Wachten, wachten, wachten....

We hebben zonet telefonisch contact opgenomen met Marina in Kazachstan (hier 7u, daar 12u).

De verbeterde documenten zouden klaar liggen op de rechtbank in Karaganda. Als deze nieuwe exemplaren in orde zijn, worden ze vandaag of morgen naar Astana verstuurd om enkele dagen later naar België verzonden te worden.

Wij hopen dat de Belgische instanties dan extra hard hun best gaan doen, want deze datumfout zorgt sowieso al voor een vertraging van 2 weken.

Voorlopig kunnen we niet anders dan wachten.

We checken dagelijks onze mails op zoek naar nieuwe foto's van ons Janneke, maar helaas...

Het gemis is hard.

dikke kussen

de mama en de papa

Schrijffouten en gevolgen

Gisteren was een hoogdag van het jaar. Samen met oma Viviane alle kleedjes ingetast, gesorteerd, gepoetst en genoten. Jannes kamer is af!

Later op de avond: een domper op de vreugde.
De vliegtuigtickets zijn gereserveerd. Het duurt nu echt niet lang meer.
Of blijkbaar toch wel?

In de vertaling van de documenten is ontdekt dat er een schrijffout in de rechtbankformulieren staat. Het kindvoorstel zou volgens de vertaling op 1/12/2008 geweest zijn. Toen zaten we echter nog in België. Als de gegevens niet kloppen, kan het zijn dat het FCA de adoptie niet goedkeurt. Data zijn belangrijker dan het geluk van de kindjes.
Dit betekent dat er een document in Karaganda aangevraagd moet worden waarin staat dat de datum die vermeld staat in het eerst gemaakte exemplaar fout is.
Hoe lang gaat dit weer duren?! Dagen of weken? Het Kleine Mirakel denkt dagen. Wij hopen hetzelfde.

Wij kunnen niet anders dan ondergaan en wachten.
Alweer wachten.....

dikke kus
de mama en de papa

't Is bijna zover

Het begint te korten!

We beseffen dat we al 4 weken thuis zijn en er 5 weken gepasseerd zijn sinds onze 'court'. Het kan niet meer lang duren! Wat een spanning.

We hebben geinformeerd naar vliegtickets en wachten vol spanning op een antwoord. Het wordt opeens weer heel concreet.

Het fijne meisje met wie we 7 weken hebben mogen spelen komt bijna thuis.

Haar kamer is zo goed als klaar. Vandaag kleedjes intasten en genieten.

En ondertussen met kriebels in de buik over haar praten en naar haar foto's kijken.

Prinses Janne Zhanar!

dikke kussen

de mama en de papa

Adoptiegeluk in Zaventem

Gisteren zijn Petra en Erik met hun Marliesje aangekomen in Zaventem.
Zij zijn degenen die samen met ons kerstmis hebben gevierd in ons appartement in Karaganda. Sympathieke mensen met een schat van een dochtertje. Marlies is de grootste lachebek van heel Kazachstan. We zagen het geluk en de zenuwen van de grootouders. Het eerste kleinkind langs beide kanten. We voelden de spanning tijdens het wachten op het moment dat ze door de schuifdeur zouden komen.

We dronken champagne, weenden en genoten.
Het voelde als een voorrecht om te mogen delen in hun geluk. Wat zijn we blij dat we dit hebben mogen meemaken.

Wat gaat dat voor onze familie en vrienden niet zijn als wij aan de beurt zijn?!

Voorlopig geen nieuws over de documenten. Geen nieuws, goed nieuws?

De kamer is bijna klaar. We overwegen daar af en toe eens te gaan slapen, gewoon om ons een beetje dichter bij Janneke te voelen. Als ze er gaat zijn, gaan we nachtenlang langs haar bedje staan om naar haar te kijken. De badkamer is Jannekesklaar.
Een van de volgende dagen gaan we haar eerste pampertjes kopen, nieuwe spenen voor in de flesjes, flessenpoeder, verzorgingsproducten. Heerlijk heerlijk heerlijk!

Binnenkort weer een nieuw "wat steek je in je koffer voor de belangrijkste reis van je leven"-lijstje maken. Dit keer veel Jannekesspullen.

Man man man, wat een zalig vooruitzicht!

Dikke kussen
de mama en de papa

Onze documenten zitten in Astana!

Het volgende deel van onze wachtperiode is alweer bereikt.

De documenten van Janne zitten nog in Kazachstan, maar dan wel een stapje dichter bij ons, namelijk bij de algemene coördinator in Astana. Zij zal alle documenten opsturen naar België met DHL.

In België moeten de documenten verschillende instanties passeren om uiteindelijk goedgekeurd te worden door de Belgische overheid.

En als dat zover is, dan ...... zijn we weg!

Nog even wachten en wachten en wachten.

Maar we zijn nu al 3 weken thuis. De weken vliegen om.

Dikke kus

de mama en de papa

Op de mat met haar vriendjes...

Wat zijn we de achterblijvers dankbaar voor de foto's die ze ons sturen vanuit babyhouse Botakoz!

Janne zit gelukkig niet alleen op het potje en in een loopwagentje, maar mag mee op de mat met haar vriendjes. Ze ziet er gelukkig uit en als zij dat is, zijn wij dat zeker

Jannes documenten zouden bij de algemene coördinator in Astana zijn. Haar eerste paspoort is nog in de maak. Maar verder weten we nog niets.

Er zijn 3 weken om na de uitspraak van de rechter. Dus nog 3 te gaan?

Janne wordt door een dokter van Botakoz geëscorteerd tot in Almaty, met het vliegtuig. Of dit werkelijk zo gaat zijn, is maar de vraag. Bij twee voorgaande koppels bleek het een treinrit van 14 uren te zijn. Kazachse wispelturigheid? Zolang ze heelhuids aankomt zijn we gelukkig.

Onze Belgische vrienden Ann en Michel zijn sinds vandaag mama en papa van hun Kazachse beauty. Een dikke proficiat daarvoor!!

Wij denken aan Janne en zien haar doodgraag, zelfs vanop 5000km afstand.

dikke kussen

mama en papa

Nog even volhouden

Onze mailbox wordt vele keren per dag nagekeken op zoek naar nieuwe foto's van Janne. Jammer genoeg hebben we sinds donderdag niets meer ontvangen.

Wondermooie kleedjes liggen gewassen en gestreken klaar om in de kast te leggen. Maar eerst moeten we bopa André liefdevol vragen om te komen verven. De meubels zijn geplaatst en afgeplakt, de verf is besteld. Dréke kan beginnen!

De triptrap is gedemonteerd en afgewassen. Het speelgoed staat te blinken. De keukenkasten zijn gekuist en gevuld met de uitgewassen flesjes. De bavetjes en bordjes liggen klaar. De bergingkasten zijn uitgemest om plaats te maken voor Jannekesspullen. Haar eerste laarsjes staan al aan de achterdeur klaar.

We zijn op zoek naar kinderopvang. Lange wachtlijsten maken de zoektocht moeilijk. We mogen ons overal inschrijven. Maar dan wordt de wachtlijst toch alleen maar langer? Een vreemde regeling. Er moet betaald worden, ook in de vakanties, als je ze niet brengt. Daar moet je zelf luiers meebrengen, ergens anders dan weer niet.
We hebben de crèche van onze dromen gevonden. Wachtlijst. Jammer, maar geduld wordt beloond. Kijk maar naar Janne.

Jannekesdag moet nog geregeld worden. De datum staat al vast, de zaal ook. Nu nog de praktische kant van de zaak. Adressen, animatie, food and drinks,....

Het wachten voelt niet normaal. Het is alsof je kindje in de couveuse achterblijft en jij naar huis mag. Maar dan een couveuse op 5000km afstand.
Het vele werk verlicht het wachten wat. Maar dan ook maar een heel klein beetje.

Dan nog maar eens naar de foto's kijken. De filmpjes zijn te echt.
We zitten in de helft. Nog even volhouden.

dikke kus
mama en papa