Wellness in Botakoz

Opa Jef, 66 dikke kussen voor je verjaardag en een extra hele dikke kus van je enige kleindochtertje Janne!!

Vandaag zijn we precies 4 weken geleden vertrokken voor de reis van ons leven. Dat verdient een beloning: een boke met Nutella!

We zijn er meer en meer van overtuigd dat Janne het goed gaat hebben als ze nog een tijdje zonder ons in het babyhouse zal moeten blijven. Het is er pure luxe.

Snottebellekes en een lichte hoest, en de dokter staat er al bij. Er wordt geluisterd met de stethoscoop, de keel wordt bekeken en de behandeling wordt bepaald: hoestsiroop, iets voor de snottepieten en als extraatje een massage à la Shiatsu. Dat waar we in België veel geld voor betalen en pas doen als we een eerbare leeftijd hebben bereikt, krijgt ons madammeke al op haar 8,5 maanden. Ze vindt het allemaal maar vreemd, maar ondergaat de aanrakingen onderdanig, tenminste nadat mama en papa zich ergens buiten haar gezichtsveld hebben verstopt.

Ondertussen wordt elders in de speelruimte het kapsalon ‘Bij Jamal’ geopend. We prijzen Jamal uitvoerig, niet zozeer omwille van haar kunde, maar eerder om haar creativiteit. Ook zeggen we haar dat het al maar een geluk is dat ze tenminste goed is in haar verpleegkundige zijn. Ze moet zelf lachen met haar prestatie. We hebben beslist nooit een afspraak bij haar te maken. De foto’s spreken voor zich.

Het bezoek aan de social workers zit erop. Twee lijvige dames stelden enkele vragen en na 10 minuten was het afgelopen. Vragen over ons werk, over wat we doen als we niet werken, over de tijd die we met Janne gaan doorbrengen,…. Het hoofdaccent van de vragen lag bij de inhoud van Wims werk: of er reclame wordt gemaakt waarin kinderen geëxploiteerd worden en of er kinderarbeid is in de firma. (Gaat dit over leeftijd of over mentaliteit?)

Janne kraait, lacht veel, zit niet stil, wilt constant rondlopen aan de hand en staat al enkele seconden alleen recht, waarbij ze zich natuurlijk ergens aan vasthoudt. Ze weent als we weggaan en lacht als we weer terugkomen. Ze geniet van het knuffelen na het eten, met de fles in de mond, wrijft over onze wang of houdt onze hand vast. Ze is geïnteresseerd in de leesboekjes en is nieuwsgierig naar de ruimte achter de deur waar ze niet mag komen. Ze is klaar om de wereld te verkennen. Wij genieten. Zij ook. We zijn gelukkig.

Dikke kus

Mama en papa

Vanallesennogwat

Maandag zijn ze hier, na hun eindejaarsverlof in een lage versnelling weer vertrokken. Het zijn hier duidelijk diesels die door het koude vriesweer extra traag op temperatuur komen. Onze documenten zijn nog steeds niet verstuurd naar de rechtbank. De hoofddokter was ziek, de notaris moest nog tekenen, woensdag vierden ze de Russich-Orthodoxe kerst,.... Ze vieren hier kerst en nieuwjaar twee keren. Een geweldig land, de feestdagen worden gewoon verdubbeld. Voorlopig ziet het er naar uit dat we onze uitgestelde vlucht nog eens zullen moeten verplaatsen.

Het aangename nieuws is dat we vanavond met een ander Belgisch koppel een nieuw restaurantje gaan uitproberen. We kijken er naar uit om nog een Vlaams te praten in plaats van gehakkeld Djengels en Frans avec des cheveux. Het is weer een aangename afwisseling van de routine waarin we na 4 weken Karaganda beland zijn.

Zondag gaan we naar het circus!

Janneke spartelde met haar beentjes, strekte haar armpjes naar ons uit en lachte hardop toen we haar dezemorgen uit bed haalden. De onverwacht extra weken hier werpen hun vruchten af. In de laatste dagen is de binding hechter geworden. We zullen haar missen als we naar huis gaan.
Maar thuis hebben we nog hopen werk, omdat het vertrek, ondanks de 8 jaren wachten toch wel onverwacht was.
De kinderkamer moet nog geplaatst worden en de badkamer moet Jannekesklaar gemaakt worden. Ook moeten we dringend op zoek naar een buggy, een autostoel, een reisbedje en een triptrap. We kunnen moeilijk met plastieken zakskes blijven rondlopen, dus een fatsoenlijke draagtas staat ook op onze todo-lijst.
Onze weken thuis zullen naast ons werk goed gevuld zijn, zodat we weinig tijd zullen hebben om haar te missen.

Liefste Miet; een dikke proficiat met je 35ste verjaardag; een hele speciale op alle gebied. Vele dikke kussen daarvoor.

Gaby en Steven (laat Peter inderdaad maar thuis, ik heb Koen ook thuisgelaten :-)), een goede reis, en opdat het deze keer een gigantisch succesverhaal mag worden!

De rollen zijn omgekeerd; bij jullie is koning winter gearriveerd, bij ons is hij gisteren in slaap gevallen. Eindelijk geen muts en handschoenen aan, want het was slecht -7°C. Warm warm... Vandaag is het weer -21°C en de zon schijnt. Een schitterende dag!

Morgen weer nieuwe foto's.

Vele dikke kussen
mama en papa

Een eigenaardige gewoonte in Kazachstan

Ons legendarisch notarisbezoek zit erop en vandaag worden de documenten naar de rechtbank gebracht. Deze week hebben we ook nog een interview met de 'social workers' waar we moeten bewijzen dat we het goed voorhebben met ons Janne, dat we opvang hebben, dat ons sociaal netwerk goed is, dat ons huis in orde is, dat we een normaal functionerende familie zijn en dat er geen nood aan organen is in onze familie. Dat laatste is geen grap, dat moeten we daar echt gaan zeggen!

Voorlopig is onze eerste terugvlucht geboekt voor het weekend van 18 januari, maar dat kan nog veranderen afhankelijk van het werktempo van de rechter. Na de uitspraak van de rechter gaat er een beroepstijd van 2 weken in. Deze tijd is voor de adoptieouders om zich eventueel nog te bedenken. Stel je voor!! Erna worden alle officiele documenten in orde gemaakt; haar geboortecertificaat, haar visum,... en dan mogen we haar komen halen, voorgoed!! Heel deze administratieve periode neemt ook nog eens 4 tot 5 weken in beslag.

Het zal dus nog wel een heel tijdje duren voor we haar thuis in haar eigen bedje kunnen leggen. Maar ook dat overleven we wel.

Enkele berichten terug zeiden we dat de speeltuigen in de tuin van het weeshuis geplaatst werden door Taratata, maar dat is maar gedeeltelijk waar. De verantwoordelijken zijn een groep gemotiveerde Belgische adoptie-ouders die met dit initiatief vele kindjes gelukkig hebben gemaakt.

Een eigenaardige gewoonte in Kazachstan. Het is weer een WC-verhaal, maar als we eenmaal in dit thema beland zijn, raken we er moeilijk uit.

Er bestaan hier meerdere soorten WC-papier; zacht en zalvend voor de poep, maar ook ruw, hard en onverbittelijk schurend. Ook krantenpapier ligt in menig toiletten. Een WC-bril is een luxeartikel want dat vind je enkel in de betere kleine kamertjes. Vandaar dat onze been- en buikspieren goed getraind zijn door al dat zweven boven de pot. Maar dat is nog niet het strafste, hier kunnen we wel mee leven.

In Kazachstan staat langs elke WC een vuilbak, en als je wat geluk hebt is het er een met deksel. We vermoeden dat de rioleringsbuizen in Kazachstan flinterdun zijn want om de een of andere duistere reden wordt het papier, na gebruik in de vuilbak gedeponeerd en niet in de WC. Zeer fris!

Janne wordt steeds maar schattiger. Ze heeft de lol van haar leven met haar papa en strekt haar armpjes uit naar haar mama om geknuffeld te worden. Wij genieten, alweer en altijd meer en meer.

Vele dikke kussen

mama en papa

SUCCES !

Aan de ijverige KHLim-studenten aan wie hier veel gedacht wordt:

VEEL SUCCES MET DE EXAMENS!!!

Het gaat lukken!

Stien en Wim

Het meest absurde notarisbezoek ooit bij notaris Lhada

Vandaag zijn we een tiental documenten gaan tekenen bij de notaris. Dat wat je thuis van een notariaat verwacht, krijg je hier 100% anders.

Daar waar in België de notarissen in de meest chique kantoren zitten, blijkt Lhada in een bunkerachtige loods te zitten, die er vanbinnen nog erger uitziet dan de tijdelijke kantine van voetbalploeg VK Zepperen (zie foto voordeur en bureau). De voeten worden verwarmd door een elektrisch vuurtje en een plastieken palmboom siert de hoek van de kamer. Muren, plafond en vloer zijn “netjes” afgewerkt met PVC-lamellen.

Bij het uitprinten van het eerste document, loopt het mis, de inkt is op. De notaris rukt de toner uit de printer en begint er als een bezetene mee te schudden. Ze vindt het zelf erg grappig. Wij bijten op onze tong om niet in de lach te schieten. We zitten tenslotte bij de notaris.

Notaris Kwebbel heeft er duidelijk zin in en tettert non-stop.

Tijdens het zoveelste tonerschudmoment geeft ze Zulfia en Marina in het Russisch de opdracht een gitaar te halen en de rumba te dansen. Als blijkt dat Wim dit verstaat, barsten ze allen in lachen uit en is het ijs gebroken.

Ze zegt ons dat we er jong uitzien en erg sympathiek zijn. Dit herhaalt ze meerdere keren. Wim zegt dat hij zich zeker zou hebben geschoren als we geweten hadden dat we vandaag naar de notaris moesten gaan. “Nee, nee, ge zijt perfect zo, scheren is echt niet nodig.” Als Wim haar uiteindelijk jonger van leeftijd schat dan ze is, staat hij op de bovenste plank.

Ze vraagt ons wat onze lievelingsdrank is (de laatste vraag die je van je notaris verwacht) en haalt prompt een halfvolle fles rode wijn van onder haar bureau uit.

Als we tegen elkaar zeggen dat we blij zijn dat we niet Wodka hebben geantwoord, verstaat ze dit en haalt ze twee flessen wodka boven. Help, we hadden nog zo gezworen nooit in ons leven nog één glas wodka te drinken. Maar we komen er niet onderuit.

Het kommetje rode wijn (bij gebrek aan glazen) is amper leeg, en de wodka wordt erbij gegoten. De roze vloeistof smaakt niet alleen naar kerosine, maar ziet er nu ook zo uit. En wij maar klinken; op de slimme kinderen van Kazachstan, de Kazachse gastvrijheid, op het sterke ras van Kazachstan,….

Dan vraagt ze of we de oorzaak van ‘klinken’ kennen. Wim scoort opnieuw wanneer hij dit haarfijn weet uit te leggen en krijgt dik tegen zijn goesting nog een extra geut wodka.

Inmiddels is Vladimir een vijftal keren diep zuchtend voorbij gesloft. Het duurt hem allemaal te lang. Uiteindelijk, na een onderhoud van twee uren, worden we aan ons appartement afgezet. Twintig minuten later belt Marina ons op waar we zijn en/of we reeds vertrokken zijn. Vladimir heeft een statement gemaakt door Marina te laten staan aan het notariaat, bij -17°C.

Zoals we al vele keren hebben gemerkt; in Kazachstan kan alles.

Ons Janne heeft ons vandaag ook getrakteerd, maar dan op een overlopende pamper. Ons meisje maakt het prima. De familieconsulten werpen hun vruchten af; de irritatie aan haar poepje verdwijnt zienderogen. Als we haar uit haar bedje halen lacht ze uitbundig. Wij zijn zo gelukkig.

Een dikke kus

de mama en de papa

Brood, park en poep

Dit bericht was bedoeld voor gisteren, maar aangezien het weer een internetcafe zonder internet was, dan maar vandaag. In Kazachstan kan alles.

Wim is er weer bovenop, hij heeft vanochtend het glazuur van de WC-pot gerepareerd.

Weer maar eens een misverstand in het restaurant. We bestellen voor Stien een slaatje, voor Wim kip met aardappelen. Willen we ook brood? Da, adjien pazjalsta, wat zoveel betekent als ja, één graag. En wat krijgen we? 1 schamel helftje van een minisneetje brood. We hebben er eens goed mee gelachen. Die Kazachen moeten ons toch soms voor zot verklaren met onze vreemde bestellingen.
Enkele dagen geleden zaten er twee vriendelijke goed Engels sprekende meisjes aan de tafel langs ons. We hebben ons door hen laten helpen bij de bestelling. Maar nog loopt het dan niet zoals bedoeld. Een voorgerecht kennen ze hier niet, en nagerechten worden gelijktijdig met het hoofdgerecht gebracht, zodat we aan de tafel langs ons het ijs zagen smelten tijdens de aperitief. We vermoeden dat het niet aan ons taalgebrek ligt, maar aan de culinaire verschillen tussen België en Kazachstan. Al moeten we eerlijk toegeven dat het eten hier best wel goed is.

Toen we eergisteren het park van Karaganda ontdekten, was het daar een hele bedrijvigheid. De Kazachen doen op hun vrije dagen blijkbaar net hetzelfde als de Belgen; met het hele gezin eropuit. Er waren sleeën getrokken door pony’s, een grote kameel waarop je een ritje kon maken, een suikerspinstand, een ijskasteel met een glijbaan, een parcours voor quads op ijs, een grote schaatsbaan op de vijver,…. Het leek net alsof we in een pretpark in de Ardennen liepen.

Toen we pas in Karaganda aankwamen, werden we helemaal opgewonden van het groot aantal antiekwinkels in de buurt. In iedere straat zagen we uithangborden waarop AתTEKA stond. We dachten al “O, fijn, we gaan ons hier niet vervelen…” totdat we er binnenstapte en ontdekte dat dit woord apotheek betekent.
Vandaag hebben we dan maar gebruik gemaakt van deze AתTEKA en een professioneel en familiaal consult aangevraagd via sms, omdat onze prinses een niet echt gezond uitziende uitslag op haar schaamlipjes heeft. Er worden zoveel verschillende crèmes en zalven gebruikt waarvan geen enkel werkend, zodat we de apothekers van de familie om raad hebben gevraagd. We hebben de dokter van het weeshuis dit advies onder haar neus geduwd, en als bij wonder schreef ze zonder boe of bah voor wat we vroegen. ’t Is te zeggen, voorschriften bestaan hier uit wat gekrabbel op een blaadje papier, zonder datum, handtekening of naam van de voorschrijver. We snappen het systeem van de apothekers niet goed, maar zijn tevreden dat we zonder problemen kregen wat we wilden.
Bedankt voor jullie medisch advies. Nu maar hopen dat Janne snel weer een gaaf poepeke heeft. (ondertussen ziet het er alweer wat beter uit)

Vandaag was ze weer heerlijk. Het eten verloopt ’s morgens prima, maar ’s middags voelen we dat we nog veel te leren hebben. Ze heeft meer oog heeft voor wat er rond haar gebeurt dan voor haar eten, en het lukt ons zelden haar alles te geven. Maar de verzorgsters maken er niks van, zolang ze maar goed drinkt.
Vandaag heeft mama Stien haar eerste echte kus gekregen van haar dochter en papa Wim wordt altijd opnieuw beloond met een vertederende glimlach.
We zijn verliefder als ooit tevoren.

Een dikke kus
de mama en de papa

Een dagje zonder papa Wim

Liefste trouwe vrienden en familie,

vandaag ben ik alleen met de taxi naar Janne gegaan omdat papa Wim ziek in bed ligt. Eerst neusloop en sinds dezenacht een minder smakelijke "loop". Tijdens de taxirit had ik de wildste fantasieën omdat ik de rit naar het babyhouse niet herkende. Wat als hij me zou ontvoeren en mijn eerbaarheid zou ontnemen in de bosjes,...? Maar het bleek gewoon een alternatieve route te zijn.

Mijn fantasie is dezenacht aangewakkerd door een akelig tafereel in onze appartementsblok. In het midden van de nacht hoorden we een vrouw hysterisch schreeuwen en schelden en toen opeens een enorme knal, die meer weg had van een geweerschot dan van vuurwerk. Het geruzie stopte plots. Enkele tijd later hoorden we de lift en in mijn fantasie zag ik de vrouw, ingepakt in een perzisch tapijt over de schouder van de man hangen en ergens buiten in de sneeuw belanden. Dezemorgen heb ik de trap genomen en ben ik buiten op zoek gegaan naar een bloedspoor.
Gelukkig niks gevonden...

Vandaag is het een warme, zonnige en erg mooie winterdag. Het is slechts -10°C, een verademing voor de luchtwegen. Het water uit de kraan is weer helder zodat ik me dan toch maar heb gewassen dezemorgen. De straten zijn opmerkelijk stil en uitgestorven. Ik veronderstel dat de Kazachen nog aan het bekomen zijn van oudejaarsavond.

Janne lag dezemorgen nog lekker te slapen, met haar twee beentjes door de bedspijlen gestoken en haar paardje dicht bij haar. Het is zo'n pareltje.
Ze heeft geen oog meer voor haar speelgoed, noch voor ons. Haar constante bezigheid van de laatste dagen is zich optrekken aan onze handen en rondstappen. Voor zover dat wankele gewiebel stappen te noemen is. Het is duidelijk dat ze gelukkig is, want als we haar aanspreken, als we beginnen te zingen, te dansen, met haar 'poemelen', dan straalt ze.

Dezenamiddag nog even eten geven, lekker knuffelen, spelen, rondstappen en in bedje leggen en dan ben ik er morgen weer, samen met papa Wim.

Vandaag geen foto's, maar morgen weer destemeer.

Liefste Tant Mimi; ook voor jullie drie een dikke kus voor 2009! Zeg maar aan nonk Henri dat we zullen komen showen met onze prinses als we ermee thuiskomen. Kus

Dikke kussen van mama Stien
en zieke papa Wim