Een zaterdag in Karaganda

Wij zijn 100% gelukkig! Onze dagen zijn te kort om alles te doen en te zien wat we zouden willen.

Het hoogtepunt van onze dagen is natuurlijk de bezoeken aan ons Janne. Als we niet bij haar zijn, vragen we ons af wat ze aan het doen is. Als we wel bij haar zijn, genieten we met volle teugen.

We hebben de indruk dat ook zij geniet van onze aanwezigheid. Ze lacht veel, kraait, slaat met haar armpjes en beentjes, ze ziet er gelukkig uit. Ondanks het feit dat ze geniet als we met haar poemelen, zijn we nog niet belangrijk voor haar. Ze is niet onder de indruk als we weggaan, maar lacht ondertussen wel al als ze ons terugziet. Iedere keer als we haar weer zien, zien we haar reactie op ons veranderen. Het is duidelijk een groeiproces, maar het verbaast ons hoe snel dat gaat bij kindjes.

Ze is hemels.

Ella, een van haar verzorgsters is de stiptste tot nu toe. De handen moeten gewassen worden bij aankomst, en zij draagt een mondmasker om de kindjes niet te besmetten. Ze heeft gelijk; zou ze ook verpleegkundige zijn? Ze zegt ons dat ze vindt dat Janne al erg snel op haar gemak is bij ons. Het zal niet lang meer duren of ze heeft geen oog meer voor de verzorgsters. Ze heeft al vele adoptieouders zien passeren en ziet dat het goed komt. We zijn zo fier als een gieter.

We vinden haar het mooiste en liefste meisje van het hele babyhouse.

Vandaag zijn we haar eerste kleedjes gaan kopen. Het is niet simpel om iets fatsoenlijk te vinden tussen de hoop kitscherige fringelfrangelkleedjes. Ze is prachtig in haar nieuwe outfit. Het golfje dat ze aanhad toen we haar leerde kennen krijgen we mee naar huis. Een fijn aandenken voor haar.

We hebben een bijtring gekocht.

Haar rechterwang ziet wat rood en ze stopt alles in de mond. We mogen ons gelukkig prijzen, want we maken haar eerste tandje mee. Vanonder aan de rechterkant. Een mijlpaal.

Voor de rest gaat het gewone leven verder. We gaan naar het internetcafé, waar we ferm moeten voortmaken om alles te lezen en onze blog aan te passen. Dan kiezen we in het warenhuis wat we gaan eten. We proberen met gebaren uit te leggen dat we poepekeszalf nodig hebben voor Janne. Er wordt wat gelachen, maar we begrijpen elkaar.

De poepekeszalf komt al van pas, want er is plots een stevige vooruitgang van de achteruitgang bij Stien. Iets verkeerd gegeten of de emoties die eruit moeten?

’s Avonds kijken we naar “24” op onze laptop. We lijken wel een elektronicazaak; 2 laptops, 2 camera’s, videocamera, 2 gsm’s.

Dezemorgen om 8u uit bed gebeld door een vriendelijke Belg. Hij ging slapen na een Epsilon-eindejaarsfeestje, wij stonden op voor een bezoek aan onze prinses. Zijn er foto’s van het Epsilonfeestje? Heeft de pdg zijn kleren aangehouden?

Zoals in de fotorapportage te zien is, is het Kazachs transport een geval apart. Mooi gepoetste wagens, zichtbare nummerplaten, een piccobello busvervoer,…. Het programma ‘Pimp my Lada-ke’ zou hier perfect op zijn plaats zijn. Niet alleen in de appartementen is de elektrische veiligheid een groot vraagteken, dit is ook het geval in de auto’s. De foto met de goed georganiseerde bedrading in de auto, is deze van de Lada waarmee we alle dagen ‘vervoerd’ worden. Daarenboven heeft Vladimir, de chauffeur 18plus-literatuur in zijn Lada liggen. Wat zou hij anders moeten doen als hij op ons staat te wachten?

Tip voor Volvo Celis: geen enkele Volvo gesignaleerd. Gat in de markt. Ge kunt hier gouden zaken doen. Wij kunnen ons appartement aanraden, mits een kleine commissie op autoverkoop.

Wij gaan kerst vieren samen met Liesbeth en met Marina, de tolk en haar inwonende vriendin (mannen, we wachten nog steeds op DE foto om door te sturen. Wim + 4 vrouwen met andere woorden). We zullen veel aan jullie denken. Aangezien het hier 5 uren later is, zullen we wel al in bed liggen als de party in België start. Misschien maar goed, dan kunnen we er niet teveel aan denken.

Morgen is het zondag en mogen we niet naar het babyhouse. Dus morgen kunnen we onze prinses niet beknuffelen. Maandag wordt dan weer een groot feest. Dan maar weer eens sightseeing in Karaganda city. We hebben gevraagd om mooie natuurwandelingen te maken, maar daarvoor zullen we in de zomer moeten terugkomen.

Vanaf nu gaan we niet meer teveel reclame maken over de milde temperaturen. We halen -20°C vandaag. Wat fris aan de wangetjes.

We wensen jullie met zijn allen heerlijke vakantiedagen, met fijne familie- en vriendenmomenten.

Dikke kus van ons