Het meest absurde notarisbezoek ooit bij notaris Lhada

Vandaag zijn we een tiental documenten gaan tekenen bij de notaris. Dat wat je thuis van een notariaat verwacht, krijg je hier 100% anders.

Daar waar in België de notarissen in de meest chique kantoren zitten, blijkt Lhada in een bunkerachtige loods te zitten, die er vanbinnen nog erger uitziet dan de tijdelijke kantine van voetbalploeg VK Zepperen (zie foto voordeur en bureau). De voeten worden verwarmd door een elektrisch vuurtje en een plastieken palmboom siert de hoek van de kamer. Muren, plafond en vloer zijn “netjes” afgewerkt met PVC-lamellen.

Bij het uitprinten van het eerste document, loopt het mis, de inkt is op. De notaris rukt de toner uit de printer en begint er als een bezetene mee te schudden. Ze vindt het zelf erg grappig. Wij bijten op onze tong om niet in de lach te schieten. We zitten tenslotte bij de notaris.

Notaris Kwebbel heeft er duidelijk zin in en tettert non-stop.

Tijdens het zoveelste tonerschudmoment geeft ze Zulfia en Marina in het Russisch de opdracht een gitaar te halen en de rumba te dansen. Als blijkt dat Wim dit verstaat, barsten ze allen in lachen uit en is het ijs gebroken.

Ze zegt ons dat we er jong uitzien en erg sympathiek zijn. Dit herhaalt ze meerdere keren. Wim zegt dat hij zich zeker zou hebben geschoren als we geweten hadden dat we vandaag naar de notaris moesten gaan. “Nee, nee, ge zijt perfect zo, scheren is echt niet nodig.” Als Wim haar uiteindelijk jonger van leeftijd schat dan ze is, staat hij op de bovenste plank.

Ze vraagt ons wat onze lievelingsdrank is (de laatste vraag die je van je notaris verwacht) en haalt prompt een halfvolle fles rode wijn van onder haar bureau uit.

Als we tegen elkaar zeggen dat we blij zijn dat we niet Wodka hebben geantwoord, verstaat ze dit en haalt ze twee flessen wodka boven. Help, we hadden nog zo gezworen nooit in ons leven nog één glas wodka te drinken. Maar we komen er niet onderuit.

Het kommetje rode wijn (bij gebrek aan glazen) is amper leeg, en de wodka wordt erbij gegoten. De roze vloeistof smaakt niet alleen naar kerosine, maar ziet er nu ook zo uit. En wij maar klinken; op de slimme kinderen van Kazachstan, de Kazachse gastvrijheid, op het sterke ras van Kazachstan,….

Dan vraagt ze of we de oorzaak van ‘klinken’ kennen. Wim scoort opnieuw wanneer hij dit haarfijn weet uit te leggen en krijgt dik tegen zijn goesting nog een extra geut wodka.

Inmiddels is Vladimir een vijftal keren diep zuchtend voorbij gesloft. Het duurt hem allemaal te lang. Uiteindelijk, na een onderhoud van twee uren, worden we aan ons appartement afgezet. Twintig minuten later belt Marina ons op waar we zijn en/of we reeds vertrokken zijn. Vladimir heeft een statement gemaakt door Marina te laten staan aan het notariaat, bij -17°C.

Zoals we al vele keren hebben gemerkt; in Kazachstan kan alles.

Ons Janne heeft ons vandaag ook getrakteerd, maar dan op een overlopende pamper. Ons meisje maakt het prima. De familieconsulten werpen hun vruchten af; de irritatie aan haar poepje verdwijnt zienderogen. Als we haar uit haar bedje halen lacht ze uitbundig. Wij zijn zo gelukkig.

Een dikke kus

de mama en de papa