Er is een nieuwe lading Belgen gearriveerd; Ann en Michel, en Els. We zijn op dit moment dus met 7 Belgen in Karaganda. Vanavond gaan we allen samen eten. Michel en Ann krijgen een beeld van een meisje, van 6 maanden oud. Over Els weten we nog niks, want zij komt vandaag om 14u naar het babyhouse. Wat een spannende tijd start er ook voor hen!
Vandaag hebben we van ons neus gemaakt dat we nog steeds geen datum voor de rechtbank hebben. Er zijn koppels die 2 weken na ons zijn aangekomen en al voor de eerste sessie naar de rechter geweest zijn. We zijn hier nu 5 weken en de bindingsperiode is maar 2 weken, dus het wordt stilaan tijd dat we mogen gaan. Tot daar de gemakkelijke Wim en Stien die nooit grommelen. Onze coördinator zal het geweten hebben!
Vandaag hebben we van ons neus gemaakt dat we nog steeds geen datum voor de rechtbank hebben. Er zijn koppels die 2 weken na ons zijn aangekomen en al voor de eerste sessie naar de rechter geweest zijn. We zijn hier nu 5 weken en de bindingsperiode is maar 2 weken, dus het wordt stilaan tijd dat we mogen gaan. Tot daar de gemakkelijke Wim en Stien die nooit grommelen. Onze coördinator zal het geweten hebben!
We hebben weer een nachtelijk avontuur achter de rug.
Om 23u30 hoorden we gerommel, lawaai in onze gang. We dachten dat de buren thuiskwamen. Tot er opeens gerommeld werd aan onze voordeur en we een sleutel in ons sleutelgat hoorden steken! Het was duidelijk dat er iemand binnen wilde komen. We veerden recht en zochten wat we nodig hadden. Maar wat heb je nodig in zo'n geval? Met wat kunnen we slaan? Een pitslamp, de wekker en een broek zullen ons niet redden. Ons hart klopte in onze keel. Tot Wim, de stoere papa 'Hallo' riep. We hoorden wat gebabbel aan de andere kant van de deur, en toen gingen ze weg. Stel dat ze binnen waren geraakt! Dat zou een mooi zicht geweest zijn: zij met de dikke jas, muts, sjaal en handschoenen aan, wij in ons onderbroek. We zijn blij dat ze rechtsomkeer gemaakt hebben.
Gisteren heeft mama een spontane en echte kus van haar Janneke gekregen (zie foto).
Een ontroerend warm gevoel!!
Janne heeft volgens ons de nacht doorgefeest met James, haar bedbuurjongetje. Beiden zijn ze vandaag niet de vrolijke, goedlachse kindjes die we gewoon zijn. Er kon dezevoormiddag niet 1 lachje vanaf en spelen zat er ook niet in. Alleen maar gapen en in mama's en papa's armen indommelen, met het roze tutje in de mond. Niet erg, want er is niks zo heerlijk als knuffelen met mama en papa. Wie zou daar het meeste van genieten?
We kijken uit naar een wakkere Janne om mee te ravotten en mamake en papake te spelen.
Dikke kussen
de mama en de papa
1 opmerking:
volgens mij was het de pizzajongen gewoon ;-) Of Janne, die 's nachts bij jullie wou zijn. Daarom was ze dus zo moe ;-)
Een reactie posten