Nog 1 keer slapen...

Het leven in Karaganda…

Gisteren hebben we kennisgemaakt met de lokale bevolking in het meest hippe cafe van Karaganda, aan de buitenkant te herkennen aan het woord “Piva” (Russisch voor “kouwe bok”). Een lange ruimte van 2,5m breed en 6m diep, met houten tafels en zitbanken zonder aankleding. Het kartonmagazijn bij Epsilon is gezelliger.
Samen met Liesbeth, onze medereizigster uit België, hebben we een eerste lokale hap geprobeerd. De “mamoesjka” achter de toog schudde afkeurend haar hoofd bij het aanduiden van dat wat we wilden bestellen. Dan maar iets anders, waarbij ze haar dikke duimen opstak. Wat zou dat eerste dan wel niet geweest zijn?
3 Kazakken wilden absoluut met ons (de vrouwen dan toch) op de foto en hielden ons in een stevige grip, om zelfs na het nemen van de foto niet los te laten. “Beautiful, beautiful”. We beginnen te vermoeden dat we inderdaad o.w.v. onze knappe verschijning aangestaard worden op straat.
Na meerdere pogingen om hen te vertellen waar we vandaan komen, laten we hen maar in de waan dat we van Manchester United komen. Telefoonnummers worden uitgewisseld, weliswaar niet de juiste, om ongewenst gezelschap op kerstavond te vermijden.

Gisterenavond hebben we ons eerste bezoek ontvangen; Liesbeth. Was een gezellige avond met wijn, lekker eten en veel gebabbel. Vannacht toch maar het venster gesloten op de slaapkamer. We dachten anders nooit meer wakker te worden o.w.v. smogvergiftiging. Hoe harder het vriest, hoe erger de geur. Is dit wel gezond?
De jetlag speelt ons nog steeds parten. ’s Avonds liggen we uren te kletsen in bed, ’s morgens kunnen we er niet uit. Vanaf nu wordt de wekker gezet.

Groenten en fruit zijn schaars. Augurken, linzen, vlees en lokale ondefinieerbare gerechten vind je à volonté. Het is een ware uitdaging producten te vinden die niet vervallen zijn. Bij het bestellen van 2 stukken vlees werden we letterlijk uitgelachen. God weet waarom.
Volgende keer nemen we in de koffers enkel onze kleren mee, de rest blijft thuis. Hier vind je alles.

Alvast bedankt voor jullie rijkelijk aanbod tijdens onze reisvoorbereiding: de jassen, het thermisch ondergoed, de videocamera, mutsen, handschoenen, sokken, koffers, DVD’s,….
De kaartjes met mooie boodschappen hebben we meegenomen en hangen aan de muur in de living.
De extreme koude die we verwacht hadden, laat op zich wachten. Voorlopig zweten we ons te pletter met al onze lagen, en doen we steeds minder aan. Wim moet weer overdrijven (zie foto, binnenkort heb ik naast Wim een tweede kind).

Het verwarmings- en warmwatersysteem is een verhaal apart. Overal doorheen de stad lopen dikke roestige buizen, met en zonder isolatielaag. Vanuit een fabriek voorzien deze buizen elk gebouw van warm water. Geen enkel gebouw heeft bijgevolg een verwarmingsketel of boiler. Het water is soms snikheet, soms lauw, maar nooit koud. Stuur hier de gezondheidsinspectie maar eens op af. (zie foto)

De elektrische installatie is iets minder goed georganiseerd. Er is nog geen dag voorbij gegaan zonder dat de zekering gesprongen is! (Mario; werk aan de winkel, zie foto)
We zijn blij dat we onze pitslamp bijhebben.

Vandaag loopt er opmerkelijk ander volk op straat dan de vorige dagen. De beauty’s met naaldhakken en lange benen zijn vervangen door dikke bontmadammen en kolossale mannen. We proberen zoveel mogelijk foto’s te maken. Echt plezant.

Wim heeft zich vandaag geschoren, ik mijn haren gewassen. Morgen blijft de muts af (waar zijn anders mijn krullen?) en doen we onze beste kleren aan.
Want morgen… morgen is het (waarschijnlijk) zover!

Kussen van Wim en Stien