Ze mist ons niet....

We zijn nog niet thuis geweest!

Zo blij om iedereen te zien en te horen. Geen tijd om verjaarden te gaan vieren. Nog niet iedereen kunnen bellen die we zo graag willen horen.

De reiskoffer is dan toch eindelijk uitgepakt, de logeerkamer is geverfd en verhuisd, de living is gereorganiseerd om plaats te maken voor Janne, het lijstje met wat we nog nodig hebben is klaar (dankzij de deskundige ondersteuning van Elke - waarvoor dank!),....

Morgen beginnen we aan de kinderkamer. Heerlijk, na 8 jaren uitstel.

Janne mist ons niet en heeft het goed, ook zonder ons.

Tenminste,... het is onze optimistische vertaling van volgend bericht dat we van Marina, onze tolk kregen:

"Your girl is ok, she doesn't care about you and she is fine and in good mood!"

We hebben er eens goed mee gelachen.

We denken alle minuten van de dag aan haar!

Dikke kussen

de mama en de papa

Janne in Karaganda

Gelukkig worden we af en toe verrast met foto's van onze prinses.

In gedachten zijn we elke minuut van de dag bij haar.

De foto's brengen haar even dichterbij !

Dikke kussen

de mama en de papa

Cultuurshock

Thuiskomen is confronterend!
Zo proper, zoveel ruimte, een douche en een bad. Drinkbaar, helder water. Een kast vol schoenen, een volle frigo, lekker brood, veel groenten. Een afwasmachine. Een wasmachine die je niet hoort zwieren. Een droogkast. Hebben we dit alles nodig?
We stellen ons de vraag of we deze cultuurshock niet groter vinden dan die van 7 weken geleden.

Maar wat vergeet je vlug!
Welke knop dient voor welk licht? Aan welke kant moet de kraan voor warm water? Welke nummer hoort bij welke radiozender? Waar liggen de handdoeken ook alweer?
O, het huis waar zolang aan gebouwd is, is plots bewoond. Radio Donna heet plots MNM. Wat is Basje gegroeid!

Thuiskomen is fijn. De familie beknuffelen. De vrienden horen. De buren weer zien. De collega's briefen. Het onthaal is hartverwarmend en oprecht blij.
Katootje stelt zich de vraag of Janne haar wel gaat kennen. "Maar dat is niet zo erg, tante Stien. Dan zeggen we gewoon dikwijls onze naam, en dan kent ze ons wel." Ze zoekt tussen haar speelgoed naar iets waar Janneke misschien blij mee gaat zijn. Het wordt een koetje dat rammelt.
Stieneke schaterlacht bij het zien van Jannekes blote billekes (de mooiste van Kazachstan) op de videobeelden.
Basje roept luidkeels "Janne" en wilt 'de baby' op TV nog eens zien.
Louis wordt emotioneel bij het besef dat Janne nog in Kazachstan is, en dus niet bij haar mama en papa.
Jonas is trots dat Janne met zijn beertje slaapt.
Moana en Enrique vragen zich af wat we met Janneke deden.

Wij vertellen honderduit en hebben voor de eerste keer in 8 maanden keelpijn. Is dit van de Belgische bacteriën of van het gebabbel?

De week zit alweer vol. Werken, op bezoek gaan en bezoek ontvangen. Mama doet de was. Wij ruimen de overblijvende kofferresten op.
En terwijl we dit alles doen, denken we aan Janne en bekijken de 10.000 foto's die we gemaakt hebben nog maar eens opnieuw.

We herhalen steeds weer hoe gelukkig we zijn.
Nog even wachten, en dan kunnen we ze weer vastpakken; het schattigste meisje van Kazachstan!

dikke kussen
de mama en de papa

We zijn weer thuis!

De laatste minuten met Janne waren emotioneel.

"We zien je graag, we zien je graag. We komen je binnenkort weer halen en dan blijf je voor altijd bij ons, we zien je doodgraag,.... Nog een kuske, en nog een, en nog een."

En dan hebben we haar in haar bedje gelegd, wij vol tranen, zij zoals altijd lachend.

We weenden allemaal, de mama en de papa en de verzorgsters. We hebben elkaar nog eens vastgepakt en bedankt. Tijdens zo'n knuffels heb je geen taal nodig.

En dan naar het appartement, valiezen sluiten, poetsen (want Ann en Michel namen ons stulpje over) en gaan eten. Ons laatste avondmaal in Karaganda. Nooit tevoren hebben we zo bewust elke minuut van de dag beleefd.

Nog een knuffel voor Ann en Michel. Fijn dat we hen hebben leren kennen! Geweldige mensen, veel gelachen.

En dan naar Astana, een akelige rit van net geen 3 uren door de pikdonkere steppe, ons een weg banend door het ijs, in de Lada van Vladimir. Steeds weer hetzelfde casetteke. We kennen het ondertussen vanbuiten. Zelfs daar hebben we van genoten.

Om 23u afscheid genomen van Vladimir, om 5 minuten later te horen dat de vlucht van 7u45 verplaatst is naar 17u10!!!!!!! Daar sta je dan. Plan getrokken. Hotel in het luchthavengebouw genomen, met uitzicht op de vliegtuigen die letterlijk 5 meter van ons raam 'geparkeerd' stonden. Goed geslapen, ontbeten in de luchthaven, rondgekuierd, wat op de laptop gewerkt, in de luchthaven gegeten, filmke op de laptop bekeken, ingechecked en om 17u10 vertrokken naar Vienna. Daaag Karaganda, dag lief Janneke!

In Wenen vlotte aansluiting gehad, en daar samen met prinses Astrid en haar man in het vliegtuig gezeten. Gewone mensen die ook maar economyclass reizen, die net als ons zich moeten ontkleden aan de douane en die ook maar gewoon thee drinken en de krant lezen. WIe zou het gelukkigst zijn: de prinses en prins of de mama en de papa van de prinses van Karaganda?

Om 21u45 in Brussel geland, heeeeeel gelukkig mama, papa, Ann, Wouter en Miet weer te zien. Zwangere Miet!!! Champagne in de auto, en honderduit vertellen.

Een proper huis, zuiver water, een heerlijk bed, een volle frigo, bloemen en honderden foto's van Janneke in huis. Zalig!!

En nu naar de familie.

Wij zijn gelukkig!

dikke kussen

de mama en de papa

Tot binnenkort lief Kazachje!

De voorbije dagen waren druk. We wilden alles gezien en gedaan hebben, niks gemist hebben voor ons vertrek naar huis. We zijn gaan bowlen en eten met Ann en Michel, de Orthodoxe kerk bezocht, op bezoek geweest in het "luxe"- appartement van Ann en Michel, heel hard gelachen, weer gaan eten, cadeautjes voor het weeshuis ingepakt, weer gaan eten, de koffers ingepakt, het appartement gepoetst, weer gaan eten,.... (De foto's zullen morgen op de blog gezet worden vanuit onze tussenstop in Wenen.) De attente lezer merkt op dat er in Karaganda weinig cultureel interessants te beleven is. En toch gaan we deze stad in de steppe missen!

De laatste 2 uren met onze dochter in Karaganda zijn in aantocht. Nog een laatste pauze in het cosmonauthotel, een laatste wandeling door de sneeuw en haar een laatste keer ophalen uit haar bedje, waar ze telkens wildenthousiast opspringt als ze ons ziet.
Zij zal het minder erg vinden dan wij dat we er enkele weken niet zullen zijn. Binnen de kortste keren zit ze weer in de oude routine van haar leefgroepje. De verzorgsters zijn heel lief met haar. Ze zeggen zelf dat ze het fiefieke is van de groep. Er wordt geknuffeld, gegooid, gezongen, gedanst, gelachen,....
We hebben hopen pampers achtergelaten (Huggies weliswaar, want blijkbaar krijgt ze uitslag van Pampers; de complimenten beginnen al!), een boekje met foto's van ons 3 samen en haar "reiskoffer".

De afgelopen 7 weken zijn de bijzonderste uit ons leven geweest.
Voor ons als koppel : we zijn nog nooit zo lang ononderbroken samen geweest: 1200 uren. De liefde is nooit zo groot geweest. Het was heerlijk. We gaan elkaar missen als we weer thuis zijn.
Voor ons als mama en papa : de eerste stappen van dit nieuwe leven zijn fantastisch.
Voor ons als kind, als zus, als broer, als vriend, als vriendin : we zijn blij dat we jullie weer zullen zien. Bedankt voor al jullie heerlijke reacties, mails, telefoons, woorden van liefde.

Wanneer komen we terug?
Als we ons baseren ons gemiddelden, op ervaringen van anderen, reizen we terug naar Kazachstan op ongeveer 9 maart, Wims verjaardag. We zullen Janne in Almaty ontmoeten en haar vanaf dan voor de rest van ons leven bij ons hebben. We kijken er naar uit.
Tot dan zullen we ons bezighouden met ons werk, onze familie en vrienden, haar kamer, haar kleedjes,.... Heerlijk, eindelijk kunnen wij ons daar op storten!

We zijn de gelukkigste mama en papa van de wereld, gezegend met een prinsesje uit Karaganda, en wat voor één!!

Dikke dikke kussen,
de mama en de papa

Mama en papa, voor altijd

Vanaf vandaag is ze ons aller-heerlijkste dochtertje.
Vanaf vandaag kan niemand haar nog van ons afpakken.

Ze was dezemorgen vrolijker en schattiger dan ooit tevoren, alsof ze besefte wat een belangrijke dag het vandaag is. Ze stond rechtop in haar bedje te jammeren, en toen ze ons zag kon haar geluk niet op. Ze kraaide en sprong op en neer.
Toen papa Wim al lachend aankwam en zei “Wie moet ik hier eens komen vangen?”, werd ze wild van enthousiasme. Ze zwaaide met haar armpjes, beentjes en hoofdje tegelijkertijd en lachte hardop. Zo is ze de hele voormiddag geweest. Alsof ze wist wat er in de namiddag ging gebeuren.

De middagpauze werd prompt met een uur ingekort, want de zitting was verschoven naar 14u. Om 14u10 zijn we gestart.
We stonden op, aanhoorden onze rechten, hielden om de beurt en bewust van de draagwijdte ervan onze speech, gingen weer zitten, stonden weer recht, antwoordden op vragen, bevestigden de reden van onze aanwezigheid, gingen weer zitten,…. De sociale werkster hield haar speech, Ludmila, Jannes dokter en Zulfia onze bemiddelaar zeiden wat ze te zeggen hadden.
Er werden weinig vragen gesteld. De procureur stelde er geen, de rechter enkele. Heeft Stien restverschijnselen van haar operaties? Hebben we biologische kinderen? Wat verdient Wim? Hoe ziet ons huis er uit? En dat was het.

Na 55 minuten was het gedaan en moesten we even op de gang wachten. Om 15u15 kregen we te horen dat de overheid van Kazachstan akkoord gaat met de adoptie.
Wij zijn mama en papa van Janne Zhanar Celis!

We zaten op (zit je dan op of in de rechtbank??) de rechtbank met een zekerheid van 100%. Dit is wat we willen, dit is de belangrijkste vraag uit ons leven.
“Ja, wij zijn akkoord” was het mooiste antwoord.

We beloven goede ouders voor haar te zijn, haar op te voeden met al de liefde die er in ons zit en haar te omringen met positieve energie, opdat ze een mooie, gezonde, goed opgevoede vrouw mag worden met een veelbelovende toekomst.
Janne zelf beseft niet wat we vandaag zijn gaan vragen, wat er vandaag beslist is. Maar ze hoeft dit niet te beseffen. Dat is nu net het mooie en onschuldige van het kindzijn.
We zijn dolgelukkig. De beloning van 8,5 jaren wachten. Ze is onze droom!

Dikke dikke kussen
van de mama en de papa
voor altijd

Coupe, kast, groenmarkt en D-day

Coupe Natashja
Wat doet ne mens na 6,5 week in hetzelfde oord ter afwisseling?
Awel, een bezoekje brengen aan de kapper. Een kapsalon uit de jaren stillekes, met eigentijdse interieurelementen, dringend toe aan verbouwing. De Sovjet-Unie is nog niet helemaal verdwenen.
Kapster Natashja was of geïmponeerd door Wims stoere verschijning, of gewoon het voorzichtig type. Met fluwelen handschoentjes ging ze te werk.
Wassen, de schaar, de tondeuse, opnieuw de schaar, weer de tondeuse, tweede keer wassen, drogen, schuim, gel, nog eens de schaar, en dan … eau de cologne!! En dit alles voor slechts voor 700 Tenge, wat zoveel is als ongeveer €4,5.
Het resultaat is een pagekopke, een kostschoolcoupe, George Michael jaren 80-stijl.
Ik ben prompt weer verliefd.

Greenmarket
De green market is wat wij verstaan onder een bazaar, dat waar ze alles verkopen waar je al jaren naar op zoek bent. Het werd ons afgeraden door Marina. Maar we laten ons niet van de wijs brengen. Het was de moeite. Stalen containers waarin de meest uiteenlopende goederen verkocht worden, van boormachines tot tandpasta. Overal afval, oude geroeste bakken, plastieken zakken als beschutting,…. Wat zij een market noemen, doet ons eerder denken aan een vluchtelingenkamp.

Waar is Janne?
Vandaag de laatste zondag samen in het weeshuis gehad. Wat gaan we dit missen!
Janne is een nieuwsgierige mie. Ze is geïnteresseerd is alles wat nieuw is. Vanop mama’ s of papa’s armen worden onbekende gezichten aandachtig bestudeerd met een serieuze onderzoekende blik. Steeds opnieuw is het achter de verboden deur interessanter dan ervoor en nieuw speelgoed wordt binnenste buiten gedraaid.
Maar de kast is het van het. De curieuzeneus zou erin kruipen als ze kon.
Wat ze dan ook deed.

Maandag D-day!
Morgen is het zover. Dan moeten we ons opkleden, onze speech houden en het beste van onszelf geven in de rechtbank. Dan worden we volgens de wet van Kazachstan officieel ‘mama en papa van Janne Zhanar Celis’. Nadien worden de documenten in orde gemaakt en wordt alles naar België verstuurd om de adoptie door de Federale Centrale Autoriteit (het FCA) te laten erkennen. Deze hele wachtperiode zal niet zoals we eerder zeiden, 4 à 5 weken in beslag nemen, maar eerder 7 weken. Als de Belgische overheid wat wilt meewerken is het misschien vroeger…. Maar ze zullen hun handen wel vol hebben aan politici die ook wil adopteren zeker?

Onze laatste maandag in Karaganda komt eraan, we gaan ervan genieten!

Dikke kus
De mama en de papa