Witte Kerst in Karaganda

Laten we gezamenlijk heel hard en uitbundig 70 keren HAPPY BIRTHDAY zingen voor Willy Hermans!! Een dikke proficiat vanuit Kazachstan!

Vanaf nu zwijgen we over schappelijke temperaturen en weersomstandigheden; sneeuw, sneeuw, sneeuw. Het is hier berekoud geworden. Diegene die beweert dat dit een ‘andere’ koude is dan bij ons, die steekt hier zijn neus maar eens door het venster….
Kerstmis wordt hier niet zo intens als bij ons gevierd maar Nieuwjaar duurt dan weer extra lang. Kerstbomen heten hier Nieuwjaarsbomen en de versieringen zijn nog kitscheriger dan kitscherig. Morgen gaan we ons appartement opsmukken met blauwe, roze en gele slingers en gaat Wim een ‘kerstboom’ maken. Donderdag gaan we dan een minikerstfeestje houden; Wim en zijn 4 vrouwen; Stien, Liesbeth, Marina en haar vriendin. We zullen onze bezoekers ne ferme wodka geven zodat we eindelijk DE foto vinden om door te sturen.

Zondagavond dachten we dat het einde nabij was. Een enorme knal, iets later 1x telefoongerinkel en toen…weer uren geen stroom. Ik zit hier gezellig in mijn pyjama met de pitslamp te lezen en opeens staat Wim daar met jas, muts en handschoenen aan. Hij bereidt zich voor op het ergste….

Heel blij om ons Janne weer te zien! We krijgen het gevoel dat ze al met mama’s en papa’s voeten begint te spelen. Tijdens het eten is alles interessanter dan het eten zelf en madam heeft complimenten over wat ze te drinken krijgt. Onze goedbedoelde poging om haar extra water te geven, eindigde in een kokhalzende spuwbeurt op papa’s schoot. Water is ook maar water (Machiels, had jij dit vroeger ook niet?). Als we haar neerleggen begint ze te jammeren om opgepakt te worden en stilliggen tijdens het verversen is er ook niet meer bij. Maar dat vinden we allemaal natuurlijk schattig en lief (nu nog wel).
Ondertussen kijkt ze al meer naar ons dan naar haar verzorgsters. Als we in onze handen klappen steekt ze haar armpjes uit om gepakt te worden en als Stien zingt, dan lacht ze hardop. Smeltmomenten!

Maandag is er een nieuwe lading ouders aangekomen; Amerikanen. We merken opeens dat we al zoveel verder staan. Wij hebben toch het mooiste en schattigste meisje!

De taal blijft toch nog altijd een moeilijk iets. Meestal redden we het wel met acteren en geluiden maken. Als we bijvoorbeeld ‘kipfilet’ willen, zeggen we ‘tok-tok-tok’ en wijzen we op onze borstkas. We hebben besloten Wim niet alleen naar de winkel te sturen voor vlees, want als je met dit systeem anatomisch verkeerd zit, kun je de onsmakelijkste dingen voorgeschoteld krijgen. Dit uitbeeld- en geluidensysteem maakt het dan weer uiterst eenvoudig om bijvoorbeeld varkensworst te bestellen.

Wij genieten alle dagen van alles en iedereen, maar vooral van Janne.

Een dikke kus
De mama en de papa

Oei oei, vandaag geen foto's! We zitten in een hotel in de buurt en de foto's staan niet op Stiens PC. Sorry, maar morgen dan extra veel foto's.

Een zondag zonder Janne

We beginnen stilaan uit onze jetlag te raken. Dit betekent dat Wim alweer begint te draaien en zuchten om 6u ’s morgens en Stien onbeweeglijk stil blijft liggen om duidelijk te maken dat het nog midden in de nacht is. De Coronas-infectie was van korte duur.

Vandaag wordt Janne 8 maanden en mogen we niet op bezoek. We zien het als een uitgelezen kans om te poetsen en de was te doen.

We zijn nog nooit zo fier geweest op dit wassen. De eerste Jannekeskleren in onze machine (zie foto). Waar ne mens al niet content mee is.

Gisterenavond was een speciale avond, om niet te zeggen een donkere. Liesbeth was op bezoek en we zaten net te aperitieven toen om 18u plots de stroom uitviel. Stroompanne in het hele gebouw. Maar goed dat we niet in de gammele lift zaten. De pitslamp kwam goed van pas, ware het niet dat de batterijen plat waren. Maar McGyver Wim is op alles voorzien en haalt reservebatterijen tevoorschijn. Misschien waren de emergency flares van Oostenrijk ook nuttig geweest?

De restjes van de chili con carne à la Wim – die we in het donker hebben opgegeten - hebben we buitengezet omdat het daar kouder is dan in de diepvries; het grote voordeel van Kazchstan (zie foto).

Aangezien de elektronische buitendeur niet meer openging en we dus niet buiten raakte, hebben we onze eerste logee gehad. Zelfs hier waren we op alles voorzien. Reservelakens en -dekens in de zetel, een onderbroek, thermische broek en een slaapliedje deden Liesbeth dromenland bereiken (zie foto).

Om 4u ’s nachts lagen we opeens in ‘t groot licht. Alles weer in de sakosj. En dezemorgen heb ik een uitgebreide Russische conversatie aan de telefoon gehad. Het enige dat we verstonden was iets van eliktrietsjistva waarop ik dan maar antwoordde ‘Njet Ruska, elektricita OK’. Volgens mij verstonden ze me.

Het dunste boek van de wereld zou De charme van de Kazachen als titel kunnen hebben, hoewel Veilig verkeer in Kazachstan ook naar dat record zou kunnen dingen. Soms vraag je je af of je hier nu officieel links of rechts moet rijden. Als je op straat vriendelijk naar een voorbijganger glimlacht word je nors aangekeken. Volgens Marina, de tolk is dit nog een overblijfsel van de Sovjet-Unie-tijd en zal het nog lang duren eer de stroefheid uit de bevolking is. Wij houden vol en geven het beste en warmste van onszelf.

We hebben uit de vele reacties op de blog vernomen dat onze regering is gevallen. Hier weten we van niks en zijn benieuwd naar meer nieuws en roddels. Zijn Filip en Mathilde nog samen? Is het 4^de seizoen van Grey’s Anatomy al uit op DVD? Zijn er nieuwe romances begonnen die het waard zijn om ons over in te lichten? Is er iemand zwanger? Zijn er sappige showbizznieuwtjes? Hebben we iets gemist?

Blijkbaar hebben de Route33-ers het zo geweldig goed gedaan op hun praktijkexamen? Het is hartverwarmend nieuws om te vernemen en ik (Stien) ben dan ook reuzetrots op jullie! Hoe zit het met mijn andere pupillen? Ik denk veel aan jullie. Ook hoorde ik dat ‘mijn groepen’ goed vertegenwoordigd waren op het kerstfeestje. Goed gedaan mannen!

Wim kan het werken niet laten en heeft gisteren een lichtbak opengefrutseld. Voor diegene die hier mogelijk wat aan heeft, het waren geen Aura Signette – lampen, maar gewone Osram TL’s en conventionele balasten. Verder waren we getuige van het vervangen van lichtbakken op zijn Kazachs. (Zie foto; met een schop! Zou Frans Kazachse roots hebben?)

Wij gaan verder zondagvieren!

Dikke kus van de mama en de papa.

Een zaterdag in Karaganda

Wij zijn 100% gelukkig! Onze dagen zijn te kort om alles te doen en te zien wat we zouden willen.

Het hoogtepunt van onze dagen is natuurlijk de bezoeken aan ons Janne. Als we niet bij haar zijn, vragen we ons af wat ze aan het doen is. Als we wel bij haar zijn, genieten we met volle teugen.

We hebben de indruk dat ook zij geniet van onze aanwezigheid. Ze lacht veel, kraait, slaat met haar armpjes en beentjes, ze ziet er gelukkig uit. Ondanks het feit dat ze geniet als we met haar poemelen, zijn we nog niet belangrijk voor haar. Ze is niet onder de indruk als we weggaan, maar lacht ondertussen wel al als ze ons terugziet. Iedere keer als we haar weer zien, zien we haar reactie op ons veranderen. Het is duidelijk een groeiproces, maar het verbaast ons hoe snel dat gaat bij kindjes.

Ze is hemels.

Ella, een van haar verzorgsters is de stiptste tot nu toe. De handen moeten gewassen worden bij aankomst, en zij draagt een mondmasker om de kindjes niet te besmetten. Ze heeft gelijk; zou ze ook verpleegkundige zijn? Ze zegt ons dat ze vindt dat Janne al erg snel op haar gemak is bij ons. Het zal niet lang meer duren of ze heeft geen oog meer voor de verzorgsters. Ze heeft al vele adoptieouders zien passeren en ziet dat het goed komt. We zijn zo fier als een gieter.

We vinden haar het mooiste en liefste meisje van het hele babyhouse.

Vandaag zijn we haar eerste kleedjes gaan kopen. Het is niet simpel om iets fatsoenlijk te vinden tussen de hoop kitscherige fringelfrangelkleedjes. Ze is prachtig in haar nieuwe outfit. Het golfje dat ze aanhad toen we haar leerde kennen krijgen we mee naar huis. Een fijn aandenken voor haar.

We hebben een bijtring gekocht.

Haar rechterwang ziet wat rood en ze stopt alles in de mond. We mogen ons gelukkig prijzen, want we maken haar eerste tandje mee. Vanonder aan de rechterkant. Een mijlpaal.

Voor de rest gaat het gewone leven verder. We gaan naar het internetcafé, waar we ferm moeten voortmaken om alles te lezen en onze blog aan te passen. Dan kiezen we in het warenhuis wat we gaan eten. We proberen met gebaren uit te leggen dat we poepekeszalf nodig hebben voor Janne. Er wordt wat gelachen, maar we begrijpen elkaar.

De poepekeszalf komt al van pas, want er is plots een stevige vooruitgang van de achteruitgang bij Stien. Iets verkeerd gegeten of de emoties die eruit moeten?

’s Avonds kijken we naar “24” op onze laptop. We lijken wel een elektronicazaak; 2 laptops, 2 camera’s, videocamera, 2 gsm’s.

Dezemorgen om 8u uit bed gebeld door een vriendelijke Belg. Hij ging slapen na een Epsilon-eindejaarsfeestje, wij stonden op voor een bezoek aan onze prinses. Zijn er foto’s van het Epsilonfeestje? Heeft de pdg zijn kleren aangehouden?

Zoals in de fotorapportage te zien is, is het Kazachs transport een geval apart. Mooi gepoetste wagens, zichtbare nummerplaten, een piccobello busvervoer,…. Het programma ‘Pimp my Lada-ke’ zou hier perfect op zijn plaats zijn. Niet alleen in de appartementen is de elektrische veiligheid een groot vraagteken, dit is ook het geval in de auto’s. De foto met de goed georganiseerde bedrading in de auto, is deze van de Lada waarmee we alle dagen ‘vervoerd’ worden. Daarenboven heeft Vladimir, de chauffeur 18plus-literatuur in zijn Lada liggen. Wat zou hij anders moeten doen als hij op ons staat te wachten?

Tip voor Volvo Celis: geen enkele Volvo gesignaleerd. Gat in de markt. Ge kunt hier gouden zaken doen. Wij kunnen ons appartement aanraden, mits een kleine commissie op autoverkoop.

Wij gaan kerst vieren samen met Liesbeth en met Marina, de tolk en haar inwonende vriendin (mannen, we wachten nog steeds op DE foto om door te sturen. Wim + 4 vrouwen met andere woorden). We zullen veel aan jullie denken. Aangezien het hier 5 uren later is, zullen we wel al in bed liggen als de party in België start. Misschien maar goed, dan kunnen we er niet teveel aan denken.

Morgen is het zondag en mogen we niet naar het babyhouse. Dus morgen kunnen we onze prinses niet beknuffelen. Maandag wordt dan weer een groot feest. Dan maar weer eens sightseeing in Karaganda city. We hebben gevraagd om mooie natuurwandelingen te maken, maar daarvoor zullen we in de zomer moeten terugkomen.

Vanaf nu gaan we niet meer teveel reclame maken over de milde temperaturen. We halen -20°C vandaag. Wat fris aan de wangetjes.

We wensen jullie met zijn allen heerlijke vakantiedagen, met fijne familie- en vriendenmomenten.

Dikke kus van ons

Een namiddagbezoek aan het babyhouse

Om stipt 14u staan we er weer. Ze ligt nog braaf in haar bedje. Wat een poepeke. We halen haar eruit en mogen haar groentenpapje zonder groeten geven; gehakt met puree. Het flesje met water is een groot succes. Alles opgegeten en leeggedronken. We zijn zo fier als een gieter.

En dan spelen.

Ze draait zonder problemen van haar rug naar haar buik en terug. Ze duwt zich op 1 hand af en kijkt nieuwsgierig rond. Ze kan lang rechtzitten met haar beentjes breed open. Jamal, de verzorgster, wilt haar doen staan en lopen, maar daar is ze nog wat jong voor. Ze zal het wel snel beethebben, want het is een stevige meid. Jamal zwiert haar van links naar rechts aan armen en benen, maar dat vindt ze maar niks.

We hebben een speelboekje voor haar bij, maar haar voorkeur gaat toch uit naar gekend speelgoed. Een teken dat ze haar omgeving kent. Ze speelt verstoppertje achter de gordijn. Ze ziet er zo schattig uit.
We spelen piepekoe achter papa’s rug. Ze volgt mama van links naar rechts zonder Jamal of Lida te zoeken. We zijn blij. We voelen het vertrouwen groeien met de minuut.

We maken foto’s van de keuken, de badkamer, van haar vriendjes die allemaal tezamen op het potje zitten, van Jamal en Lida, de verzorgsters. We willen haar graag zoveel mogelijk meegeven voor later.
Jamal vertelt ons dat Janne een verloofde heeft. Een lief klein, Aziatisch manneke. Later komt ze hem maar opzoeken. Voor echte liefde maakt afstand niks uit, kijk maar naar ons.

Stien speelt wat piano op een oervals exemplaar. Janne begint te wenen. Ligt dit aan Stien of aan de piano? Ik hoop het laatste. Stien kent een Russisch slaapliedje en zingt het voor Janne. Als ze zingt, wordt ze door alle kindjes aangestaard. Janne kalmeert erdoor. Ze beseft niet wat dat voor Stien betekent.

Het is bijna 14u en haar vriendjes worden een voor een in bed gelegd. Nog even flesten met mama. We verschonen haar kakapamper. Onze eerste kaka-ervaring samen. Mama’s nagels hangen vol. Janne vindt alles goed.

Janne valt in slaap op papas arm, volgens mama een duidelijk teken van vertrouwen, volgens papa
is ze gewoon doodmoe (ge kent hem). We leggen haar in haar bedje, samen met het beertje van Jonas en ze zuigt op haar roze tutje. Een echt meisje. Tot morgen lekker enkelke. Ze wordt mooier met de minuut. We zijn verkocht.

Bedankt voor al jullie mooie reacties op de blog en op mail.
Blijf dit zeker doen, we kijken hier elke dag naar uit.

Kus van mama en papa.

Onze prinses uit Karaganda

Het tot nu toe meest memorabele moment uit ons leven:

We zitten alleen in de doktersruimte. De zenuwen gieren door ons lichaam.
Enkele seconden later komt een verzorgster binnen met een bleek,

klein meisje met bolle wangetjes en spleetoogjes !!
“Zou ze dit zijn?”..........
Ze wordt aan ons gegeven, en dan opeens is het gebeurd.
We hebben kennisgemaakt met onze eerste, heel erg mooie dochter.

Ze bekijkt ons vol argwaan. Haar blik is er een van onzekerheid.
“Wie zijn dit? Waar zijn mijn bekenden?”
We zijn overdonderd en beseffen nog maar half dat het na 8 jaren wachten eindelijk zover is.
Ze is zoveel meer dan we hadden durven hopen.
Ze is zo mooi, een bleekscheet met bolle wangetjes.

Ze kent haar mensen goed en zoekt in het lokaal naar een bekend gezicht.

Maar ze is alleen met ons. Het wordt haar allemaal wat teveel en begint te wenen.
Wat moet dat voor haar ook niet zijn, zomaar opeens twee vreemde gezichten,

die er totaal niet Kazachs uitzien en haar aanstaren? Ook wij zijn overdonderd.

Twee werelden worden door elkaar geschud.

Ik neurie het liedje ‘Olifantje in het bos’. Ze kalmeert en snottert wat na.

Een heerlijk moment.

Ze heet Zhanar (uitgesproken als Zjanar) en is op 21 april 2008 geboren.
Wij zullen haar Janne noemen.

Janne Zhanar Celis

Haar geboortenaam lijkt zo erg op de naam die wij haar graag willen geven,

dat het ons het gevoel geeft dat we voorbestemd zijn voor elkaar.

We kennen haar amper en zijn nu al verliefd. De mooiste bevalling ooit.
Kus van de mama en de papa

Nog 1 keer slapen...

Het leven in Karaganda…

Gisteren hebben we kennisgemaakt met de lokale bevolking in het meest hippe cafe van Karaganda, aan de buitenkant te herkennen aan het woord “Piva” (Russisch voor “kouwe bok”). Een lange ruimte van 2,5m breed en 6m diep, met houten tafels en zitbanken zonder aankleding. Het kartonmagazijn bij Epsilon is gezelliger.
Samen met Liesbeth, onze medereizigster uit België, hebben we een eerste lokale hap geprobeerd. De “mamoesjka” achter de toog schudde afkeurend haar hoofd bij het aanduiden van dat wat we wilden bestellen. Dan maar iets anders, waarbij ze haar dikke duimen opstak. Wat zou dat eerste dan wel niet geweest zijn?
3 Kazakken wilden absoluut met ons (de vrouwen dan toch) op de foto en hielden ons in een stevige grip, om zelfs na het nemen van de foto niet los te laten. “Beautiful, beautiful”. We beginnen te vermoeden dat we inderdaad o.w.v. onze knappe verschijning aangestaard worden op straat.
Na meerdere pogingen om hen te vertellen waar we vandaan komen, laten we hen maar in de waan dat we van Manchester United komen. Telefoonnummers worden uitgewisseld, weliswaar niet de juiste, om ongewenst gezelschap op kerstavond te vermijden.

Gisterenavond hebben we ons eerste bezoek ontvangen; Liesbeth. Was een gezellige avond met wijn, lekker eten en veel gebabbel. Vannacht toch maar het venster gesloten op de slaapkamer. We dachten anders nooit meer wakker te worden o.w.v. smogvergiftiging. Hoe harder het vriest, hoe erger de geur. Is dit wel gezond?
De jetlag speelt ons nog steeds parten. ’s Avonds liggen we uren te kletsen in bed, ’s morgens kunnen we er niet uit. Vanaf nu wordt de wekker gezet.

Groenten en fruit zijn schaars. Augurken, linzen, vlees en lokale ondefinieerbare gerechten vind je à volonté. Het is een ware uitdaging producten te vinden die niet vervallen zijn. Bij het bestellen van 2 stukken vlees werden we letterlijk uitgelachen. God weet waarom.
Volgende keer nemen we in de koffers enkel onze kleren mee, de rest blijft thuis. Hier vind je alles.

Alvast bedankt voor jullie rijkelijk aanbod tijdens onze reisvoorbereiding: de jassen, het thermisch ondergoed, de videocamera, mutsen, handschoenen, sokken, koffers, DVD’s,….
De kaartjes met mooie boodschappen hebben we meegenomen en hangen aan de muur in de living.
De extreme koude die we verwacht hadden, laat op zich wachten. Voorlopig zweten we ons te pletter met al onze lagen, en doen we steeds minder aan. Wim moet weer overdrijven (zie foto, binnenkort heb ik naast Wim een tweede kind).

Het verwarmings- en warmwatersysteem is een verhaal apart. Overal doorheen de stad lopen dikke roestige buizen, met en zonder isolatielaag. Vanuit een fabriek voorzien deze buizen elk gebouw van warm water. Geen enkel gebouw heeft bijgevolg een verwarmingsketel of boiler. Het water is soms snikheet, soms lauw, maar nooit koud. Stuur hier de gezondheidsinspectie maar eens op af. (zie foto)

De elektrische installatie is iets minder goed georganiseerd. Er is nog geen dag voorbij gegaan zonder dat de zekering gesprongen is! (Mario; werk aan de winkel, zie foto)
We zijn blij dat we onze pitslamp bijhebben.

Vandaag loopt er opmerkelijk ander volk op straat dan de vorige dagen. De beauty’s met naaldhakken en lange benen zijn vervangen door dikke bontmadammen en kolossale mannen. We proberen zoveel mogelijk foto’s te maken. Echt plezant.

Wim heeft zich vandaag geschoren, ik mijn haren gewassen. Morgen blijft de muts af (waar zijn anders mijn krullen?) en doen we onze beste kleren aan.
Want morgen… morgen is het (waarschijnlijk) zover!

Kussen van Wim en Stien