stien. Iets verkeerd gegeten of de emoties die eruit moeten?

’s Avonds kijken we naar “24” op onze laptop. We lijken wel een elektronicazaak; 2 laptops, 2 camera’s, videocamera, 2 gsm’s.

Dezemorgen om 8u uit bed gebeld door een vriendelijke Belg. Hij ging slapen na een Epsilon-eindejaarsfeestje, wij stonden op voor een bezoek aan onze prinses. Zijn er foto’s van het Epsilonfeestje? Heeft de pdg zijn kleren aangehouden?

Zoals in de fotorapportage te zien is, is het Kazachs transport een geval apart. Mooi gepoetste wagens, zichtbare nummerplaten, een piccobello busvervoer,…. Het programma ‘Pimp my Lada-ke’ zou hier perfect op zijn plaats zijn. Niet alleen in de appartementen is de elektrische veiligheid een groot vraagteken, dit is ook het geval in de auto’s. De foto met de goed georganiseerde bedrading in de auto, is deze van de Lada waarmee we alle dagen ‘vervoerd’ worden. Daarenboven heeft Vladimir, de chauffeur 18plus-literatuur in zijn Lada liggen. Wat zou hij anders moeten doen als hij op ons staat te wachten?

Tip voor Volvo Celis: geen enkele Volvo gesignaleerd. Gat in de markt. Ge kunt hier gouden zaken doen. Wij kunnen ons appartement aanraden, mits een kleine commissie op autoverkoop.

Wij gaan kerst vieren samen met Liesbeth en met Marina, de tolk en haar inwonende vriendin (mannen, we wachten nog steeds op DE foto om door te sturen. Wim + 4 vrouwen met andere woorden). We zullen veel aan jullie denken. Aangezien het hier 5 uren later is, zullen we wel al in bed liggen als de party in België start. Misschien maar goed, dan kunnen we er niet teveel aan denken.

Morgen is het zondag en mogen we niet naar het babyhouse. Dus morgen kunnen we onze prinses niet beknuffelen. Maandag wordt dan weer een groot feest. Dan maar weer eens sightseeing in Karaganda city. We hebben gevraagd om mooie natuurwandelingen te maken, maar daarvoor zullen we in de zomer moeten terugkomen.

Vanaf nu gaan we niet meer teveel reclame maken over de milde temperaturen. We halen -20°C vandaag. Wat fris aan de wangetjes.

We wensen jullie met zijn allen heerlijke vakantiedagen, met fijne familie- en vriendenmomenten.

Dikke kus van ons