Een eigenaardige gewoonte in Kazachstan

Ons legendarisch notarisbezoek zit erop en vandaag worden de documenten naar de rechtbank gebracht. Deze week hebben we ook nog een interview met de 'social workers' waar we moeten bewijzen dat we het goed voorhebben met ons Janne, dat we opvang hebben, dat ons sociaal netwerk goed is, dat ons huis in orde is, dat we een normaal functionerende familie zijn en dat er geen nood aan organen is in onze familie. Dat laatste is geen grap, dat moeten we daar echt gaan zeggen!

Voorlopig is onze eerste terugvlucht geboekt voor het weekend van 18 januari, maar dat kan nog veranderen afhankelijk van het werktempo van de rechter. Na de uitspraak van de rechter gaat er een beroepstijd van 2 weken in. Deze tijd is voor de adoptieouders om zich eventueel nog te bedenken. Stel je voor!! Erna worden alle officiele documenten in orde gemaakt; haar geboortecertificaat, haar visum,... en dan mogen we haar komen halen, voorgoed!! Heel deze administratieve periode neemt ook nog eens 4 tot 5 weken in beslag.

Het zal dus nog wel een heel tijdje duren voor we haar thuis in haar eigen bedje kunnen leggen. Maar ook dat overleven we wel.

Enkele berichten terug zeiden we dat de speeltuigen in de tuin van het weeshuis geplaatst werden door Taratata, maar dat is maar gedeeltelijk waar. De verantwoordelijken zijn een groep gemotiveerde Belgische adoptie-ouders die met dit initiatief vele kindjes gelukkig hebben gemaakt.

Een eigenaardige gewoonte in Kazachstan. Het is weer een WC-verhaal, maar als we eenmaal in dit thema beland zijn, raken we er moeilijk uit.

Er bestaan hier meerdere soorten WC-papier; zacht en zalvend voor de poep, maar ook ruw, hard en onverbittelijk schurend. Ook krantenpapier ligt in menig toiletten. Een WC-bril is een luxeartikel want dat vind je enkel in de betere kleine kamertjes. Vandaar dat onze been- en buikspieren goed getraind zijn door al dat zweven boven de pot. Maar dat is nog niet het strafste, hier kunnen we wel mee leven.

In Kazachstan staat langs elke WC een vuilbak, en als je wat geluk hebt is het er een met deksel. We vermoeden dat de rioleringsbuizen in Kazachstan flinterdun zijn want om de een of andere duistere reden wordt het papier, na gebruik in de vuilbak gedeponeerd en niet in de WC. Zeer fris!

Janne wordt steeds maar schattiger. Ze heeft de lol van haar leven met haar papa en strekt haar armpjes uit naar haar mama om geknuffeld te worden. Wij genieten, alweer en altijd meer en meer.

Vele dikke kussen

mama en papa