Een maandag in Karaganda

Foto 1 Sleutelcollectie (voordeur, lift, tussendeur, huisdeur)
Foto 2 Voordeur
Foto 3 Inkomhal (het Russisch leger lijkt net vertrokken te zijn)
Foto 4 Post (werkt hier vlekkeloos)
Foto 5 Lift activeren (met magneetsleutel)
Foto 6 Lift openhouden
Foto 7 Tussendeur (met de gemodifieerde breinaald!)
Foto 8 Sas (prachtig materiaalgebruik)
Foto 9 Logeerkamer (u bent welkom)
Foto 10 Living (is intussen gezellig ingericht)
Foto 11 Keuken (onze hippe loungeruimte)
Foto 12 Badkamer (met lekker warm bruin water)
Foto 13 Uitzicht




Ons meisje

Vandaag hebben we het bericht gekregen dat de documenten van ons meisje vertaald worden, en via de autoriteiten in Astana naar België zullen verstuurd worden. Als alles goed gaat, zullen we waarschijnlijk ten vroegste donderdag naar ‘the babyhouse’ mogen. Morgen en overmorgen zijn nationale feestdagen. Hier waren we op voorbereid. Dan maar op verkenning in deze boeiende stad.

Het appartement
Ons appartement ligt in het betere gedeelte van Karaganda in een van de hoofdstraten.
Het uitzicht en de inkom zijn…speciaal. Het is een heel ritueel om binnen te raken.
De foto’s spreken voor zich.

Met javel en poetsdoeken in de hand hebben we ons geïnstalleerd in ons nieuwe huis. Het behang is hip, het bed groot en de keuken vettig. We zijn nog steeds op zoek naar de dampkap. We hebben een kleine selectie gemaakt van potten, pannen, borden en glazen die bruikbaar zijn en ook deze grondig ontsmet met javel (beroepsmisvorming?). De rest staat op elkaar gepropt in de kast en komt er de hele maand niet meer uit.

In de badkamer hebben we de Perzische tapijten weggedaan en het afval dat achter de WC verstopt zat weggegooid. Het badwater is bruin en ruikt niet bepaald naar badschuim. We gebruiken liters flessenwater om onze tanden te poetsen, aardappelen te koken,….

De verwarming is gratis en oncontroleerbaar. Hij staat aan of uit, niks ertussen. Als we het koud krijgen, doen we een extra paar kousen aan en kruipen we wat dichter tegen elkaar.

Stilaan wordt het ‘ons appartement’ en voelen we ons hier meer en meer thuis.

De winkels zijn hele dagen open, van 9u tot 23u! Je vindt hier alles wat je wilt: van superduur tot spotgoedkoop. Onze eerste Russische conversatie beperkt zich tot ‘dank u’, ‘brood’ en ‘hoe heet u’? Met gebaren en veel geduld is iedereen verstaanbaar.

Op straat kijken we onze ogen uit. Allemaal bontjassen, dikke mutsen, veel en hevige schmink, en hoge, in de sneeuw onhandig uitziende naaldhakken. We zijn duidelijk een ongewone verschijning in het straatbeeld, want we worden ongegeneerd aangestaard. Ligt dit aan onze dikke, onelegante winterbotten, aan onze westerse ski-jassen, of gewoonweg aan onze knappe verschijning?

Het thuisfront
We zijn benieuwd wat er in België zoal gebeurt. Hoe is het op de KHLim en bij Epsilon? Wij denken veel aan jullie. Bedankt voor de vele fijne en ontroerende reacties op ons avontuur. We kijken altijd weer uit naar nieuwe berichtjes.

Geen zorgen, tot nu toe vinden we het hier geweldig.
Morgen weer een nieuw verhaal.
Kussen van Stien en Wim