Onze prinses uit Karaganda

Het tot nu toe meest memorabele moment uit ons leven:

We zitten alleen in de doktersruimte. De zenuwen gieren door ons lichaam.
Enkele seconden later komt een verzorgster binnen met een bleek,

klein meisje met bolle wangetjes en spleetoogjes !!
“Zou ze dit zijn?”..........
Ze wordt aan ons gegeven, en dan opeens is het gebeurd.
We hebben kennisgemaakt met onze eerste, heel erg mooie dochter.

Ze bekijkt ons vol argwaan. Haar blik is er een van onzekerheid.
“Wie zijn dit? Waar zijn mijn bekenden?”
We zijn overdonderd en beseffen nog maar half dat het na 8 jaren wachten eindelijk zover is.
Ze is zoveel meer dan we hadden durven hopen.
Ze is zo mooi, een bleekscheet met bolle wangetjes.

Ze kent haar mensen goed en zoekt in het lokaal naar een bekend gezicht.

Maar ze is alleen met ons. Het wordt haar allemaal wat teveel en begint te wenen.
Wat moet dat voor haar ook niet zijn, zomaar opeens twee vreemde gezichten,

die er totaal niet Kazachs uitzien en haar aanstaren? Ook wij zijn overdonderd.

Twee werelden worden door elkaar geschud.

Ik neurie het liedje ‘Olifantje in het bos’. Ze kalmeert en snottert wat na.

Een heerlijk moment.

Ze heet Zhanar (uitgesproken als Zjanar) en is op 21 april 2008 geboren.
Wij zullen haar Janne noemen.

Janne Zhanar Celis

Haar geboortenaam lijkt zo erg op de naam die wij haar graag willen geven,

dat het ons het gevoel geeft dat we voorbestemd zijn voor elkaar.

We kennen haar amper en zijn nu al verliefd. De mooiste bevalling ooit.
Kus van de mama en de papa