De voorbije dagen waren druk. We wilden alles gezien en gedaan hebben, niks gemist hebben voor ons vertrek naar huis. We zijn gaan bowlen en eten met Ann en Michel, de Orthodoxe kerk bezocht, op bezoek geweest in het "luxe"- appartement van Ann en Michel, heel hard gelachen, weer gaan eten, cadeautjes voor het weeshuis ingepakt, weer gaan eten, de koffers ingepakt, het appartement gepoetst, weer gaan eten,.... (De foto's zullen morgen op de blog gezet worden vanuit onze tussenstop in Wenen.) De attente lezer merkt op dat er in Karaganda weinig cultureel interessants te beleven is. En toch gaan we deze stad in de steppe missen!
De laatste 2 uren met onze dochter in Karaganda zijn in aantocht. Nog een laatste pauze in het cosmonauthotel, een laatste wandeling door de sneeuw en haar een laatste keer ophalen uit haar bedje, waar ze telkens wildenthousiast opspringt als ze ons ziet.
Zij zal het minder erg vinden dan wij dat we er enkele weken niet zullen zijn. Binnen de kortste keren zit ze weer in de oude routine van haar leefgroepje. De verzorgsters zijn heel lief met haar. Ze zeggen zelf dat ze het fiefieke is van de groep. Er wordt geknuffeld, gegooid, gezongen, gedanst, gelachen,....
We hebben hopen pampers achtergelaten (Huggies weliswaar, want blijkbaar krijgt ze uitslag van Pampers; de complimenten beginnen al!), een boekje met foto's van ons 3 samen en haar "reiskoffer".
De afgelopen 7 weken zijn de bijzonderste uit ons leven geweest.
Voor ons als koppel : we zijn nog nooit zo lang ononderbroken samen geweest: 1200 uren. De liefde is nooit zo groot geweest. Het was heerlijk. We gaan elkaar missen als we weer thuis zijn.
Voor ons als mama en papa : de eerste stappen van dit nieuwe leven zijn fantastisch.
Voor ons als kind, als zus, als broer, als vriend, als vriendin : we zijn blij dat we jullie weer zullen zien. Bedankt voor al jullie heerlijke reacties, mails, telefoons, woorden van liefde.
Wanneer komen we terug?
Als we ons baseren ons gemiddelden, op ervaringen van anderen, reizen we terug naar Kazachstan op ongeveer 9 maart, Wims verjaardag. We zullen Janne in Almaty ontmoeten en haar vanaf dan voor de rest van ons leven bij ons hebben. We kijken er naar uit.
Tot dan zullen we ons bezighouden met ons werk, onze familie en vrienden, haar kamer, haar kleedjes,.... Heerlijk, eindelijk kunnen wij ons daar op storten!
We zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld, gezegend met een prinsesje uit Karaganda, en wat voor één!!
Dikke dikke kussen,
de mama en de papa
vrijdag 30 januari 2009
maandag 26 januari 2009
Mama en papa, voor altijd
Vanaf vandaag is ze ons aller-heerlijkste dochtertje.
Vanaf vandaag kan niemand haar nog van ons afpakken.
Ze was dezemorgen vrolijker en schattiger dan ooit tevoren, alsof ze besefte wat een belangrijke dag het vandaag is. Ze stond rechtop in haar bedje te jammeren, en toen ze ons zag kon haar geluk niet op. Ze kraaide en sprong op en neer.
Toen papa Wim al lachend aankwam en zei “Wie moet ik hier eens komen vangen?”, werd ze wild van enthousiasme. Ze zwaaide met haar armpjes, beentjes en hoofdje tegelijkertijd en lachte hardop. Zo is ze de hele voormiddag geweest. Alsof ze wist wat er in de namiddag ging gebeuren.
De middagpauze werd prompt met een uur ingekort, want de zitting was verschoven naar 14u. Om 14u10 zijn we gestart.
We stonden op, aanhoorden onze rechten, hielden om de beurt en bewust van de draagwijdte ervan onze speech, gingen weer zitten, stonden weer recht, antwoordden op vragen, bevestigden de reden van onze aanwezigheid, gingen weer zitten,…. De sociale werkster hield haar speech, Ludmila, Jannes dokter en Zulfia onze bemiddelaar zeiden wat ze te zeggen hadden.
Er werden weinig vragen gesteld. De procureur stelde er geen, de rechter enkele. Heeft Stien restverschijnselen van haar operaties? Hebben we biologische kinderen? Wat verdient Wim? Hoe ziet ons huis er uit? En dat was het.
Na 55 minuten was het gedaan en moesten we even op de gang wachten. Om 15u15 kregen we te horen dat de overheid van Kazachstan akkoord gaat met de adoptie.
Wij zijn mama en papa van Janne Zhanar Celis!
We zaten op (zit je dan op of in de rechtbank??) de rechtbank met een zekerheid van 100%. Dit is wat we willen, dit is de belangrijkste vraag uit ons leven.
“Ja, wij zijn akkoord” was het mooiste antwoord.
We beloven goede ouders voor haar te zijn, haar op te voeden met al de liefde die er in ons zit en haar te omringen met positieve energie, opdat ze een mooie, gezonde, goed opgevoede vrouw mag worden met een veelbelovende toekomst.
Janne zelf beseft niet wat we vandaag zijn gaan vragen, wat er vandaag beslist is. Maar ze hoeft dit niet te beseffen. Dat is nu net het mooie en onschuldige van het kindzijn.
We zijn dolgelukkig. De beloning van 8,5 jaren wachten. Ze is onze droom!
Dikke dikke kussen
van de mama en de papa
voor altijd
zondag 25 januari 2009
Coupe, kast, groenmarkt en D-day
Coupe Natashja
Wat doet ne mens na 6,5 week in hetzelfde oord ter afwisseling?
Awel, een bezoekje brengen aan de kapper. Een kapsalon uit de jaren stillekes, met eigentijdse interieurelementen, dringend toe aan verbouwing. De Sovjet-Unie is nog niet helemaal verdwenen.
Kapster Natashja was of geïmponeerd door Wims stoere verschijning, of gewoon het voorzichtig type. Met fluwelen handschoentjes ging ze te werk.
Wassen, de schaar, de tondeuse, opnieuw de schaar, weer de tondeuse, tweede keer wassen, drogen, schuim, gel, nog eens de schaar, en dan … eau de cologne!! En dit alles voor slechts voor 700 Tenge, wat zoveel is als ongeveer €4,5.
Het resultaat is een pagekopke, een kostschoolcoupe, George Michael jaren 80-stijl.
Ik ben prompt weer verliefd.
Greenmarket
De green market is wat wij verstaan onder een bazaar, dat waar ze alles verkopen waar je al jaren naar op zoek bent. Het werd ons afgeraden door Marina. Maar we laten ons niet van de wijs brengen. Het was de moeite. Stalen containers waarin de meest uiteenlopende goederen verkocht worden, van boormachines tot tandpasta. Overal afval, oude geroeste bakken, plastieken zakken als beschutting,…. Wat zij een market noemen, doet ons eerder denken aan een vluchtelingenkamp.
Waar is Janne?
Vandaag de laatste zondag samen in het weeshuis gehad. Wat gaan we dit missen!
Janne is een nieuwsgierige mie. Ze is geïnteresseerd is alles wat nieuw is. Vanop mama’ s of papa’s armen worden onbekende gezichten aandachtig bestudeerd met een serieuze onderzoekende blik. Steeds opnieuw is het achter de verboden deur interessanter dan ervoor en nieuw speelgoed wordt binnenste buiten gedraaid.
Maar de kast is het van het. De curieuzeneus zou erin kruipen als ze kon.
Wat ze dan ook deed.
Maandag D-day!
Morgen is het zover. Dan moeten we ons opkleden, onze speech houden en het beste van onszelf geven in de rechtbank. Dan worden we volgens de wet van Kazachstan officieel ‘mama en papa van Janne Zhanar Celis’. Nadien worden de documenten in orde gemaakt en wordt alles naar België verstuurd om de adoptie door de Federale Centrale Autoriteit (het FCA) te laten erkennen. Deze hele wachtperiode zal niet zoals we eerder zeiden, 4 à 5 weken in beslag nemen, maar eerder 7 weken. Als de Belgische overheid wat wilt meewerken is het misschien vroeger…. Maar ze zullen hun handen wel vol hebben aan politici die ook wil adopteren zeker?
Onze laatste maandag in Karaganda komt eraan, we gaan ervan genieten!
Dikke kus
De mama en de papa
Wat doet ne mens na 6,5 week in hetzelfde oord ter afwisseling?
Awel, een bezoekje brengen aan de kapper. Een kapsalon uit de jaren stillekes, met eigentijdse interieurelementen, dringend toe aan verbouwing. De Sovjet-Unie is nog niet helemaal verdwenen.
Kapster Natashja was of geïmponeerd door Wims stoere verschijning, of gewoon het voorzichtig type. Met fluwelen handschoentjes ging ze te werk.
Wassen, de schaar, de tondeuse, opnieuw de schaar, weer de tondeuse, tweede keer wassen, drogen, schuim, gel, nog eens de schaar, en dan … eau de cologne!! En dit alles voor slechts voor 700 Tenge, wat zoveel is als ongeveer €4,5.
Het resultaat is een pagekopke, een kostschoolcoupe, George Michael jaren 80-stijl.
Ik ben prompt weer verliefd.
Greenmarket
De green market is wat wij verstaan onder een bazaar, dat waar ze alles verkopen waar je al jaren naar op zoek bent. Het werd ons afgeraden door Marina. Maar we laten ons niet van de wijs brengen. Het was de moeite. Stalen containers waarin de meest uiteenlopende goederen verkocht worden, van boormachines tot tandpasta. Overal afval, oude geroeste bakken, plastieken zakken als beschutting,…. Wat zij een market noemen, doet ons eerder denken aan een vluchtelingenkamp.
Waar is Janne?
Vandaag de laatste zondag samen in het weeshuis gehad. Wat gaan we dit missen!
Janne is een nieuwsgierige mie. Ze is geïnteresseerd is alles wat nieuw is. Vanop mama’ s of papa’s armen worden onbekende gezichten aandachtig bestudeerd met een serieuze onderzoekende blik. Steeds opnieuw is het achter de verboden deur interessanter dan ervoor en nieuw speelgoed wordt binnenste buiten gedraaid.
Maar de kast is het van het. De curieuzeneus zou erin kruipen als ze kon.
Wat ze dan ook deed.
Maandag D-day!
Morgen is het zover. Dan moeten we ons opkleden, onze speech houden en het beste van onszelf geven in de rechtbank. Dan worden we volgens de wet van Kazachstan officieel ‘mama en papa van Janne Zhanar Celis’. Nadien worden de documenten in orde gemaakt en wordt alles naar België verstuurd om de adoptie door de Federale Centrale Autoriteit (het FCA) te laten erkennen. Deze hele wachtperiode zal niet zoals we eerder zeiden, 4 à 5 weken in beslag nemen, maar eerder 7 weken. Als de Belgische overheid wat wilt meewerken is het misschien vroeger…. Maar ze zullen hun handen wel vol hebben aan politici die ook wil adopteren zeker?
Onze laatste maandag in Karaganda komt eraan, we gaan ervan genieten!
Dikke kus
De mama en de papa
vrijdag 23 januari 2009
Kazachse collère
Alweer een avontuur!
Gisterenavond een tweede legendarische fiasco-avond gehad.
We hadden samen met Fransen, Spanjaarden en Belgen een afscheidsetentje voor Laurence, een française die terug naar huis gaat vandaag. Om kwart over zeven zitten we allen op de plaats van afspraak te wachten om dan samen de bus te nemen naar de 'Bachlava', een typische Kazachs restaurant.
Iedereen was er, behalve Laurence zelf.
Wachten, wachten, wachten,.... Drie kwartier later dan maar de bus genomen zonder Laurence.
Wat eet je in een typisch restaurant? Iets typisch dus.
En wat blijkt dit te zijn? Een grote schotel met vettige dunne pastaschijven met daarbovenop een hoop ondefineerbare gekookte vleeswaren, akelig uitziende worsten, meer vet dan vlees en ronde slijmerige stukken ... testikel?
Het enige lekkere waren de droge op smottenbollen lijkende broodjes.
Ondanks het niet geslaagde gerecht was het wel gezellig en hebben we er goed mee gelachen. Maar welke taal spreek je in zo'n internationaal gezelschap? Wij zijn trots multilinguale Belg te zijn met ondertitelde TV-programma's.
De avond is nog niet om. Het avontuur begint pas.
We gaan nog even naar het internetcafe om te skypen met familie en vrienden. Maar waar is Wims gsm? Volgens Wim hebben we deze niet bij, volgens Stien 100% zeker wel. Waar is ie dan? Wim terug naar de 'Bachlava' om te zoeken, onder te zetels, de tafel, onder de kussens,...niks. Verd.....!
Wim zegt dat Stien deze is verloren. Stien zegt dat het Wim was.
Dan maar niet skypen en internetten.
Terug via dezelfde weg naar de Bachlava, want de gsm MOET daar ergens zijn. Stien vliegt vastbesloten recht naar de plaats waar we zaten, voorbij de bende verwelkomende obers, en wat blijkt?
De vriendelijke, Djengels sprekende ober die ons de hele avond op onze wenken heeft bediend, steekt nog net iets onder zijn sok en schrikt zich een ongeluk omdat Miss Marple van België daar plots staat. Stien schiet in een Kazachse collère en roept in het Nederlands: 'Die steekt de gsm in zijn sok! Haal die daar onmiddellijk uit! Of ik pak hem zelf!!'
De dief reageert pas als Stien haar gsm neemt om te bellen (naar wie is maar de vraag, maar we laten hem in de waan dat het naar de politie is) en haalt bibberend Wims gsm uit zijn sok, geeft deze terug met het excuus dat hij die net gevonden had. Stien is om te ontploffen! De man mag blij zijn dat we geen Russich spreken...
Nog vol adrenaline zijn we terug naar ons appartement gegaan met de absolute zekerheid dat we nooit meer terug gaan naar de Bachlava! Voor allen die ooit naar Karaganda komen: ga nooit naar de Bachlava; je krijgt er testikels te eten, moet hiervoor betalen en wordt op de koop toe ook nog eens bestolen!
Niet alle Kazachen zijn even schattig.
Vandaag heeft Janneke een off-dag. Niet spelen, niet lopen, moe, tutje, en in onze armen knuffelen, kussen en in ons gezicht aaien. We vinden het alweer niet erg. Zalig zelfs!
dikke kussen
de mama en de papa
Gisterenavond een tweede legendarische fiasco-avond gehad.
We hadden samen met Fransen, Spanjaarden en Belgen een afscheidsetentje voor Laurence, een française die terug naar huis gaat vandaag. Om kwart over zeven zitten we allen op de plaats van afspraak te wachten om dan samen de bus te nemen naar de 'Bachlava', een typische Kazachs restaurant.
Iedereen was er, behalve Laurence zelf.
Wachten, wachten, wachten,.... Drie kwartier later dan maar de bus genomen zonder Laurence.
Wat eet je in een typisch restaurant? Iets typisch dus.
En wat blijkt dit te zijn? Een grote schotel met vettige dunne pastaschijven met daarbovenop een hoop ondefineerbare gekookte vleeswaren, akelig uitziende worsten, meer vet dan vlees en ronde slijmerige stukken ... testikel?
Het enige lekkere waren de droge op smottenbollen lijkende broodjes.
Ondanks het niet geslaagde gerecht was het wel gezellig en hebben we er goed mee gelachen. Maar welke taal spreek je in zo'n internationaal gezelschap? Wij zijn trots multilinguale Belg te zijn met ondertitelde TV-programma's.
De avond is nog niet om. Het avontuur begint pas.
We gaan nog even naar het internetcafe om te skypen met familie en vrienden. Maar waar is Wims gsm? Volgens Wim hebben we deze niet bij, volgens Stien 100% zeker wel. Waar is ie dan? Wim terug naar de 'Bachlava' om te zoeken, onder te zetels, de tafel, onder de kussens,...niks. Verd.....!
Wim zegt dat Stien deze is verloren. Stien zegt dat het Wim was.
Dan maar niet skypen en internetten.
Terug via dezelfde weg naar de Bachlava, want de gsm MOET daar ergens zijn. Stien vliegt vastbesloten recht naar de plaats waar we zaten, voorbij de bende verwelkomende obers, en wat blijkt?
De vriendelijke, Djengels sprekende ober die ons de hele avond op onze wenken heeft bediend, steekt nog net iets onder zijn sok en schrikt zich een ongeluk omdat Miss Marple van België daar plots staat. Stien schiet in een Kazachse collère en roept in het Nederlands: 'Die steekt de gsm in zijn sok! Haal die daar onmiddellijk uit! Of ik pak hem zelf!!'
De dief reageert pas als Stien haar gsm neemt om te bellen (naar wie is maar de vraag, maar we laten hem in de waan dat het naar de politie is) en haalt bibberend Wims gsm uit zijn sok, geeft deze terug met het excuus dat hij die net gevonden had. Stien is om te ontploffen! De man mag blij zijn dat we geen Russich spreken...
Nog vol adrenaline zijn we terug naar ons appartement gegaan met de absolute zekerheid dat we nooit meer terug gaan naar de Bachlava! Voor allen die ooit naar Karaganda komen: ga nooit naar de Bachlava; je krijgt er testikels te eten, moet hiervoor betalen en wordt op de koop toe ook nog eens bestolen!
Niet alle Kazachen zijn even schattig.
Vandaag heeft Janneke een off-dag. Niet spelen, niet lopen, moe, tutje, en in onze armen knuffelen, kussen en in ons gezicht aaien. We vinden het alweer niet erg. Zalig zelfs!
dikke kussen
de mama en de papa
donderdag 22 januari 2009
Is het pech of geluk?
Is het pech of geluk?
Austrian Airlines vliegt 2 keren per week van Astana naar Wenen, en dit is op woensdag en zaterdag. Woensdag is er een heel vlotte aansluiting, en zaterdag helemaal niet.
En wat blijkt? Volgende week is er geen vlucht op woensdag en zullen we dus ten vroegste zaterdag naar huis kunnen. Vladimir wilt niet 's nachts rijden, wat betekent dat we hier vrijdag om 15u zullen vertrekken, om dan tot 's morgens te wachten in de luchthaven van Astana. We zullen alles bij elkaar 36u onderweg zijn, waarvan we slechts 7,5u zullen vliegen!
Zaterdag 31 januari om 21u50 Belgische tijd landen we in Zaventem.
Voor ons is het dan 2u50. Och ja, we zijn het wachten nu toch al gewoon.
Het is onszelf niet helemaal duidelijk of we het erg vinden of niet om zaterdag pas te kunnen vertrekken.
Het nadeel is dat we jullie dan nog langer moeten missen, dat we weer een paar dagen later pas terug naar het werk kunnen en dat we langer moeten wachten op Julia's haan met zelfgemaakte frieten en Vivianes overheerlijke rosbief.
Het grote voordeel is dat we weer een paar dagen langer met ons meisje kunnen knuffelen en dat er al bijna 1 week gepasseerd is van de verplichte beroepsperiode van 15 dagen. Dus wat minder lang wachten thuis zonder Janne.
Collega's, we zullen weer paraat staan op maandag 2 februari, met een hart vol liefde en een hoop verhalen.
De rechter
De rechter heeft ook alle pech. Eerst een longontsteking, waarvan hij wonderbaarlijk op 2 dagen genezen was, en nu weer slecht nieuws. Het Frans koppel uit onze groep had vandaag om 10u court, maar werd 5 minuten voor de start onverrichter zaken weggestuurd. De schoenmoeder van de rechter heeft dit koude oord voorgoed verlaten. Hun rechtzitting is verplaatst naar dinsdag, wat voor hen betekent dat ze ook een weekje langer moeten blijven.
Youssef, bedankt voor je interessante uiteenzetting.
Tiziana, zeg maar tegen Moana dat we zeker niet verhuisd zijn en dat we ons verheugen om jullie weer te zien.
Wie Janneke wilt zien, zal toch nog moeten wachten tot half maart!
Het aftellen is begonnen; nog 9 keren slapen in Kazachstan.
Dikke kussen
de mama en de papa
Austrian Airlines vliegt 2 keren per week van Astana naar Wenen, en dit is op woensdag en zaterdag. Woensdag is er een heel vlotte aansluiting, en zaterdag helemaal niet.
En wat blijkt? Volgende week is er geen vlucht op woensdag en zullen we dus ten vroegste zaterdag naar huis kunnen. Vladimir wilt niet 's nachts rijden, wat betekent dat we hier vrijdag om 15u zullen vertrekken, om dan tot 's morgens te wachten in de luchthaven van Astana. We zullen alles bij elkaar 36u onderweg zijn, waarvan we slechts 7,5u zullen vliegen!
Zaterdag 31 januari om 21u50 Belgische tijd landen we in Zaventem.
Voor ons is het dan 2u50. Och ja, we zijn het wachten nu toch al gewoon.
Het is onszelf niet helemaal duidelijk of we het erg vinden of niet om zaterdag pas te kunnen vertrekken.
Het nadeel is dat we jullie dan nog langer moeten missen, dat we weer een paar dagen later pas terug naar het werk kunnen en dat we langer moeten wachten op Julia's haan met zelfgemaakte frieten en Vivianes overheerlijke rosbief.
Het grote voordeel is dat we weer een paar dagen langer met ons meisje kunnen knuffelen en dat er al bijna 1 week gepasseerd is van de verplichte beroepsperiode van 15 dagen. Dus wat minder lang wachten thuis zonder Janne.
Collega's, we zullen weer paraat staan op maandag 2 februari, met een hart vol liefde en een hoop verhalen.
De rechter
De rechter heeft ook alle pech. Eerst een longontsteking, waarvan hij wonderbaarlijk op 2 dagen genezen was, en nu weer slecht nieuws. Het Frans koppel uit onze groep had vandaag om 10u court, maar werd 5 minuten voor de start onverrichter zaken weggestuurd. De schoenmoeder van de rechter heeft dit koude oord voorgoed verlaten. Hun rechtzitting is verplaatst naar dinsdag, wat voor hen betekent dat ze ook een weekje langer moeten blijven.
Youssef, bedankt voor je interessante uiteenzetting.
Tiziana, zeg maar tegen Moana dat we zeker niet verhuisd zijn en dat we ons verheugen om jullie weer te zien.
Wie Janneke wilt zien, zal toch nog moeten wachten tot half maart!
Het aftellen is begonnen; nog 9 keren slapen in Kazachstan.
Dikke kussen
de mama en de papa
woensdag 21 januari 2009
Pre-court
Katrieneke Daems, we zijn u hier niet vergeten, enkel vergeten op de blog te zetten! Een dikke proficiat met je 33ste verjaardag. Vele dikke kussen daarvoor!!
Pre-court zit erop: volledig opgesmukt, met veel te koude kleren en vooral schoenen hebben we eerst een uur moeten wachten. Toen het eindelijk zover was zaten we braaf, met de rug recht en de benen toe te luisteren naar onverstaanbare woorden om dan na precies 4 minuten weer buiten te staan. Wij hebben geen woord moeten zeggen en de rechter heeft ons niet één keer aangekeken. Misschien maar goed, anders had hij gezien dat hij dezelfde das aanhad dan Wim!
De documenten zijn in orde. de volgende stap kan gezet worden.
We worden maandag, 26 januari om 15u opnieuw verwacht voor de echte zitting.
Zulfia (onze coördinator), Ludmila (Jannes dokter), Marina (onze vertaalster) en de lijvige sociaal werkster zullen ons helpen verdedigen. Wij zullen dan onze speech moeten houden waarin we ons moeten voorstellen, wat we doen, hoeveel we verdienen, hoe ons huis eruit ziet, of we fijne buren hebben (geen probleem dus), hoe we Janne gaan opvangen, wat we met haar gedaan hebben tijdens de kennismakingsweken,....
Als alles goed gaat, zijn we maandagnamiddag de trotse en erg gelukkige ouders van Janne Zhanar Celis! Dus heel lief dat jullie allen aan ons gedacht hebben, maar jullie mogen dit zeker maandag nog eens doen om 10u jullie tijd.
De vlucht is voor de derde keer uitgesteld. We wachten op de definitieve gegevens. Als we volgende week thuis zullen zijn, zijn we welgeteld 7 weken hier geweest. Het aftellen kan beginnen en dit voelt erg vreemd. Willen we wel naar huis? Natuurlijk wel, maar misschien ook een beetje niet. We zullen vertrekken met gemengde gevoelens.
We wilden Jannes skipakje gaan ruilen omdat we dachten dat het te klein zou zijn. Toch maar eerst eens even passen. Het is een kar te groot. Erg schattig, zo'n klein Kazachje in een skipak.
Vanaf nu gaan we Janneke filmen, zodat we ze al bewegend kunnen zien en horen als we haar missen. Ze is heerlijk!
Een dikke kus
mama en papa
maandag 19 januari 2009
De schattigste kruiper van Karaganda
Ons Janne evolueert spectaculair!
Het kruipen heeft ze ondertussen onder de knie, en ze kan nu ook al enkele stapjes zetten zonder onze hulp, terwijl ze zich ergens aan vasthoudt. Gelukkig voor onze rug moeten we nu wat minder voorovergebogen in een hoek van 90°door de kamer lopen, met een pruts van nog geen 70cm groot aan de hand. Als ze dan toch nog eens aan onze hand door de kamer stapt, stopt ze soms, kijkt ze omhoog, lacht ze vertederend en opent ze haar mondje voor een kus. Mmmmmmm...
Ze is 240gr afgevallen sinds vorige maand. Je ziet, veel bewegen en een afgewogen dieet werken dus wel. (zoals je op de foto ziet: Janne eet graag vis!)
Ze is 240gr afgevallen sinds vorige maand. Je ziet, veel bewegen en een afgewogen dieet werken dus wel. (zoals je op de foto ziet: Janne eet graag vis!)
Het meest schattige is als ze geluiden maakt. Ze zegt 'dadada', 'papapa' (waarbij papa Wim straalt!) en ze klakt met haar tong, ze kraait op hoge toon (een sopraantje?) en ze maakt 'bbbbrrrrrr-geluiden' met haar lipjes. Iemand enig idee wat ze dan allemaal zegt?
Morgen is het zover, dan gaan we voor de eerste keer naar de rechter. Het is een formaliteit, en dus nog geen echte zitting waarbij we ons moeten voorstellen. Maar het is toch al een stapje dichter bij onze dochter. Morgen zullen we de datum van de echte zitting krijgen, en daarvoor zijn we nu onze speech aan het voorbereiden. Wie zijn we, wat doen we als job, hoe ziet onze familie eruit, hebben we een huis met tuin, wie gaat Janne opvangen als we gaan werken, wat hebben we met Janne gedaan sinds dat we hier zijn, wat vragen we de rechtbank,...?
Vanavond gaan we eten met Geraldine, een française die sinds vandaag officieel mama is geworden van een schattige dochter. Dat staat ons dus ook te wachten, en waarschijnlijk al volgende week. Kiekenvelmoment!
We zijn hier ondertussen in onze 6de week beland. We hebben ons nog geen moment verveeld, en ontdekken alle dagen nieuwe dingen. Gisteren hebben we weer een prachtige wandeling gemaakt in het park. Het is adembenemend om tussen zoveel sneeuw te wandelen. De mensen in onze omgeving beginnen ons te kennen en spreken spontaan Djengels. Het voelt niet langer als vakantie, maar wel als thuis. We hebben het hier goed en genieten van alle momenten.
Dikke kus
de mama en de papa
