Een zaterdag in Karaganda

Wij zijn 100% gelukkig! Onze dagen zijn te kort om alles te doen en te zien wat we zouden willen.

Het hoogtepunt van onze dagen is natuurlijk de bezoeken aan ons Janne. Als we niet bij haar zijn, vragen we ons af wat ze aan het doen is. Als we wel bij haar zijn, genieten we met volle teugen.

We hebben de indruk dat ook zij geniet van onze aanwezigheid. Ze lacht veel, kraait, slaat met haar armpjes en beentjes, ze ziet er gelukkig uit. Ondanks het feit dat ze geniet als we met haar poemelen, zijn we nog niet belangrijk voor haar. Ze is niet onder de indruk als we weggaan, maar lacht ondertussen wel al als ze ons terugziet. Iedere keer als we haar weer zien, zien we haar reactie op ons veranderen. Het is duidelijk een groeiproces, maar het verbaast ons hoe snel dat gaat bij kindjes.

Ze is hemels.

Ella, een van haar verzorgsters is de stiptste tot nu toe. De handen moeten gewassen worden bij aankomst, en zij draagt een mondmasker om de kindjes niet te besmetten. Ze heeft gelijk; zou ze ook verpleegkundige zijn? Ze zegt ons dat ze vindt dat Janne al erg snel op haar gemak is bij ons. Het zal niet lang meer duren of ze heeft geen oog meer voor de verzorgsters. Ze heeft al vele adoptieouders zien passeren en ziet dat het goed komt. We zijn zo fier als een gieter.

We vinden haar het mooiste en liefste meisje van het hele babyhouse.

Vandaag zijn we haar eerste kleedjes gaan kopen. Het is niet simpel om iets fatsoenlijk te vinden tussen de hoop kitscherige fringelfrangelkleedjes. Ze is prachtig in haar nieuwe outfit. Het golfje dat ze aanhad toen we haar leerde kennen krijgen we mee naar huis. Een fijn aandenken voor haar.

We hebben een bijtring gekocht.

Haar rechterwang ziet wat rood en ze stopt alles in de mond. We mogen ons gelukkig prijzen, want we maken haar eerste tandje mee. Vanonder aan de rechterkant. Een mijlpaal.

Voor de rest gaat het gewone leven verder. We gaan naar het internetcafé, waar we ferm moeten voortmaken om alles te lezen en onze blog aan te passen. Dan kiezen we in het warenhuis wat we gaan eten. We proberen met gebaren uit te leggen dat we poepekeszalf nodig hebben voor Janne. Er wordt wat gelachen, maar we begrijpen elkaar.

De poepekeszalf komt al van pas, want er is plots een stevige vooruitgang van de achteruitgang bij Stien. Iets verkeerd gegeten of de emoties die eruit moeten?

’s Avonds kijken we naar “24” op onze laptop. We lijken wel een elektronicazaak; 2 laptops, 2 camera’s, videocamera, 2 gsm’s.

Dezemorgen om 8u uit bed gebeld door een vriendelijke Belg. Hij ging slapen na een Epsilon-eindejaarsfeestje, wij stonden op voor een bezoek aan onze prinses. Zijn er foto’s van het Epsilonfeestje? Heeft de pdg zijn kleren aangehouden?

Zoals in de fotorapportage te zien is, is het Kazachs transport een geval apart. Mooi gepoetste wagens, zichtbare nummerplaten, een piccobello busvervoer,…. Het programma ‘Pimp my Lada-ke’ zou hier perfect op zijn plaats zijn. Niet alleen in de appartementen is de elektrische veiligheid een groot vraagteken, dit is ook het geval in de auto’s. De foto met de goed georganiseerde bedrading in de auto, is deze van de Lada waarmee we alle dagen ‘vervoerd’ worden. Daarenboven heeft Vladimir, de chauffeur 18plus-literatuur in zijn Lada liggen. Wat zou hij anders moeten doen als hij op ons staat te wachten?

Tip voor Volvo Celis: geen enkele Volvo gesignaleerd. Gat in de markt. Ge kunt hier gouden zaken doen. Wij kunnen ons appartement aanraden, mits een kleine commissie op autoverkoop.

Wij gaan kerst vieren samen met Liesbeth en met Marina, de tolk en haar inwonende vriendin (mannen, we wachten nog steeds op DE foto om door te sturen. Wim + 4 vrouwen met andere woorden). We zullen veel aan jullie denken. Aangezien het hier 5 uren later is, zullen we wel al in bed liggen als de party in België start. Misschien maar goed, dan kunnen we er niet teveel aan denken.

Morgen is het zondag en mogen we niet naar het babyhouse. Dus morgen kunnen we onze prinses niet beknuffelen. Maandag wordt dan weer een groot feest. Dan maar weer eens sightseeing in Karaganda city. We hebben gevraagd om mooie natuurwandelingen te maken, maar daarvoor zullen we in de zomer moeten terugkomen.

Vanaf nu gaan we niet meer teveel reclame maken over de milde temperaturen. We halen -20°C vandaag. Wat fris aan de wangetjes.

We wensen jullie met zijn allen heerlijke vakantiedagen, met fijne familie- en vriendenmomenten.

Dikke kus van ons

Een namiddagbezoek aan het babyhouse

Om stipt 14u staan we er weer. Ze ligt nog braaf in haar bedje. Wat een poepeke. We halen haar eruit en mogen haar groentenpapje zonder groeten geven; gehakt met puree. Het flesje met water is een groot succes. Alles opgegeten en leeggedronken. We zijn zo fier als een gieter.

En dan spelen.

Ze draait zonder problemen van haar rug naar haar buik en terug. Ze duwt zich op 1 hand af en kijkt nieuwsgierig rond. Ze kan lang rechtzitten met haar beentjes breed open. Jamal, de verzorgster, wilt haar doen staan en lopen, maar daar is ze nog wat jong voor. Ze zal het wel snel beethebben, want het is een stevige meid. Jamal zwiert haar van links naar rechts aan armen en benen, maar dat vindt ze maar niks.

We hebben een speelboekje voor haar bij, maar haar voorkeur gaat toch uit naar gekend speelgoed. Een teken dat ze haar omgeving kent. Ze speelt verstoppertje achter de gordijn. Ze ziet er zo schattig uit.
We spelen piepekoe achter papa’s rug. Ze volgt mama van links naar rechts zonder Jamal of Lida te zoeken. We zijn blij. We voelen het vertrouwen groeien met de minuut.

We maken foto’s van de keuken, de badkamer, van haar vriendjes die allemaal tezamen op het potje zitten, van Jamal en Lida, de verzorgsters. We willen haar graag zoveel mogelijk meegeven voor later.
Jamal vertelt ons dat Janne een verloofde heeft. Een lief klein, Aziatisch manneke. Later komt ze hem maar opzoeken. Voor echte liefde maakt afstand niks uit, kijk maar naar ons.

Stien speelt wat piano op een oervals exemplaar. Janne begint te wenen. Ligt dit aan Stien of aan de piano? Ik hoop het laatste. Stien kent een Russisch slaapliedje en zingt het voor Janne. Als ze zingt, wordt ze door alle kindjes aangestaard. Janne kalmeert erdoor. Ze beseft niet wat dat voor Stien betekent.

Het is bijna 14u en haar vriendjes worden een voor een in bed gelegd. Nog even flesten met mama. We verschonen haar kakapamper. Onze eerste kaka-ervaring samen. Mama’s nagels hangen vol. Janne vindt alles goed.

Janne valt in slaap op papas arm, volgens mama een duidelijk teken van vertrouwen, volgens papa
is ze gewoon doodmoe (ge kent hem). We leggen haar in haar bedje, samen met het beertje van Jonas en ze zuigt op haar roze tutje. Een echt meisje. Tot morgen lekker enkelke. Ze wordt mooier met de minuut. We zijn verkocht.

Bedankt voor al jullie mooie reacties op de blog en op mail.
Blijf dit zeker doen, we kijken hier elke dag naar uit.

Kus van mama en papa.

Onze prinses uit Karaganda

Het tot nu toe meest memorabele moment uit ons leven:

We zitten alleen in de doktersruimte. De zenuwen gieren door ons lichaam.
Enkele seconden later komt een verzorgster binnen met een bleek,

klein meisje met bolle wangetjes en spleetoogjes !!
“Zou ze dit zijn?”..........
Ze wordt aan ons gegeven, en dan opeens is het gebeurd.
We hebben kennisgemaakt met onze eerste, heel erg mooie dochter.

Ze bekijkt ons vol argwaan. Haar blik is er een van onzekerheid.
“Wie zijn dit? Waar zijn mijn bekenden?”
We zijn overdonderd en beseffen nog maar half dat het na 8 jaren wachten eindelijk zover is.
Ze is zoveel meer dan we hadden durven hopen.
Ze is zo mooi, een bleekscheet met bolle wangetjes.

Ze kent haar mensen goed en zoekt in het lokaal naar een bekend gezicht.

Maar ze is alleen met ons. Het wordt haar allemaal wat teveel en begint te wenen.
Wat moet dat voor haar ook niet zijn, zomaar opeens twee vreemde gezichten,

die er totaal niet Kazachs uitzien en haar aanstaren? Ook wij zijn overdonderd.

Twee werelden worden door elkaar geschud.

Ik neurie het liedje ‘Olifantje in het bos’. Ze kalmeert en snottert wat na.

Een heerlijk moment.

Ze heet Zhanar (uitgesproken als Zjanar) en is op 21 april 2008 geboren.
Wij zullen haar Janne noemen.

Janne Zhanar Celis

Haar geboortenaam lijkt zo erg op de naam die wij haar graag willen geven,

dat het ons het gevoel geeft dat we voorbestemd zijn voor elkaar.

We kennen haar amper en zijn nu al verliefd. De mooiste bevalling ooit.
Kus van de mama en de papa

Nog 1 keer slapen...

Het leven in Karaganda…

Gisteren hebben we kennisgemaakt met de lokale bevolking in het meest hippe cafe van Karaganda, aan de buitenkant te herkennen aan het woord “Piva” (Russisch voor “kouwe bok”). Een lange ruimte van 2,5m breed en 6m diep, met houten tafels en zitbanken zonder aankleding. Het kartonmagazijn bij Epsilon is gezelliger.
Samen met Liesbeth, onze medereizigster uit België, hebben we een eerste lokale hap geprobeerd. De “mamoesjka” achter de toog schudde afkeurend haar hoofd bij het aanduiden van dat wat we wilden bestellen. Dan maar iets anders, waarbij ze haar dikke duimen opstak. Wat zou dat eerste dan wel niet geweest zijn?
3 Kazakken wilden absoluut met ons (de vrouwen dan toch) op de foto en hielden ons in een stevige grip, om zelfs na het nemen van de foto niet los te laten. “Beautiful, beautiful”. We beginnen te vermoeden dat we inderdaad o.w.v. onze knappe verschijning aangestaard worden op straat.
Na meerdere pogingen om hen te vertellen waar we vandaan komen, laten we hen maar in de waan dat we van Manchester United komen. Telefoonnummers worden uitgewisseld, weliswaar niet de juiste, om ongewenst gezelschap op kerstavond te vermijden.

Gisterenavond hebben we ons eerste bezoek ontvangen; Liesbeth. Was een gezellige avond met wijn, lekker eten en veel gebabbel. Vannacht toch maar het venster gesloten op de slaapkamer. We dachten anders nooit meer wakker te worden o.w.v. smogvergiftiging. Hoe harder het vriest, hoe erger de geur. Is dit wel gezond?
De jetlag speelt ons nog steeds parten. ’s Avonds liggen we uren te kletsen in bed, ’s morgens kunnen we er niet uit. Vanaf nu wordt de wekker gezet.

Groenten en fruit zijn schaars. Augurken, linzen, vlees en lokale ondefinieerbare gerechten vind je à volonté. Het is een ware uitdaging producten te vinden die niet vervallen zijn. Bij het bestellen van 2 stukken vlees werden we letterlijk uitgelachen. God weet waarom.
Volgende keer nemen we in de koffers enkel onze kleren mee, de rest blijft thuis. Hier vind je alles.

Alvast bedankt voor jullie rijkelijk aanbod tijdens onze reisvoorbereiding: de jassen, het thermisch ondergoed, de videocamera, mutsen, handschoenen, sokken, koffers, DVD’s,….
De kaartjes met mooie boodschappen hebben we meegenomen en hangen aan de muur in de living.
De extreme koude die we verwacht hadden, laat op zich wachten. Voorlopig zweten we ons te pletter met al onze lagen, en doen we steeds minder aan. Wim moet weer overdrijven (zie foto, binnenkort heb ik naast Wim een tweede kind).

Het verwarmings- en warmwatersysteem is een verhaal apart. Overal doorheen de stad lopen dikke roestige buizen, met en zonder isolatielaag. Vanuit een fabriek voorzien deze buizen elk gebouw van warm water. Geen enkel gebouw heeft bijgevolg een verwarmingsketel of boiler. Het water is soms snikheet, soms lauw, maar nooit koud. Stuur hier de gezondheidsinspectie maar eens op af. (zie foto)

De elektrische installatie is iets minder goed georganiseerd. Er is nog geen dag voorbij gegaan zonder dat de zekering gesprongen is! (Mario; werk aan de winkel, zie foto)
We zijn blij dat we onze pitslamp bijhebben.

Vandaag loopt er opmerkelijk ander volk op straat dan de vorige dagen. De beauty’s met naaldhakken en lange benen zijn vervangen door dikke bontmadammen en kolossale mannen. We proberen zoveel mogelijk foto’s te maken. Echt plezant.

Wim heeft zich vandaag geschoren, ik mijn haren gewassen. Morgen blijft de muts af (waar zijn anders mijn krullen?) en doen we onze beste kleren aan.
Want morgen… morgen is het (waarschijnlijk) zover!

Kussen van Wim en Stien

Een maandag in Karaganda

Foto 1 Sleutelcollectie (voordeur, lift, tussendeur, huisdeur)
Foto 2 Voordeur
Foto 3 Inkomhal (het Russisch leger lijkt net vertrokken te zijn)
Foto 4 Post (werkt hier vlekkeloos)
Foto 5 Lift activeren (met magneetsleutel)
Foto 6 Lift openhouden
Foto 7 Tussendeur (met de gemodifieerde breinaald!)
Foto 8 Sas (prachtig materiaalgebruik)
Foto 9 Logeerkamer (u bent welkom)
Foto 10 Living (is intussen gezellig ingericht)
Foto 11 Keuken (onze hippe loungeruimte)
Foto 12 Badkamer (met lekker warm bruin water)
Foto 13 Uitzicht




Ons meisje

Vandaag hebben we het bericht gekregen dat de documenten van ons meisje vertaald worden, en via de autoriteiten in Astana naar België zullen verstuurd worden. Als alles goed gaat, zullen we waarschijnlijk ten vroegste donderdag naar ‘the babyhouse’ mogen. Morgen en overmorgen zijn nationale feestdagen. Hier waren we op voorbereid. Dan maar op verkenning in deze boeiende stad.

Het appartement
Ons appartement ligt in het betere gedeelte van Karaganda in een van de hoofdstraten.
Het uitzicht en de inkom zijn…speciaal. Het is een heel ritueel om binnen te raken.
De foto’s spreken voor zich.

Met javel en poetsdoeken in de hand hebben we ons geïnstalleerd in ons nieuwe huis. Het behang is hip, het bed groot en de keuken vettig. We zijn nog steeds op zoek naar de dampkap. We hebben een kleine selectie gemaakt van potten, pannen, borden en glazen die bruikbaar zijn en ook deze grondig ontsmet met javel (beroepsmisvorming?). De rest staat op elkaar gepropt in de kast en komt er de hele maand niet meer uit.

In de badkamer hebben we de Perzische tapijten weggedaan en het afval dat achter de WC verstopt zat weggegooid. Het badwater is bruin en ruikt niet bepaald naar badschuim. We gebruiken liters flessenwater om onze tanden te poetsen, aardappelen te koken,….

De verwarming is gratis en oncontroleerbaar. Hij staat aan of uit, niks ertussen. Als we het koud krijgen, doen we een extra paar kousen aan en kruipen we wat dichter tegen elkaar.

Stilaan wordt het ‘ons appartement’ en voelen we ons hier meer en meer thuis.

De winkels zijn hele dagen open, van 9u tot 23u! Je vindt hier alles wat je wilt: van superduur tot spotgoedkoop. Onze eerste Russische conversatie beperkt zich tot ‘dank u’, ‘brood’ en ‘hoe heet u’? Met gebaren en veel geduld is iedereen verstaanbaar.

Op straat kijken we onze ogen uit. Allemaal bontjassen, dikke mutsen, veel en hevige schmink, en hoge, in de sneeuw onhandig uitziende naaldhakken. We zijn duidelijk een ongewone verschijning in het straatbeeld, want we worden ongegeneerd aangestaard. Ligt dit aan onze dikke, onelegante winterbotten, aan onze westerse ski-jassen, of gewoonweg aan onze knappe verschijning?

Het thuisfront
We zijn benieuwd wat er in België zoal gebeurt. Hoe is het op de KHLim en bij Epsilon? Wij denken veel aan jullie. Bedankt voor de vele fijne en ontroerende reacties op ons avontuur. We kijken altijd weer uit naar nieuwe berichtjes.

Geen zorgen, tot nu toe vinden we het hier geweldig.
Morgen weer een nieuw verhaal.
Kussen van Stien en Wim

Aangekomen!

Hier het eerste bericht vanuit Karaganda!
Het analoge telefoonlijntje vanuit onze slaapkamer geeft bijzonder weinig teken van leven, dan maar op zoek naar een internetcafe.

Onze reis is perfect verlopen. De vlucht naar Wenen verliep vlekkeloos. Uiteraard Wiener Schnitzel gegeten en dan het vliegtuig op naar Astana. En wat dacht je? Celis heeft zijn schitzel al slapend verteerd, 5 uren aan een stuk. De gelukzak. Ik heb naar Mama Mia gekeken en geen oog dichtgedaan. Ik heb dan maar de meute Kazacken en hun collectie bontmutsen in het oog gehouden.

Om 6u40 lokale tijd (voor jullie in Belgie midden in de nacht, 1u40) zijn we geland in Kazachstan.
Daar worden we opgewacht door 2 Vladimirs, ene met een kapotte neus, de andere met kapotte botten. Het enige duidelijke teken van herkenning is een blad met onze namen; Vim en Christiane. 

In een oude, aftandse Lada scheuren we tegen 70km/u door de besneeuwde steppe richting Karaganda. Ik heb eindelijk wat geslapen, terwijl Wim genoot van een blijkbaar prachtige zonsopgang.

We hebben kennisgemaakt met Marina, onze tolk. Wims beschrijving ; jonge, slanke, op 1.5meter lange stelten lopende, blonde juffrouw met beperkte doch interessante boezem (mannen; foto volgt nog). Zij heeft ons naar ons appartement gebracht. Een verhaal apart, wat we later op de week nog zullen doen. Er zijn maar liefst 4 `sleutels` nodig om binnen te geraken.

Het is hier allemaal geweldig; sneeuw, bontmutsen, naaldhakken,... Koud hebben we het absluut niet. Eerder veel te warm met al die lagen.
Hopelijk mogen we snel naar het weeshuis.

De rest van het verhaal volgt morgen. Nu gaan we winkelen in de City Mall, op 25 minuten wandelen van ons appartement.
Dikke kussen van Wim en Stien