Adoptiegeluk in Zaventem

Gisteren zijn Petra en Erik met hun Marliesje aangekomen in Zaventem.
Zij zijn degenen die samen met ons kerstmis hebben gevierd in ons appartement in Karaganda. Sympathieke mensen met een schat van een dochtertje. Marlies is de grootste lachebek van heel Kazachstan. We zagen het geluk en de zenuwen van de grootouders. Het eerste kleinkind langs beide kanten. We voelden de spanning tijdens het wachten op het moment dat ze door de schuifdeur zouden komen.

We dronken champagne, weenden en genoten.
Het voelde als een voorrecht om te mogen delen in hun geluk. Wat zijn we blij dat we dit hebben mogen meemaken.

Wat gaat dat voor onze familie en vrienden niet zijn als wij aan de beurt zijn?!

Voorlopig geen nieuws over de documenten. Geen nieuws, goed nieuws?

De kamer is bijna klaar. We overwegen daar af en toe eens te gaan slapen, gewoon om ons een beetje dichter bij Janneke te voelen. Als ze er gaat zijn, gaan we nachtenlang langs haar bedje staan om naar haar te kijken. De badkamer is Jannekesklaar.
Een van de volgende dagen gaan we haar eerste pampertjes kopen, nieuwe spenen voor in de flesjes, flessenpoeder, verzorgingsproducten. Heerlijk heerlijk heerlijk!

Binnenkort weer een nieuw "wat steek je in je koffer voor de belangrijkste reis van je leven"-lijstje maken. Dit keer veel Jannekesspullen.

Man man man, wat een zalig vooruitzicht!

Dikke kussen
de mama en de papa

Onze documenten zitten in Astana!

Het volgende deel van onze wachtperiode is alweer bereikt.

De documenten van Janne zitten nog in Kazachstan, maar dan wel een stapje dichter bij ons, namelijk bij de algemene coördinator in Astana. Zij zal alle documenten opsturen naar België met DHL.

In België moeten de documenten verschillende instanties passeren om uiteindelijk goedgekeurd te worden door de Belgische overheid.

En als dat zover is, dan ...... zijn we weg!

Nog even wachten en wachten en wachten.

Maar we zijn nu al 3 weken thuis. De weken vliegen om.

Dikke kus

de mama en de papa

Op de mat met haar vriendjes...

Wat zijn we de achterblijvers dankbaar voor de foto's die ze ons sturen vanuit babyhouse Botakoz!

Janne zit gelukkig niet alleen op het potje en in een loopwagentje, maar mag mee op de mat met haar vriendjes. Ze ziet er gelukkig uit en als zij dat is, zijn wij dat zeker

Jannes documenten zouden bij de algemene coördinator in Astana zijn. Haar eerste paspoort is nog in de maak. Maar verder weten we nog niets.

Er zijn 3 weken om na de uitspraak van de rechter. Dus nog 3 te gaan?

Janne wordt door een dokter van Botakoz geëscorteerd tot in Almaty, met het vliegtuig. Of dit werkelijk zo gaat zijn, is maar de vraag. Bij twee voorgaande koppels bleek het een treinrit van 14 uren te zijn. Kazachse wispelturigheid? Zolang ze heelhuids aankomt zijn we gelukkig.

Onze Belgische vrienden Ann en Michel zijn sinds vandaag mama en papa van hun Kazachse beauty. Een dikke proficiat daarvoor!!

Wij denken aan Janne en zien haar doodgraag, zelfs vanop 5000km afstand.

dikke kussen

mama en papa

Nog even volhouden

Onze mailbox wordt vele keren per dag nagekeken op zoek naar nieuwe foto's van Janne. Jammer genoeg hebben we sinds donderdag niets meer ontvangen.

Wondermooie kleedjes liggen gewassen en gestreken klaar om in de kast te leggen. Maar eerst moeten we bopa André liefdevol vragen om te komen verven. De meubels zijn geplaatst en afgeplakt, de verf is besteld. Dréke kan beginnen!

De triptrap is gedemonteerd en afgewassen. Het speelgoed staat te blinken. De keukenkasten zijn gekuist en gevuld met de uitgewassen flesjes. De bavetjes en bordjes liggen klaar. De bergingkasten zijn uitgemest om plaats te maken voor Jannekesspullen. Haar eerste laarsjes staan al aan de achterdeur klaar.

We zijn op zoek naar kinderopvang. Lange wachtlijsten maken de zoektocht moeilijk. We mogen ons overal inschrijven. Maar dan wordt de wachtlijst toch alleen maar langer? Een vreemde regeling. Er moet betaald worden, ook in de vakanties, als je ze niet brengt. Daar moet je zelf luiers meebrengen, ergens anders dan weer niet.
We hebben de crèche van onze dromen gevonden. Wachtlijst. Jammer, maar geduld wordt beloond. Kijk maar naar Janne.

Jannekesdag moet nog geregeld worden. De datum staat al vast, de zaal ook. Nu nog de praktische kant van de zaak. Adressen, animatie, food and drinks,....

Het wachten voelt niet normaal. Het is alsof je kindje in de couveuse achterblijft en jij naar huis mag. Maar dan een couveuse op 5000km afstand.
Het vele werk verlicht het wachten wat. Maar dan ook maar een heel klein beetje.

Dan nog maar eens naar de foto's kijken. De filmpjes zijn te echt.
We zitten in de helft. Nog even volhouden.

dikke kus
mama en papa

"O, daar zijn mijn mama en mijn papa!"

Kasten uitgewassen, kleedjes gewassen en gestreken, speelgoed onder handen genomen, reisbedje gekuist, kasten gereorganiseerd, logeerkamer heringericht, in de bijna-kinderkamer geboord, geschroefd en geklopt, gewassen, gewassen, gewassen,.....

Een heerlijke drukte!

Ons Janneke wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de aanwezige Belgen. Tot onze grote vreugde bekijken ze geregeld samen met Janneke het fotoboekje dat we voor haar achterlieten. Ze wilt het niet meer loslaten. Zou ze ons herkennen?

Ze maakt het goed en is heel flink. Af en toe "leent" ze het tutje van Dennis, haar nieuwe bedbuurjongetje, het zoontje van de Belgen. Als ze niet oppast zetten ze haar bedje weer apart, zoals dat meerdere keren is gebeurd toen we er nog waren. De vlegel!

We smelten bij het krijgen van de foto's via mail. We zijn hen onmetelijk dankbaar.

Maar we beginnen haar meer en meer te missen. Laat de tijd voor een keer maar eens heel snel gaan!

Dikke kus van mama en papa

Ik heb de groene eosine gevonden!

Vandaag eindigen onze 15 dagen beroepstijd. Een tijd waarin wij ons zouden kunnen bedacht hebben. Hebben we niet gedaan natuurlijk!

Vanaf nu is het wachten op de acties van onze coördinator ter plaatse, op de adoptieorganisatie in Kazachstan, en op de overheid in België.

Wie zou het snelst zijn? Als we Els Schelfhout mogen geloven, dan zou het wel eens heel snel kunnen gaan. Maar wij zijn realistisch (of noem het volgzaam en eerlijk), wij hopen op 9 maart.

Zolang we niks weten, werken we verder en genieten we van de foto's en verhalen van op afstand. Op de foto onze Janne, nadat ze de groene eosine had gevonden. Wij zijn trots op haar deugenietenstreken.

dikke kus

mama en papa

Vrolijke Janne

Onze dochter is het lachen nog niet verleerd! Wij zijn alweer vertederd.

Gisteren de mooiste cadeaus voor Janneke gekregen:

Een kabouterhuis van Jana en een vertederend gedichtje van Janinka. En nog zoveel meer.

Een mooie familie met een gouden hart. Bedankt daarvoor!

Vliendinneke, het stoeltje staat al op de fiets! Nu Janne en de zon nog, en dan komen we eraan. Zet al maar een fleske koud.
Papa zwoegt nog in Jannekes kamer, mama poetst en wast nonstop Jannekesspullen. Het voelt heerlijk alles klaar te maken en te installeren.

Janneke, we zijn er klaar voor!

dikke kussen

de mama en de papa