De laatste uren in Kazachstan

Vandaag Jannes eerste speelkameraadjes op bezoek gehad; Mai-te en Ella-Yun, twee zalige dochtertjes van Marie-Rose en Luc en van Veerle en Jeroen. We waren het opvangcentrum zodat de ouders met een gerust hart naar hun nieuwe kindjes in het weeshuis konden. Janne keek haar ogen uit, volgde de kindjes overal en wilde niet slapen, omdat ze dan teveel interessante dingen zou missen. We hebben getekend, een kamp met dekens en kussens gebouwd, naar Musti gekeken en aardbeiensap gedronken. En voor dit alles was om een of andere duistere reden een zonnebril nodig volgens Ella-Yun. J De uren vlogen om en hadden gerust langer mogen duren. Fijne kindjes van fijne ouders. We wensen hen alle geluk van de wereld toe met hun gezinsuitbreiding!

En dan hebben we onze Karaganda-vrienden Ann, Michel en Els weer gezien. Samen een pintje gedronken, dat door Janne erg werd gesmaakt. Zij zijn dezenacht aangekomen om hun kindjes te komen ophalen. Ook voor hen begint er een belangrijk hoofdstuk. Het deed goed hen hier te zien. Karaganda ligt ons erg nauw aan het hart en daar horen zij bij! Een dikke kus voor hen drieën en veel succes!

Maar wat een vreemd gevoel nu. De allerlaatste uren in Kazachstan, het land dat ons onze heerlijke dochter geschonken heeft, zijn aangebroken. Voelen we het knagen in onze maag omdat we hier weggaan? Of is het omdat morgen onze familie en vrienden Janne voor het eerst gaan zien? We zijn nerveus.

Janne heeft een topdag vandaag. Heel hevig spelen, lachen, zich wat aanstellen, verstoppen, roepen, brabbelen. Alsof ze voelt dat er iets bijzonders staat te gebeuren.

Wij beginnen aan de valies en ronden dit Kazachstan-avontuur af met grote dankbaarheid.
We zien jullie morgenvroeg in Zaventem. Wat een spannend gevoel!


Dikke kussen,
De mama en de papa
En hun lekker Janneke

Zaventem

Nog 1, 5 keer slapen, en we komen naar huis.
Janne komt thuis.

Om 1 uur ’s nachts worden we door Nicolai afgehaald aan ons appartement en zullen we vertrekken.
De rugzak van Janne ligt al klaar, gevuld met eten, reservekleding, Huggies, flesje,…. Hopelijk vergeten we niks zodat de reis naar huis comfortabel gaat verlopen.

We beseffen nu echt wel dat het op zijn einde loopt. Het voelt vreemd te weten dat binnen enkele dagen Janne eindelijk live te zien zal zijn door onze enthousiaste familie en vrienden. We zijn er zeker van dat jullie haar fantastisch gaan vinden. Ze zal meerdere harten doen smelten.

Onze vluchtgegevens zijn:
LH4570 Frankfurt – Brussel
Aankomst in Zaventem op zaterdag, 4 april om 8u25 met Janne !

Wie Janne graag voor de eerste keer wilt zien, en niet kan wachten tot binnen enkele weken, als ze wat gewoon geworden is aan haar nieuwe thuis, is welkom in Zaventem.

Maar voordat jullie haar enthousiast zouden gaan bespringen, willen we graag toch nog het volgende vragen:

Sinds de beslissing te adopteren, wist iedereen dat we ooit met een engeltje zouden thuiskomen. Wij hebben maanden de tijd gehad om ons bewust op haar thuiskomst in België voor te bereiden.

Iedereen, behalve JANNE zelf.

Janne zal moeten wennen, aan haar papa en mama, aan haar nieuwe thuis, aan de zoveelste verandering in haar korte leventje. Hoe graag wij dit alles vanaf het begin met jullie zouden willen delen, willen we jullie toch vragen om na onze aankomst geen goed bedoelde bezoekjes te brengen.

Het is erg belangrijk dat Janne ons leert kennen als haar mama en papa,
dat wij haar eten geven, pampers verversen, in bedje leggen en ophalen,
haar troosten en wassen. Mama en papa zijn er altijd.

Neem het ons daarom niet kwalijk dat we jullie bezoekjes
voorlopig naar een latere datum zullen verplaatsen.

Hoe lang dit zal duren zal Janne ons vertellen.

In Zaventem kent Janne alleen mama en papa. Alle anderen zijn vreemden. Zoveel nieuwe indrukken zijn overdonderend en beangstigend. Daarom willen we dat ze enkel op mama’s en papa’s arm blijft en niemand haar overneemt.

Wij kijken er naar uit om thuis te komen onder ons drieën.

Dikke kussen,
Tot zaterdag!

De mama en de papa
en hun lekker Janneke

Almaty

We zijn zo blij, want ze is weer helemaal de oude. De wortelenpuree van papa en de verse fruitpap van mama verrichten wonderen in het maagdarmkanaal van Janne. Wie nu nog durft beweren dat in die pottekesvoeding geen bewaarmiddelen of kleurstoffen zitten, die komt de inhoud en de geur van Jannes luiers van gisteren maar eens inspecteren. Arm kinneke!

Maar nu is alles dus weer als vanouds; ze eet en drinkt goed, met smaak, k..t goed en is de heerlijke vrolijkheid zelve. In tegenstelling tot gisteren hebben we ons vandaag op de mat in de living echt kostelijk geamuseerd met ons vrolijk, voortdurend babbelend Janneke die niets liever doet dan kasten openen en sluiten, haar vingers in de stopcontacten steken en met mama en papa knuffelen. Bij dat laatste smelten we keer op keer. In de zeven weken Karaganda hebben we haar nooit zoveel horen lachen en babbelen als nu.

Vandaag wat gaan wandelen in het park van Almaty en daar een pintje gedronken op de goede start van een collega-adoptiekoppel. Zij hebben vandaag hun dochtertje voor het eerst gezien en het is een schatje! We zijn blij in hun plaats. Ook voor de andere adoptiekoppels hier is het de spannende start van een heerlijk periode. Wij duimen voor hen allen op een goed verloop!

Ons Janne doet zich in haar buggy content met het opnemen van zoveel nieuwe dingen, en als ze dit beu is, valt ze in slaap.
Om aan de thuisblijvers in België te bewijzen dat de zon hier wel degelijk schijnt, hebben we Janne niet ingesmeerd zodat haar tutje nu afgetekend op haar gezicht staat als een witte vlinder. Goede ouders!

De stad Almaty is zoals we al gezegd hebben van een totaal ander kaliber dan Karaganda. Je ziet hier de gekste dingen.
Je kan je voor een slordige 35 Tenge (€ 0,22) op straat op een oude, roestige weegschaal laten wegen. Openbaar alcoholgebruik is normaal, en dan vooral in de voormiddag. Zowel mannen als vrouwen lopen hier met halve liters bier op straat rond.
Op straat zie je jonge mannen in een groen uniform die je helpen parkeren. Ze staan wat te zwaaien met hun armen en doen andere auto’s stoppen. Of ze hebben hier veel poepchauffeurs, of ze zijn gewoon erg galant.

Nu de zon schijnt, komt er veel meer volk op straat. Dit merk je aan het aantal rochels die je op straat tegenkomt. Onvoorstelbaar hoeveel er gerocheld en gespuwd wordt. Mannen en vrouwen…
Elk park of openbare plaats is voorzien van “bewaking”; een cabine van amper 2m² waarin een politieagent een boekje zit te lezen.

De straten zijn nauwelijks voorzien van markeringen en het verkeer is hier werkelijk een wespennest. Van zodra het licht op groen springt beginnen ze allemaal te toeteren en vertrekken ze, ook al loop je nog in het midden van de straat met de buggy.
De werkloosheid wordt hier kunstmatig laag gehouden. Een onvoorstelbaar grote hoeveelheid bedienden in de winkels om eenzelfde aantal klanten te bedienen.

En waarom al die moeite om naar de ambassade in België te gaan als je de paspoorten voor een prikje op de greenmarket kan kopen?
Gouden tanden zijn ook hier in de aanbieding, net als naaldhakken.

Wij beseffen dat onze laatste dagen in Kazachstan zijn begonnen. We kijken ongelooflijk uit naar onze thuiskomst in België, maar beseffen ook dat dan ons eerste adoptieverhaal definitief klaar is en we nooit meer op dezelfde manier Kazachstan zullen beleven.
Vandaag nog een reisgids gekocht voor onze reis met Janne naar haar geboorteland, binnen 10 à 15 jaren.

Morgen meer over onze aankomst in Zaventem met ons heerlijk Janneke.

Dikke kussen
van de mama en de papa en hun Janneke

Gezegend

Het is nog altijd vollebak genieten! Maar vermoeiend, amai. We doen, net als ons meisje middagslaapjes en gaan met het vallen van de avond slapen.
Maar we geven ons dan ook 100%.

Dezenamiddag een volledig pak Huggies erdoor gejaagd. Een borrelend buikje, zweetuitbarstingen en non-stop diarree, luiers vol onverteerd voedsel. Het eten begint stilaan een ramp te worden. Het flesje van ’s morgens is het enige dat ze helemaal opdrinkt. De rest van de dag is het geen volledig groentenpapje, amper twee lepels fruitpap en niet meer dan 150ml drinken. Als dat zo doorgaat is ze vel over been eer we zaterdag thuiskomen.

Maar tussen de spetterpoep door is ze één en al leven en enthousiasme. Mama en papa worden de hele dag door gekust en geknuffeld. Ze lacht zich kapot als we met haar bezig zijn en doet alles na wat wij doen. Fantastisch!

Papa Wim is de held van de dag! Gedaan met pottekesvoeding. Held Wim heeft zich eens goed gegeven in de keuken en voor Janne een grote ketel wortelenpuree gemaakt, zoals ze dat gewoon is in het weeshuis. In plaats van melk hebben we Jannes poedermelk gebruikt, een kwestie van geen vreemde dingen erbij te doen.
En het heeft haar heel goed gesmaakt. Eindelijk heeft ze veel gegeten en met smaak. De overschot zit inmiddels al in de diepvries, klaar voor de rest van de week. Mama Stien is papa heel erg dankbaar want ze zag het eetdrama al eindigen in een ex-Sovjetziekenhuis met Janne aan een infuus.

Dezevoormiddag hebben we Almaty verkend, een heel ander type stad dan Karaganda. Veel moderner, drukker, zuiverder, groter, meer Westers en met hippere bewoners. De zon schijnt hier heerlijk, we hebben de lentesmaak helemaal te pakken.
Ook hier is een greenmarket waar de winkels amper groter zijn dan 2m² en je een massa aan jaren 80-kleding vindt.

De voedingshal is werkelijk indrukwekkend: verse, heerlijk ruikende kruiden, alle mogelijke soorten gedroogd fruit, mooi uitziende groenten en fruit, duizenden soorten thee. Maar het meest indrukwekkende waren de vele vleesstanden. Dikke darmen, dunne darmen, levers, harten, vakenskoppen, nieren, hele schapen, longen, nieren, tongen, buikvliezen,…. Alles ligt daar zonder koeling, recht in de binnen schijnende zon.
In een oude badkuip werden de lopende meters darmen uitgespoeld en erna volgepropt met een mengelmoes van vlees. Welk vlees blijft een vraagteken. Je zou hier prompt beslissen vegetariër te worden.

En dan nog een bezoekje aan de moskee van Almaty gebracht.
Terwijl papa buiten de moskee verkende, werd mama binnen met haar Janneke mee naar een bankje geleid door een oude vriendelijke, maar onverstaanbare Kazach. De schoenen moesten uit en de haren bedekt. De oude man vroeg Jannes naam en prevelde ingetogen onverstaanbare woorden terwijl hij aan zijn oren draaide. Hij legde zijn voorhoofd tegen dat van Janne, eerst links, dan rechts en draaide ook af en toe eens aan haar oren. De enige verstaanbare woorden waren mama, papa en Zhanar.
Mama Stien verstond er verder niks van, maar werd emotioneel van deze zegen in de moskee van Almaty. Het voelde helemaal juist en heel erg mooi. We zijn de vriendelijke, grijze man heel erg dankbaar voor dit onverwacht gebaar voor Janne. Een zegen van haar eigen bevolking. Een mooiere start voor haar nieuwe leventje kan ze zich niet wensen.

Wij zien haar doodgraag.

Dikke kussen
van de mama en de papa en hun Janneke.

Ontdekkingsreis

Onze eerste volledige dag met Janne zit erop.
De eerste van vele, en het was een geweldige dag.

Janne heeft geslapen van 20u30 tot 6u30, aan één stuk door, zonder te wenen. Wij zijn zo fier als een pauw. En alweer heeft ze de hele dag gelachen. Ze is overduidelijk zot van ons. De kilo’s speelgoed die we meesleurden zijn niet zo belangrijk dan dat mama en papa dat zijn. Er wordt geknuffeld, haar hoofdje tegen het onze, haar handjes op onze wangen en met open mond een natte kus. De hele dag door wordt er gewisseld tussen mama en papa, wordt er hevig gelachen als ze naar ons kijkt en zoekt ze ons als we even uit haar zicht verdwijnen.
Je kan je niet voorstellen hoe we genieten van alles, van werkelijk alles.

Zo goed als ze gisteren heeft gegeten en gedronken, zo moeizaam ging het vandaag. De indrukwekkende hoeveelheid luierinhoud van vanavond, een variatie van alle mogelijke consistenties, verklaart veel.

Vandaag een simpele buggy gekocht om haar niet altijd te moeten dragen. Ze keek haar ogen uit, naar de kinderen op straat, naar de honden, de duiven, de mensen, de auto’s, naar de reusachtige pint Piva van papa,…. Wat moet dat niet zijn, opeens losgelaten te worden in de grote wereld. Maar ze was flink. Onze heerlijk meisje.

Met de rugzijde van haar handje wrijft ze over haar gezichtje om zichzelf in slaap te aaien.
Ze wuift als je weggaat en ‘paka’ zegt.
Het bad is een verschrikking, een bron van angst. Zelfs samen met mama is het niet leuk. Janne zou in mama kruipen als ze kon. Morgen misschien nog eens een poging. En anders wordt het kattenwas.

Zo ontdekken we alle dagen nieuwe dingen aan ons Janneke. Dingen die we nog niet wisten, nooit hebben gezien bij haar. Het is een grote ontdekkingsreis, zowel voor haar als voor ons.

Ze klapt in haar handjes, gisteren met veel geduld door papa aangeleerd.

Nu ligt ze lekker te slapen met haar twee armpjes langs haar hoofdje. Hier kan je uren naar kijken.
Als ze slaapt lijken haar oogjes meer op spleetjes dan als ze haar ogen open heeft.
We hadden verwacht dat ze het moeilijk zou hebben, dat ze overdonderd zou zijn door het nieuwe, door het onbekende. Dat ze veel zou wenen, dat ze bang zou zijn. Maar niet is minder waar. Deze eerste twee dagen heeft ze meer gelachen dan in de 7 weken samen in het babyhouse in Karaganda. Het voelt alsof we al jaren samen zijn. We genieten alledrie.

Dikke kussen

de mama en de papa en hun Janneke

Voor altijd samen

De Belgische erkenning is afgeleverd !!! Janne is niet alleen volgens de Kazachse wet voor altijd ons dochtertje, maar ook voor ons thuisland. Niet vanzelfsprekend, wel gelukt. Wij zijn dankbaar voor deze kers op de taart. Er moeten standbeelden gebouwd worden voor hen die zo hun best hebben gedaan.

De reis is heel goed verlopen. In het midden van de nacht werden we door Nickolai naar ons appartement gebracht. De eerste indruk van Almaty is goed: meer Westers dan Karaganda, geen sneeuw, mooiere auto’s, ander type mensen. De prijzen zijn navenant.
De lente is in het land.

Ons appartement is proper, groot en gezellig. Geen oorlogstaferelen in de gang, geen hip behang, wel een dressing, een bad waar je met twee in kan (met een beetje moeite dan toch), een zetel waar je geen hernia door ontwikkelt. We zijn tevreden, dit is de ideale plaats om ons Janneke te ontvangen.

Vrijdag de stad verkend. Met Belgisch vrienden gaan eten, een tafel vol gezelligheid en adoptieverhalen. Ons laatste avondmaal zonder Janne. Nog maar eens geklonken op onze kindjes. Een speciaal gezelschap. Allen ons eigen avontuur, gelijklopend en toch zo verschillend.

Ons Janneke.

Heel slecht geslapen. Liggen woelen, nadenken over het feit of ze niet te erg overstuur gaat zijn, over wat ze moet eten, of haar kleren wel gaan passen, of ze ons gaat herkennen, of ze niet uit haar bed gaat vallen, of ze gelukkig gaat zijn bij ons. Om 6u30 opgestaan. Nerveus gewacht in de zetel. Wat een vreemd gevoel. Alsof de bevalling wordt ingeleid. Het grote besef dat binnen enkele minuten ons leven voorgoed verandert. 
Wat een emoties! 

8u01, ze is er nog niet. 
En dan opeens gaat de bel. 8u10 De zenuwen gieren door ons lichaam.

Ons heerlijk, klein meisje wordt de trap opgedragen door een dokter van het weeshuis van Karaganda. Ingeduffeld in het blauwe skipakje dat we haar kochten, met de lekker warme muts, nat van het zweet.
Mama Stien neemt haar over. Janne begint te wenen. Jasje uit, mutsje af en even bekomen in mama’s armen. Ze kijkt zoekend rond. Het lijkt op onze eerste ontmoeting. Maar deze is nog mooier, er is zoveel meer liefde in het spel.

Dan bij papa op de arm.
Ze ontdooit en ontspant zienderogen.

Geen tijd om vragen te stellen, geen idee of ze geslapen heeft, of ze met de trein of het vliegtuig gekomen is. Waar is haar tutje? Haar beertje? Haar flesje? De dokter is gehaast en verlaat onmiddellijk het appartement. Is ze zo hees omdat ze veel geweend heeft? Wij bedanken haar voor het mooiste geschenk van ons leven.

Daar staan we dan, opeens alleen met ons meisje, voor de rest van ons leven.
Mama Stien maakt in een recordtempo Jannes eerste flesje. Papa Wim geeft het met liefde. Janne drinkt alsof haar leven ervan afhangt.
En dan, dan opeens, na amper 10 minuutjes samen krijgt papa zijn eerste knuffel en een echte kus. Ze lacht naar ons en stopt niet meer voor de rest van de voormiddag. Naar papa, naar mama, terug naar papa, weer naar mama.  

Het is absoluut zeker dat ze ons herkent. Ze begint te dansen als we zingen, ze steekt haar bekende speelgoedjes in haar mondje, ze lacht hardop als we kiekeboe doen en als papa Wim zegt “Wie moet ik hier eens komen vangen?”, wordt ze zot van enthousiasme. Ze heeft nu 4 tandjes. Ze is nog altijd hetzelfde nieuwsgierige meisje als toen. Ze trekt zich op aan de tafel, zoekt onze handen als houvast om te stappen. Het lijkt alsof die 8 weken zonder haar er nooit zijn geweest.
Ze is nog mooier en heerlijker dan we ons herinnerden.

Om 10u30 geeft ze het op en valt in slaap. In haar bedje, met mama en papa aan haar zijde, genietend, wenend van geluk. 
Hetzelfde gebeurt nog eens in de namiddag. Het laatste uurtje in mama’s armen geslapen, na een korte huilbui owv een vieze droom? Het is ook allemaal zoveel voor haar. 
Maar ze geniet, lacht en kust ons de hele dag door. 
Nooit heeft ze zoveel gelachen als vandaag.

Vanaf nu zijn we voor altijd mama en papa. Echt mama en papa. De gelukkigste mama en papa van de wereld. Er bestaat geen mooiere dag dan deze.